All Chapters of ชีวิตใหม่ของไป๋อวี้เจิน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11ความวุ่นวายในจวนตระกูลเหิงในอีกฝากฝั่งทางเมืองหลวง ความวุ่นวายเกิดขึ้นกับจวนตระกูลเหิงตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉู่ซินซินในวันนั้นนางแสร้งเดินตามหาไป๋อวี้เจินทั่วทั้งวัด ก่อนจะแสร้งเป็นลมหมดสติด้วยความตระหนกตกใจกลัว ไป๋อวี้เจินหายไปโดยไม่มีใครทราบเลย จนกระทั่งมีคนพบกับสะพานหลังวัดที่ขาดจนปลายสะพานตกไปยังเบื้องล่างที่มีสายน้ำเชี่ยวกราด ช่วงนี้เป็นฤดูฝนที่ทำให้มีน้ำหลาก หากว่ามีใครตกลงไปชีวิตคงจบสิ้นอย่างแน่นอนเหิงหยางรีบแจ้งต่อทางการเพื่อติดตามไป๋อวี้เจินด้วยความเป็นห่วง ตระกูลไป๋เองก็ทำเป็นเดือดเป็นร้อนกับการหายไปของหลานสาวอย่างมาก ทั้งที่จริงแล้วกลับไม่ใช่เช่นนั้น เดิมทีเรื่องของ ฉู่ซินซินไม่เป็นที่พอใจของคนตระกูลไป๋อยู่แล้ว บุตรสาวคนสำคัญของพวกเขาแต่งเป็นสะใภ้ตระกูลซ่ง และตระกูลซ่งยังเป็นตระกูลที่ไม่ถูกกับตระกูลฉู่ การที่เหิงหยางพยายามขุดคุ้ยเรื่องตระกูลฉู่ ทำให้ตระกูลซ่งเกิดความไม่พอใจ ตระกูลไป๋เคยพยายามพูดคุยเรื่องนี้อยู่หลายครั้ง แต่เหิงหยางกลับไม่สนใจ พอเกิดเรื่องการหายตัวไปของไป๋อวี้เจิน ตระกูลไป๋ก็ได้แต่พยายามสร้างความวุ่นวาย ด้วยการปล่อยข่าวลือว่าอนุฉู่จงใจหลอกลวงพาเหิง

บทที่ 13ช่วยเหลือเสี่ยวซูในรุ่งเช้าเสี่ยวซานมารับไป๋อวี้เจิน ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก แต่เมื่อเสี่ยวซานเห็นอีกฝ่ายหน้าท้องนูนโตก็ไม่ได้อยากให้ไปด้วยสักเท่าไหร่ หนทางการเดินทางไปบ้านของเขานั้นยากลำบาก ไป๋อวี้เจินไม่ได้สนใจ คนท้องไม่ใช่คนพิการ การได้ออกกำลังก็เป็นอะไรที่ช่วยให้ร่างกายสุขภาพแข็งแรง แต่ก็ไม่คิดว่าเส้นทางจะยากลำบาก เต็มไปด้วยทางหินชันซับซ้อน“นี่ใช่หรือไม่ สาเหตุที่ไม่เดินทางเมื่อวาน” ไป๋อวี้เจินถาม เส้นทางนี้ต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมากในการเดินทาง เสี่ยวซานพยักหน้า เขาไม่อยากมองหน้าอีกฝ่ายเพราะรู้สึกขัดเขินทุกครั้งที่ได้มองหน้าอีกฝ่าย ไป๋อวี้เจินที่กำลังนั่งพักระหว่างทางมองทิวทัศน์ที่งดงามจับตา ไม่คิดเลยว่าการเดินทางไกลจะทำให้นางได้เห็นอะไรมากมายขนาดนี้ หากย้อนกลับไปได้ บางทีนางอาจจะใช้สิ่งที่นางรับรู้ในอนาคตในการจัดการกับฉู่ซินซิน แต่ทว่านางกลับหนีออกมา ปรารถนาท่องทั่วใต้หล้า ทั้งที่ยังท้องอยู่ ทำให้ลูกกำพร้า ทำให้สถานะลูกขุนนางกลายเป็นเพียงลูกชาวบ้านไร้ชื่อแซ่มันเป็นความเขลาของนาง ทั้งที่หนังสือเล่มนั้นบอกทุกอย่างแล้ว“ท่านยิ้มอะไรหรือ ยิ้มประหลาดยิ่ง” เสี่ยวซ

บทที่ 15ไม่ใช่ท้องแฝดหรอกหรือ“นายหน้าเจ้ารับหาซื้อทาสให้ข้าเพิ่มได้หรือไม่” ไป๋อวี้เจินจ่ายเงินไปห้าตำลึงทอง เพราะมันมีมูลค่าเท่ากันกับห้าสิบตำลึงเงิน นายหน้าดวงตาพร่ามองห้าตำลึงทองที่อยู่บนมือ เขาคิดไว้ไม่มีผิดว่าไม่ควรมองคนที่ภายนอก สตรีนางนี้แต่งกายธรรมดา แต่กลับมีเงินตำลึงทอง เกรงว่านางคงจะไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็น“ได้ขอรับนายหญิง”“ข้าต้องการเสี่ยวซู เสี่ยวซานในหมู่บ้านบนเขาทางนั้น เสี่ยวซูเป็นสตรี ส่วนเสี่ยวซานเป็นบุรุษ พวกเขาเป็นลูกนางเหล่ย แต่ข้าไม่สามารถออกหน้าไปซื้อพวกเขามาได้ อยากให้เจ้าช่วยข้าสักหน่อย”“นายหญิงต้องการพวกเขาทำไมหรือขอรับ”“หนึ่งตำลึงทองสำหรับค่าจ้าง พาพวกเขาไปส่งให้ข้าที่หลิวหยาง ข้าจะรอที่โรงเตี๊ยมแถวท่าเรือ” ไป๋อวี้เจินกล่าวก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับทาสคนใหม่ของนางทั้งสามไป๋อวี้เจินพาพวกเขาทั้งสามไปทานร้านบะหมี่ข้างทางแสนธรรมดา ทั้งสามทานราวกับไม่เคยได้กินมาก่อน“พวกเจ้าค่อย ๆ กิน เดี๋ยวมันจะไม่ย่อย ไม่ต้องกลัวจะไม่อิ่มหรอก อยู่กับข้าไม่มีอดอยาก” ไป๋อวี้เจินกล่าวพลางมองเด็กน้อยด้วยความเวทนา“แล้วเจ้าชื่ออะไรอายุเท่าไหร่”“นะ นางชื่อหมี่เจียวอายุเจ็ดขวบปีแ

บทที่ 17วางแผนเปิดร้านในอีกหลายวันถัดมา นายหญิงฟางฮวาย้ายเข้ามาในจวนหลังใหม่ที่แม้ไม่ใหญ่โตเท่ากับที่นางเคยอยู่ แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัยยิ่งนัก ภายในเรือนมีเครื่องเรือนอย่างที่นายหน้าคนนั้นแจ้งจริง ๆ ทุกคนช่วยกันเตรียมข้าวของของสำหรับวันพิธีขึ้นบ้านหลังใหม่วันนี้เป็นวันมงคลที่นายหน้าหาบ้านเป็นคนหาฤกษ์ให้ นายหญิงฟางเซ่นไหว้เทพเจ้าเตาเพื่อขอพรให้การอยู่อาศัยนั้นบริบูรณ์ ทั้งยังต้องวางเตาไฟตามธรรมเนียม“เสี่ยวซูเจ้าพักเรือนข้าง ๆ ข้าเถอะ ส่วนพวกเจ้าเลือกเอาว่าอยากพักที่ไหน”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะนายหญิง”“ไม่ได้ เรือนพวกเจ้าคือเรือนด้านใต้ ตะวันออกกับตะวันตกไม่ใช่เรือนพักของพวกเจ้า” เสี่ยวซูกล่าวอย่างเข้มงวด คุณหนูใจดีเป็นเรื่องที่ไม่ผิด แต่ว่าวันหน้าคุณหนูน้อยกำลังจะเกิดมา จะให้มีเรือนพักร่วมกับคนรับใช้หรืออย่างไร เสี่ยวซูคิดมาตลอด เพราะนางเป็นคนไม่หนักแน่น ไม่เด็ดขาด จึงไม่มีโอกาสได้ตามรับใช้คุณหนูไปเมืองหลวง นางโทษตัวเองมาตลอด นางคิดหลายครั้งว่าหากมีโอกาส นางจะไม่เลือกหนทางที่ผิดพลาดอีก“เจ้าค่ะ” สาวใช้ทุกคนกล่าว แม้นายหญิงฟางจะใจดี แต่พี่เสี่ยวซูกลับค่อนข้างเข้มงวดนัก แต่โ

บทที่ 19ชีวิตเรียบง่ายหลังจากวันนั้นนายหญิงฟางก็กลายเป็นมารดาเต็มตัว การเลี้ยงทารกไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด หลันเอ๋อกลายเป็นผู้ช่วยเหลือดูแลหลักของนายหญิงฟาง ส่วนเสี่ยวซูก็จัดการงานในครัว กับงานเรือนเป็นหลักร่วมกับต้าหนิว และเสี่ยวซานการค้าขายร้านเมี่ยนเซียงของตระกูลฟางบ้านผีสิงก็ยังขายดีดังเดิม การปั้นเปาจี ม่านโถวในแต่ละวันไม่ได้ทำเยอะแยะอะไรมากมาย พอการจัดการในครัวยังทำได้ไม่ดี หมี่เจี่ยวและท่านน้าเสี่ยวซานช่วยกันขายของในทุกวันเป็นปกติ บ้านตระกูลฟางผีสิงที่หลายคนรู้สึกกลัวจนไม่กล้าจะเดินผ่าน ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความครื้นเครง เสียงของการอยู่อาศัย คนในจวนที่เคยหวาดกลัวกับตำนานผีสิงก็ไม่ได้พบผีแม้แต่ตัวเดียว พวกเขาใช้ชีวิตกินอิ่มนอนหลับ นายหญิงฟางเปรียบประดุจเทพธิดา ไม่ว่าเจ้านายกินอะไร ทุกคนก็ต่างได้กินด้วย หลันเอ๋อรับใช้ดูแลนายหญิง และคุณหนูน้อยด้วยความรัก ประสบการณ์ความเป็นแม่ทำให้หลันเอ๋อสามารถให้ความช่วยเหลือกับนายหญิงฟางได้ดีการดื่มนมของเด็กทารกน้อยมักจะดื่มทุกสามสี่ชั่วโมง นายหญิงฟางแทบไม่ได้หลับได้นอน หลันเอ๋อเองก็ไม่แตกต่างกัน เพราะนางจะช่วยทุกครั้งที่ต้องให้นม เจ้าตัวเ