ชีวิตใหม่ของไป๋อวี้เจิน

บทที่ 1

เรื่องราวในหนังสือเล่มนั้น

ปึก!

เสียงหนังสือเล่มน้อยร่วงหล่นออกจากมือของไป๋อวี้เจิน ใบหน้างดงามของนางซีดเซียวไร้สีสันในชั่วระยะเวลาฉับพลัน เดิมทีนางคิดว่าหนังสือเล่มนี้ที่ได้จากขอทานน้อยในตรอกทางตะวันตกเป็นเพียงหนังสือนิยายที่ใครบางคนคิดจะเล่นตลกกับนางเท่านั้น แต่ใครจะคิดเมื่อนางได้อ่านมาเรื่อย ๆ ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย เรื่องราวในหนังสือนั้น มันตรงจริงตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่าง

ในระยะเวลาเดือนกว่าที่ไป๋อวี้เจินหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องราวแปลกประหลาดที่เล่าถึงตัวละครที่นางไม่รู้จัก อย่างแม่นางฉู่ซินซิน คุณหนูเล็ก ตระกูลฉู่ผู้เกิดมาพร้อมชะตาดอกท้อ ไม่ว่าผู้ใดต่างก็รักใคร่ในตัวของนาง นางเกิดมามีบิดาเป็นราชครูในสำนักศึกษาหลวง นางเชี่ยวชาญด้านกาพย์กวีแถมยังเก่งรอบด้าน จนเป็นที่ชื่นชมของบุรุษที่ได้พบพาน พื้นฐานนิสัยของนางเป็นคนร่าเริง สดใส จิตใจดี ทว่าในใจของไป๋อวี้เจินกับไม่ค่อยชอบคนเช่นนี้เท่าไหร่นัก เพราะนางอิจฉาในความสมบูรณ์แบบของตัวละคร แต่... เหตุการณ์สถานที่หลายอย่างกลับตรงกับสถานที่จริงในเมืองหลวง

ไป๋อวี้เจินให้สาวใช้อย่างอาเหมยไปลองสืบก็พบว่าตระกูลฉู่มีบุตรสาวคนเล็กที่ยังไม่ได้ออกเรือนจริง ๆ นามว่าฉู่ซินซิน นั้นทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก

ไป๋อวี้เจิน นางมาจากถงหยาง ไม่ใช่สตรีที่เกิดในเมืองหลวง นางจึงไม่รู้จักผู้คนภายนอกสักเท่าไหร่นัก อีกทั้งนางไม่เคยได้ออกงานพบปะผู้คนเท่าไหร่ เนื่องจากนางนั้นไม่เป็นที่โปรดปราดของ เหิงฮูหยิน และตามนิยายนั้นมีเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลฉู่ ทำให้บุรุษจำนวนมากถูกเนรเทศไปใช้แรงงานในเหมืองทางตอนเหนือ ส่วนสตรีก็ต้องเผชิญความยากลำบาก เคราะห์กรรมไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากสตรีทั้งหลายไม่เคยตกระกรรมลำบากมาก่อน ทำให้สตรีตระกูลฉู่เหลือกันอยู่เพียงไม่กี่คนหลังจากกระจัดกระจายแยกย้ายเพราะไม่อาจทนทุกข์ต่อความลำบากเช่นนี้ แต่เรื่องราวที่ดำเนินในนิยายที่น่าตกใจที่สุดคือ ...ชายคนรักของฉู่ซินซิน

เขาคือสามีของนาง เหิงหยาง

คุณชายเหิงหยางผูกสมัครรักใคร่คุณหนูฉู่ซินซินมาตั้งแต่พวกเขายังเยาว์วัย เพราะเหิงหยางเป็นลูกศิษย์ฉู่เจี้ยนอวี่ ผู้เป็นท่านปู่ของฉู่ซินซิน เดิมทีเหิงหยางคิดจะรีบแต่งนางเข้ามา เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ตระกูลฉู่กำลังเผชิญ แต่ผู้ใหญ่ในตระกูลเหิงต่างไม่มีใครเห็นด้วยกับเขาเลยแม้แต่คนเดียว ฉู่ซินซินเองก็ทราบดีว่าตนเองในตอนนี้นางเป็นเพียงคุณหนูตกยาก ไม่เหมาะกับคุณชายตระกูลใหญ่อย่างเหิงหยาง ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงต้องพบกับความเปลี่ยนแปลง

ตระกูลไป๋เป็นตระกูลใหญ่อีกตระกูลที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเหิง พวกเขาจึงได้จัดการหมั้นหมายครั้งใหม่ ทว่าตระกูลไป๋ในเมืองหลวงไม่มีบุตรสาวที่วัยเหมาะสมกับการแต่งงาน วาสนานี้จึงตกลงมากที่ไป๋อวี้เจิน แต่นางเป็นเพียงบุตรสาวสายรองลำดับที่สาม แถมบิดาของนางเป็นเพียงนายอำเภออยู่ในเมืองเล็ก ๆ ในแถบห่างไกลอย่างถงหยาง แต่ก็นับว่าเป็นคนตระกูลไป๋คนหนึ่ง นั้นเลยทำให้ไป๋อวี้เจินที่ยังไม่มีพันธะจึงได้ถูกส่งเข้ามาในเมืองหลวง

ผู้คนมากมายกล่าวชื่นชมยินดีกับวาสนาที่ดีของนาง ไป๋อวี้เจินไม่เคยเชื่อในเรื่องความโชคดีสักเท่าไหร่นัก เพราะชีวิตของนางเติบโตมาบิดาใจร้าย เขามักจะให้ความสำคัญกับอนุหยวนเหนียงมากกว่ามารดาของนางที่เป็นภรรยาเอก ทั้งท่านพ่อยังรักน้องสาวอย่างไป๋ซีมากกว่านาง เป็นเหตุผลที่นางถูกส่งตัวมาแลกกับเงินที่ทางตระกูลเหิงมอบให้ อีกทั้งท่านแม่ของนางก็หมางเมินนาง ชีวิตของไป๋อวี้เจินโดยรวมจึงไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่นัก นางจึงไม่เชื่อเรื่องความโชคดี แต่คิดไม่ถึงว่าแต่งกับเหิงหยางแล้ว เขากลับเป็นสามีที่ดี ให้เกียรตินาง ทะนุถนอมนางอย่างที่ควรเป็น ไม่มีเรื่องสตรีมาให้นางขัดเคืองใจ ระยะเวลาสองปีที่แต่งงานมาด้วยกัน เหิงหยางเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับการทำงานอย่างมาก นางจึงรู้สึกไว้วางใจเขามาโดยตลอด

แต่ในนิยายเล่มนี้กลับกล่าวถึงการทำงานอย่างหนักของเหิงหยาง ทุกอย่างที่เขากำลังทำคือการพยายามล้างมลทินให้ตระกูลฉู่ และบ้านหลังเล็กนอกเมืองที่เขาไปไม่บ่อยครั้งนัก เป็นเรือนพักของสตรีตระกูลฉู่ เหิงหยางติดต่อกับฉู่ซินซินทางจดหมายเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหากับนาง เงินเก็บของเขาถูกมอบให้กับฉู่ซินซิน เพื่อดูแลทั้งนาง และครอบครัวของนาง ทั้งที่ในราชสำนักมีแต่คนหลีกเลี่ยงตระกูลต้องโทษ มีเพียงแค่เหิงหยางที่ไม่เคยทอดทิ้งคนตระกูลฉู่ไปไหน เขาได้พิสูจน์ความรักที่มีต่อฉู่ซินซินให้กับคนตระกูลฉู่ได้รับรู้

แล้วนางนับเป็นตัวอะไรหรือ…

ภรรยาที่เขาไม่ต้องการ ภรรยาจำเป็น ส่วนเกินที่เขาไม่ปรารถนา?

สุดท้ายเมื่อตระกูลฉู่พ้นมลทิน บุรุษตระกูลฉู่ได้กลับคืนสู่เมืองหลวง พวกเขาต่างพากันกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ในขณะที่เหิงหยางได้แต่มองฉู่ซินซินด้วยความรู้สึกรัก ทว่าข้างกายของเขามันไม่มีที่ว่าง ที่ตรงนี้กลายเป็นของไป๋อวี้เจินไปแล้ว แต่ฉู่ซินซินกลับยินยอมที่จะเป็นเพียงภรรยารองของอีกฝ่าย ขอเพียงได้อยู่ด้วยกัน ฉู่ซินซินผู้นั้นล้วนยอมทั้งสิ้น ตระกูลฉู่ต่างมองว่าบุตรหลานของพวกเขาล้ำค่า และไม่ควรต้องแต่งออกไปเพื่อเป็นรองสตรีบ้านนอกอย่างไป๋อวี้เจิน แต่ด้วยความรักที่ได้พิสูจน์มามากถึงห้าปี ทำให้ไม่อาจมีอะไรขัดขวางคนทั้งคู่ได้อีก

ฉู่ซินซินแต่งเข้ามาเป็นภรรยารอง นางคุกเข่าคารวะน้ำชาให้กับไป๋อวี้เจิน เดิมทีไป๋อวี้เจินไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เมื่อนางได้รู้ความจริงว่าฉู่ซินซิน คืออดีตคู่หมั้นของสามี เป็นสตรีที่อยู่ในใจของผู้เป็นสามีมาโดยตลอด ไป๋อวี้เจินเองก็หวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียความรัก สามี เกียรติยศของตนเอง ทุกอย่างผลักดันให้นางร้ายกาจมากขึ้นตามประสาสตรี ยิ่งตอนที่นางให้กำเนิดทารกคู่หงส์มังกร ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง แต่ในช่วงเวลานั้นราวกับปาฏิหารย์ที่ภรรยาทั้งสองคนต่างตั้งครรภ์ในเวลาใกล้เคียงกัน ทั้งยังให้กำเนิดในเวลาเดียวกัน เหิงหยางกลับเฝ้าดูแลแต่ฉู่ซินซินที่กำลังคลอดบุตรอย่างยากลำบากไม่ห่างไปไหน ทิ้งให้ไป๋อวี้เจินต้องคลอดบุตรอย่างยากลำบากเพียงคนเดียว โดยไร้สามีข้างกาย

นั้นทำให้ไป๋อวี้เจินจึงได้จงเกลียดจงชังฉู่ซินซินมาโดยตลอด จนคิดจะลงมือทำร้ายบุตรชายของฉู่ซินซิน แต่นางกลับถูกฉู่ซินซินตลบหลังจนโดนเหิงหยางเห็นความร้ายกาจของนาง จนเขียนหนังสือหย่า ส่งนางกลับบ้านเดิม อีกทั้งห้ามพบหน้าลูกทั้งสองคนของนางตลอดชีวิต และตระกูลไป๋ในเมืองหลวงย่อมไม่มีทางต้องการนาง พวกเขาจึงบังคับให้นางฆ่าตัวตาย

เมื่อไป๋อวี้เจินตาย ความรักของเหิงหยาง และฉู่ซินซินต่างก็จบอย่างสมบูรณ์ ฉู่ซินซินกลายเป็นภรรยาเอก ทั้งยังให้กำเนิดบุตรคนที่สี่ของเหิงหยาง พวกเขาต่างมีความสุขโดยที่นิยายไม่ได้กล่าวถึงลูกชายหญิงของนางเลยสักนิด