Alle Kapitel von ชีวิตใหม่ของไป๋อวี้เจิน: Kapitel 1 – Kapitel 10

บทที่ 1เรื่องราวในหนังสือเล่มนั้นปึก!เสียงหนังสือเล่มน้อยร่วงหล่นออกจากมือของไป๋อวี้เจิน ใบหน้างดงามของนางซีดเซียวไร้สีสันในชั่วระยะเวลาฉับพลัน เดิมทีนางคิดว่าหนังสือเล่มนี้ที่ได้จากขอทานน้อยในตรอกทางตะวันตกเป็นเพียงหนังสือนิยายที่ใครบางคนคิดจะเล่นตลกกับนางเท่านั้น แต่ใครจะคิดเมื่อนางได้อ่านมาเรื่อย ๆ ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย เรื่องราวในหนังสือนั้น มันตรงจริงตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างในระยะเวลาเดือนกว่าที่ไป๋อวี้เจินหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องราวแปลกประหลาดที่เล่าถึงตัวละครที่นางไม่รู้จัก อย่างแม่นางฉู่ซินซิน คุณหนูเล็ก ตระกูลฉู่ผู้เกิดมาพร้อมชะตาดอกท้อ ไม่ว่าผู้ใดต่างก็รักใคร่ในตัวของนาง นางเกิดมามีบิดาเป็นราชครูในสำนักศึกษาหลวง นางเชี่ยวชาญด้านกาพย์กวีแถมยังเก่งรอบด้าน จนเป็นที่ชื่นชมของบุรุษที่ได้พบพาน พื้นฐานนิสัยของนางเป็นคนร่าเริง สดใส จิตใจดี ทว่าในใจของไป๋อวี้เจินกับไม่ค่อยชอบคนเช่นนี้เท่าไหร่นัก เพราะนางอิจฉาในความสมบูรณ์แบบของตัวละคร แต่... เหตุการณ์สถานที่หลายอย่างกลับตรงกับสถานที่จริงในเมืองหลวงไป๋อวี้เจินให้สาวใช้อ

บทที่ 3สู่ขอฉู่ซินซินมาเป็นอนุภรรยารุ่งขึ้นในอีกวัน ไป๋อวี้เจินแต่งกายด้วยอาภรณ์เรียบง่าย นางไม่ได้สวมใส่เครื่องประดับราคาแพง แต่ก็ไม่ได้ใช้ของธรรมดาจนเกินไปนัก ทั้งยังสวมใส่ชุดสีอ่อนให้ดูยังเยาว์วัย สดใส และเป็นมิตร ในนิยายเล่มนั้นบรรยายว่านางมีรูปลักษณ์งดงาม ยามที่เหิงหยางพาไป๋อวี้เจินไปเหยียบย่างที่ใด มักมีสายตาของบุรุษเมียงมองอยู่เสมอ แต่กลับฉู่ซินซิน นางมีรูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารักสดใสชวนมอง และด้วยนิสัยร่าเริง เฉลียวฉลาด นางจึงเป็นสตรีที่ไม่ทำให้เหิงหยางรู้สึกเบื่อเลยแม้แต่วันเดียว ไป๋อวี้เจินไม่อยากต่อสู้แย่งชิงบุรุษเหมือนกับที่แม่ของนางทำมาตลอด สู้ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางชนะ ไม่รู้จะสู้ให้เจ็บปวดไปทำไม ในนิยายนั้นที่นางร้ายกาจขนาดนั้น ก็เพราะว่านางไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน นางไม่รู้เลยว่าเหิงหยางนั้นรักฉู่ซินซิน อีกทั้งตามฉบับนิยายนั้นเหิงหยาง ทั้งรักทั้งเอาใจใส่ และรู้สึกผิดกับ ฉู่ซินซินอย่างมากที่นางต้องกลายมาเป็นเพียงภรรยารอง ทำให้หลงลืมความรู้สึกของไป๋อวี้เจินไป แต่ก็ไม่รู้เขาหลงลืม หรือมันไม่เคยอยู่ในความสนใจของเขากันแน่รถม้าเคลื่อนตัวไปตามทางนอกเมือง ถนนนอกเมืองค่อนข้างขลุก

บทที่ 5จัดเตรียมงานแต่ง“ท่านพี่ วันนี้ข้าจะออกไปนอกจวนหน่อยนะเจ้าคะ”ไป๋อวี้เจินแจ้งแก่สามีตามปกติ หากนางจะออกไปไหนมาไหน แต่นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ไป๋อวี้เจินจะออกไปนอกจวน เหิงหยางหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ส่วนใหญ่ไป๋อวี้เจินมักจะออกไปวัดเพื่อทำบุญในวันสำคัญเท่านั้น“ไปไหนหรือ”“ข้าตั้งใจจะไปดูเครื่องเรือนใหม่ ๆ กับผ้าไหมดี ๆ สักหลายพับ จะได้เตรียมรับน้องสาวอย่างไรเจ้าคะ ไท่ฮูหยินตกลงแล้ว อีกไม่นานก็คงจะได้มีวันมงคล” ไป๋อวี้เจินกล่าวด้วยท่าทางกระตือรือล้น นางเองก็อยากรู้นักว่าหลังจากที่อีกฝ่ายเข้าจวนมาแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง“เรื่องนี้ยังไม่แจ้งผู้ใหญ่ในจวนเลย เจ้าไม่กลัวหรืออย่างไร”“เรื่องนี้ให้ท่านพี่เป็นคนบอกเถอะเจ้าค่ะ ข้ากลัวโดนท่านแม่ตำหนิ”“เจ้านี่นะ”“ท่านพี่เพียงพูดถึงเรื่องคุณธรรม การรักษาสัญญาก็พอเจ้าค่ะ ท่านเป็นคนมีคุณธรรม เป็นที่ชื่นชมของคนหมู่มาก แม้ว่าตระกูลฉู่จะต้องโทษ ก็ไม่มีใครคิดตำหนิท่านอย่างแน่นอน”ไป๋อวี้เจินกล่าวพลางยิ้มแย้ม สตรีที่กำลังจัดการเรื่องรับอนุให้สามี ไฉนต้องอารมณ์ดีถึงเพียงนี้“เจ้าอารมณ์ดีเหลือเกินนะ”“ก็เห็นท่านพี่มีความสุข แล้วข้าจะไม่ยินดีได้

บทที่ 7ไป๋อวี้เจินท้องในขณะที่ไป๋อวี้เจินทานยาแก้เวียนศีรษะจนหลับสนิทไป ท่าทางของนางน่าสงสารยิ่งนัก อาเหมยมองเจ้านายของตนเอง แม้นางจะได้รับคำสั่งมาให้จับตาฮูหยินเป็นพิเศษเพื่อรายงานไปยังตระกูลไป๋ แต่เมื่อได้รับใช้ฮูหยินก็รู้สึกสงสารนางอย่างมาก แต่งเข้ามาก็ไม่ได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่สักเท่าไหร่นัก งานเลี้ยงอะไรก็ไม่เคยได้ไป ทั้งที่ตำแหน่งหน้าที่การงานของสามีก็ไม่ได้ด้อยเลย คุณชายเหิงหยางเป็นขุนนางหลักขั้นที่สี่ ด้วยอายุเช่นนี้ไม่นับว่าต่ำช้าเลยสักนิด ตอนนี้ยังมาแต่งอนุแสนรัก ฮูหยินก็ให้เกียรติอนุนางนั้นถึงขนาดลงมือจัดการด้วยตนเอง ไฉนถึงได้เป็นคนขี้แพ้ขนาดนี้กัน ช่วยงานเขาจนล้มป่วยก็ยังไม่ปริปากบ่น แม้แต่ครึ่งคำ“พี่สาวไม่มาหรือ เหตุใดเล่า วันนี้ข้าตั้งใจคารวะน้ำชานางเสียหน่อย” ฉู่ซินซินกล่าวถามข้ารับใช้ทันทีที่นางตื่นเช้าเหิงหยางมองอีกฝ่ายที่พูดจาไร้ซึ่งความเคารพไป๋อวี้เจินอย่างที่อนุภรรยาควรจะปฏิบัติต่อภรรยาเอก แต่เมื่อคิดถึงความลำบากที่นางได้พบเจอ เขาก็หมดคำจะพูด เพราะอย่างไรแล้ว ไป๋อวี้เจินนางก็คงไม่คิดจะถือสาอะไร วันหน้าค่อยห้ามปรามก็ยังทัน“ฮูหยินป่วยขอรับ แม่นางเหมยเพิ่ง

บทที่ 9หลบหนีไป๋อวี้เจิน และฉู่ซินซินเดินทางมาถึงวัดเทียนซิน ทั้งคู่เดินเข้าไปในวัดท่ามกลางสายตาของใครหลายคน ไป๋อวี้เจินเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างโดดเด่นหน้าตางดงามมากอยู่แล้ว สายตาของผู้คนจึงจับจ้องมองนาง เดิมไป๋จงผู้เป็นบิดาก็ค่อนข้างหวงบุตรสาวคนโตอย่างไป๋อวี้เจินมาก เพราะเขาหวังว่าบุตรสาวผู้มีรูปโฉมงดงามจะนำสิ่งที่เขาปรารถนามาสู่ตัวของเขา เมื่อตระกูลไป๋ในเมืองหลวงส่งจดหมายมาขอบุตรสาว เขาก็ยินยอมยกให้อย่างไม่ลังเลเลยสักนิด“อ่าว… นั่นผู้ใดกัน ใช่คุณหนูตระกูลฉู่หรือไม่” เสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น นางสวมใส่ชุดสีม่วงเข้ม ใบหน้าอิ่มเอิบประดับเครื่องประดับทองคำหรูหรา ด้วยการแต่งกายเช่นนี้ก็น่าจะเป็นคนจากตระกูลใหญ่พอสมควรไป๋อวี้เจินหันไปยิ้มให้กับอีกฝ่าย ฉู่ซินซินเองก็รู้สึกเสียหน้าอย่างมาก คนตรงหน้าคือหลิวชิง บุตรสาวคนรองเจ้ากรมคลังตระกูลหลิว เดิมทีหลิวชิงผู้นี้เป็นเพียงคนติดตามของนาง นึกไม่ถึงว่าท้ายที่สุดนางจะไปต้องตากู้โหว ในตอนนั้นกู้โหวสูญเสียภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากพอดี เมื่อได้พบสตรีที่ทำให้เขาพอใจ จึงได้แต่งหลิวชิงไปเป็นภรรยาเอก แม้สามีจะอายุมากไปหน่อย แต่อย่างไรก็เป็นมีตำแหน่งโหว นา