All Chapters of ฟาดรักนายน้อยตระกูลเฟิง: Chapter 11 - Chapter 20

"หุบปาก!" อวี้เทียนหรงตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เขามองหลิงฉีด้วยสายตาเหยียดหยาม "เจ้าเด็กชั้นต่ำ! กล้าดีอย่างไรมาทำตัวสำส่อนในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้า!" หลิงฉีตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก เขาเหลือบมองอวี้หาญที่ยังคงคุกเข่านิ่งไม่ไหวติง ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปจากหอตำราตามคำสั่งเมื่อเหลือเพียงพ่อลูก อวี้เทียนหรงก็พุ่งเข้าไปตบหน้าอวี้หาญจนใบหน้าคมคร้ามหันไปตามแรงฝ่ามือ "เจ้ามันเดรัจฉาน! เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนัก เป็นหน้าตาของตระกูลอวี้ แต่กลับมามั่วสุมกับศิษย์ชายต่ำต้อย! เจ้าคิดจะทำให้สำนักวิถีวารีสงบที่บรรพชนสร้างมาด้วยเลือดต้องมัวหมองในมือเจ้างั้นรึ!""ข้าผิดไปแล้ว ท่านพ่อ" อวี้หาญกล่าวเสียงสั่น ทว่าแววตายังแฝงไปด้วยความเจ็บปวด "ผิดงั้นรึ? คำว่าผิดของเจ้ามันน้อยไป!" อวี้เทียนหรงคำราม "ในฐานะที่เจ้าละเมิดกฎเหล็กของสำนัก และทำให้เกียรติของตำแหน่งเจ้าสำนักเสื่อมเสีย ข้าจะลงโทษเจ้าด้วยทัณฑ์วารีเยือกแข็ง..เจ้าจงแช่ตัวในบ่อน้ำเย็นใต้หุบเขาเป็นเวลาสามวันสามคืน พร้อมรับการโบยจากแส้หนามอีกสามสิบที

เสียงปะทะของปราณอัคคีอันร้อนระอุกับปราณวารีที่เยือกเย็นดังกึกก้องไปทั่วลานฝึกหินศิลา เปลวเพลิงสีแดงฉานจากฝ่ามือของฉินเยว่ พุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับมังกรคลุ้มคลั่ง หวังจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางกั้นระหว่างเขากับของรักที่หมายตาไว้ ทว่าอวี้หาญกลับยืนหยัดมั่นคงดุจขุนเขาที่ไม่มีวันทลาย กระบี่ไม้ในมือของเขาเคลื่อนไหวเป็นวงกลม พลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูปร่าง แต่กลับสลายพลังทำลายล้างของเจ้าเมืองหนุ่มได้อย่างหมดจด“เจ้าเมืองฉิน ร่างกายข้าอาจจะยังไม่สมบูรณ์ แต่ตบะแห่งวารีสงบมิใช่สิ่งที่คนเขลาจะดูหมิ่นได้!” อวี้หาญประกาศก้อง ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้วาวโรจน์ด้วยรังสีอำนาจฉินเยว่กัดฟันกรอด ความหงุดหงิดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาถนัดการใช้กำลังสยบทุกสิ่ง ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับวิชาสายอ่อนสยบแข็งของอวี้หาญ กระบวนท่าที่ดุดันของเขากลับถูกย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเขาร้อนรุ่ม ปราณในกายก็ยิ่งตีกลับจนกระอักเลือดออกมา“อึก... เจ้า!” ฉินเยว่พุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้งด้วยโทสะที่บดบังทัศนวิสัยเปรี้ยง!อวี้หาญวาดกระบี่ไม้เพียงครั้งเดียว ปลายกระบี่กระทบเข้ากับจุดกึ่งกลางหน้าอกของฉินเยว่อย่างแม่นย

แสงเทียนภายในห้องทรงงานของจวนเจ้าเมืองลั่วเฟิงวูบไหวตามแรงลมที่พัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดกว้าง ฉินเยว่นั่งทอดกายอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม ในมือถือถ้วยสุราหยกขาว ทว่าสายตามิได้จดจ่ออยู่กับรสเลิศของน้ำเมาตรงหน้าแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองแผนที่ที่ตั้งของสำนักวิถีวารีสงบที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์กลและความกระหายแม้จะได้ระบายโทสะกับกงลั่วหมิงไปแล้วกลางป่า ทว่านั่นเป็นเพียงการดับกระหายชั่วคราว ความปรารถนาอันรุนแรงที่มีต่อเฟิงหลิงฉี กลับยิ่งทวีคูณดุจกองไฟที่ถูกพัดโหมกระหน่ำ ยิ่งถูกอวี้หาญขัดขวาง ยิ่งถูกยอดเขาเมฆาคล้อยกั้นขวาง ฉินเยว่กลับยิ่งอยากจะกระชากหงส์ขาวตัวนั้นลงมาแปดเปื้อนในกรงทองของตนให้ได้ และต้องได้!“อาสือ.. เจ้าว่าหากพยัคฆ์ต้องการจะจับม้าป่าที่ซ่อนตัวอยู่ในขุนเขาน้ำแข็ง มันควรทำอย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากแผนที่อาสือผู้เป็นเงาติดตามและกุนซือสายมืด กล่าวตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก “เรียนท่านเจ้าเมือง หากพยัคฆ์บุกเข้าไปตรงๆ ย่อมถูกกับดักและหิมะถล่มทับ วิธีที่ดีที่สุดคือการล่อ ให้ม้าป่าตัวนั้นเดินออกมานอกอาณาเขตด้วยเท้าของมันเองขอรับ”“ล่อ

พายุฝนด้านนอกถ้ำยังคงโหมกระหน่ำ เสียงสายน้ำตกที่ตกลงมากระทบโขดหินดังกึกก้องราวกับจะช่วยปกปิดเสียงหอบหายใจที่สั่นพร่าภายในถ้ำลับแห่งนี้ อวี้หาญนิ่งงันไปกับคำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของศิษย์รัก หัวใจที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ความยับยั้งชั่งใจประการสุดท้ายพังทลายลงเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของหลิงฉีที่เปี่ยมไปด้วยความทรมาน"หลิงฉี.." อวี้หาญกระซิบเสียงพร่า แววตาที่เคยนิ่งสงบบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ลุ่มลึก "หากนี่คือทางเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ ข้าก็พร้อมจะตกนรกไปพร้อมกับเจ้า"อวี้หาญไม่มีทางเลือกอื่น เขาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหนาประทับลงบนกลีบปากบางที่ร้อนผ่าวอย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นตามสัญชาตญาณที่ถูกปลุกเร้า รสสัมผัสของหลิงฉีหอมหวานและรุ่มร้อนราวกับสุราชั้นเลิศที่ทำให้ผู้ดื่มด่ำมึนเมา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานภายในโพรงปากหวาน เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ตอบสนองอย่างเงอะงะทว่าเต็มใจ"อื้อ..." หลิงฉีครางแผ่วในลำคอ มือเรียวบางขยุ้มสาบเสื้อสีขาวของอาจารย์จนยับย่น ร่างกายที่เคยบิดเร่าด้วยฤทธิ์ยาเริ่มโอนอ่อนตามสัมผัสท

ณ ลานลงทัณฑ์กลางแจ้ง ยามค่ำคืนเหล่าลูกศิษย์ทุกคนถูกสั่งให้มามุงดูเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง ยกเว้นหลิงฉีที่ถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในเรือนพักหลังน้อย อวี้หาญถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กเย็นเฉียบที่ลงอาคมสกัดจุดลมปราณ แขนทั้งสองข้างถูกดึงรั้งไว้กับเสาหินสูง เสื้อตัวบนของเขาถูกกระชากออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างขาวเนียนที่บัดนี้สั่นระริกท่ามกลางลมหนาวอวี้เทียนหรงหยิบแส้หนังที่แช่ในน้ำเกลือและลงอาคมเพลิงเย็นขึ้นมา "อวี้หาญ ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าจะเลิกยุ่งกับมันหรือไม่?"อวี้หาญเงยหน้าขึ้น แววตาของเขายังคงเด็ดเดี่ยวแม้จะซีดเผือด "ข้า... ไม่... เลิก"ขวับ! เพียะ!แส้แรกฟาดลงบนแผ่นหลังขาวละเอียด เนื้อปริแตกออกเป็นแนวยาว เลือดสีแดงฉานกระเซ็นออกมาทันที อวี้หาญกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน เขาไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่คำเดียวเพียะ! เพียะ! เพียะ!เสียงแส้กระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไปทั่วลาน ทุกครั้งที่แส้ตวัดลงไป อาคมเพลิงเย็นจะแผดเผาเข้าไปถึงกระดูกและทำลายกระแสลมปราณภายใน อวี้หาญรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลือดไหลอาบแผ่นหลังจนผ้าคาดเอวสีขาวกลายเป็นสีแดงเข้มอวี้หาญก้มหน้าลง น้ำตาของเขาไหล