All Chapters of ฟาดรักนายน้อยตระกูลเฟิง: Chapter 21 - Chapter 30

ความหนาวเหน็บภายในคุกใต้ดินท้ายเขาเมฆาคล้อยนั้นมิใช่เพียงอากาศที่ติดลบ ทว่ามันคือไอเย็นนิรันดร์ อวี้หาญถูกบิดาย้ายมาทรมานต่อที่นี่ เนื่องจากบุตรไม่เชื่อฟังยังคงปากแข็งไม่ยอมเลิกรากับศิษย์สายนอกอย่างเฟิงหลิงฉีอวี้หาญถูกกักขังไว้ด้วยอาคมโบราณ ผนังถ้ำหนาทึบปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนที่สะท้อนแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันเบื้องนอก ร่างเขาถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรึงวิญญาณสี่เส้นที่รั้งข้อมือและข้อเท้า แผ่นหลังที่เคยสง่างามดุจหยกสลักบัดนี้เหวอะหวะไปด้วยรอยแส้ เลือดที่ไหลอาบลงมาเริ่มแข็งตัวเป็นเกล็ดสีชาดเกาะติดกับบาดแผลทวีความทรมานจนเกินกว่ามนุษย์จะทานทนไหวท่ามกลางความเลือนรางของสติสัมปชัญญะ อวี้หาญกลับรู้สึกราวกับร่างกายกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิด เสียงหวีดหวิวของลมหนาวค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกสัตตบุษย์ที่คุ้นเคยในความทรงจำอันไกลโพ้นในม่านหมอกแห่งนิมิตฝัน เขาพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่กลางศาลาไม้กลางสระบัวอันกว้างใหญ่ สถานที่ที่เขาเคยวิ่งเล่นในวัยเยาว์ก่อนที่ภาระหน้าที่แห่งเจ้าสำนักจะกัดกินจิตวิญญาณของเขา และที่ตรงนั้น... สตรีผู้มีใบหน้าอ่อนโยนปานพระจันทร์วันเพ็ญ

ขบวนรถม้าล้ำค่าปักธงตระกูลเฟิงเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตเมืองหลวงอย่างสง่างาม ล้อรถม้าทองสัมฤทธิ์บดผ่านถนนหินอย่างมั่นคง ม่านแพรสีครามปักลายเมฆมงคลพลิ้วไหวตามแรงลมราวกับคลื่นน้ำสองฟากทางแน่นขนัดไปด้วยชาวบ้านที่พากันออกมามุงดู บ้างกระซิบ บ้างยกมือชี้ไปยังธงประจำตระกูลเฟิงที่โบกสะบัดเหนือหลังคารถม้า“นั่นคือคุณชายน้อยเฟิงสินะ?”“ได้ยินว่าถูกส่งไปฝึกฝนไกลถึงสำนักวิถีวารีสงบ บนเขาเมฆาคล้อย”“กลับมาครานี้คงไม่ธรรมดาแน่”รถม้าค่อยๆ ชะลอความเร็ว ก่อนหยุดสนิทหน้าจวนโหวตระกูลเฟิง ประตูใหญ่สีแดงชาดเปิดอ้ารอรับ เผยให้เห็นลานกว้างและเรือนหลักอันโอ่อ่า เสาหินแกะสลักลายมังกรคู่เฝ้าทางเข้าอย่างสง่าเบื้องหน้าบันไดหินอ่อน หญิงชราในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นทองคำ ยืนพิงไม้เท้าหัวมังกรอย่างกระสับกระส่าย แม้แผ่นหลังจะงอเล็กน้อยตามวัย แต่สายตายังเฉียบคมไม่เสื่อมคลาย“หลิงเอ๋อร์! หลานรักของย่า!” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงสั่นเครือไปด้วยความคิดถึงม่านรถม้าถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างของชายหนุ่มในชุดเดินทางสีเทาเข้มก้าวลงมาอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าคมคายคุ้นตาผู้คน หากแววตานั้นลึกซึ้งและสุขุมกว่าเมื่อครั้งจาก

แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องลอดผ่านหน้าต่างหอพักเจ้าสำนักวิถีวารีสงบ หาได้นำความอบอุ่นมาสู่ผู้อยู่อาศัยไม่ กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นไหม้จางๆ ของแผลที่ถูกไฟเย็นจากแส้ทลายปราณแผดเผา อวี้หาญนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้สลัก ร่างกายที่เคยผึ่งผายบัดนี้ดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด บาดแผลภายนอกได้รับการเยียวยาจากท่านหมอเทวดาผู้เป็นสหายเก่าของตระกูล ผิวหนังที่เคยเหวอะหวะเริ่มสมานตัวด้วยพลังวัตรอันกล้าแกร่งที่เจ้าตัวโคจรหมั่นเพียรมาทั้งชีวิตทว่าบาดแผลที่มองไม่เห็นกลับเน่าเฟะยิ่งกว่าสิ่งใด อวี้หาญไม่ยอมขยับเขยื้อน ราวกับร่างทั้งร่างถูกสาปให้กลายเป็นหิน แววตาที่เคยคมปลาบดุจกระบี่ บัดนี้ว่างเปล่าและมืดมิดยิ่งกว่าราตรีที่ไร้แสงจันทร์ เขาไม่แตะต้องน้ำแกงที่ศิษย์ยกมาให้ ไม่เอ่ยวาจาสื่อสารกับผู้ใด ดวงตาจ้องมองเพียงผนังห้องที่ว่างเปล่า ราวกับรอคอยให้ความตายเดินเข้ามารับดวงวิญญาณที่แหลกสลายนี้ไปเสียทีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่ร่างของอวี้เทียนหรงผู้เป็นบิดาจะก้าวเข้ามา บรรยากาศรอบกายของอดีตเจ้าสำนักยังคงเต็มไปด้วยกฎระเบียบที่ตึงเปรี๊ยะ เขาจ้องมองบุตรชายที่นั่งเป็นซ

ภายในพระตำหนักไม้หอมล้อมรอบด้วยสระบัวหลวงนั้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอมจางๆ ที่ควรจะช่วยให้จิตใจสงบ ทว่าสำหรับเฟิงหลิงฉีในยามนี้ กลิ่นหอมเหล่านั้นกลับดูเหมือนจะยิ่งตอกย้ำความอึดอัดที่สุมอยู่ในอก ร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวขลิบเงินดูซูบเซียวลงไปถนัดตา แต่ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่และร่องรอยของความโศกเศร้าที่ยังไม่จางหายเขาทรุดกายลงคุกเข่ากลางโถงไม้ ลำหลังเหยียดตรง แม้จะไร้ซึ่งอาวุธและวรยุทธ์ที่ถูกทำลายไปชั่วคราว แต่ศักดิ์ศรีของตระกูลเฟิงยังคงปรากฏชัดในท่วงท่าเบื้องหน้าของเขาคือฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ ผู้ปกครองแคว้นที่ยิ่งใหญ่ พระองค์ประทับอยู่บนตั่งเตี้ย ทรงวางพู่กันในหัตถ์ลงแล้วถอนหายใจยาว สายตาที่ทอดมองมายังหลิงฉีนั้นเต็มไปด้วยความอาทรเกินกว่าที่กษัตริย์จะพึงมีให้ขุนนางทั่วไป เพราะในสายพระเนตรของพระองค์ หลิงฉีเปรียบเสมือนหลานชายตัวน้อยที่พระองค์ทรงเอ็นดูมาตั้งแต่ยังเยาว์“หลิงฉี.. เจ้าลุกขึ้นเถิด การที่ข้าอนุญาตให้เจ้าเข้าพบเป็นการส่วนตัว มิใช่เพื่อให้เจ้ามาคุกเข่าให้ข้าเช่นนี้”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าพระบาท” หลิงฉีขยับริมฝีปากที่สั่นเทา “ในฐานะราษฎรคนหนึ่

สายลมต้นฤดูสาร์ทพัดกรรโชกหอบเอาใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามเส้นทางสายเปลี่ยวที่มุ่งหน้าสู่เมืองลั่วเฟิง เสียงฝีเท้าของอาชาพันธุ์ดีสี่เท้ากระทบพื้นรัวเร็ว เฉินคุนศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักวิถีวารีสงบกุมบังเหียนแน่น ใบหน้าคมเข้มที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความตึงเครียดและดุดัน ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ชนิดที่ว่าต่อให้ต้องเผชิญกับขุมนรกเขาก็จะไม่ยอมหันหลังกลับไปอย่างแน่นอนในใจของเขามีเพียงภาพของศิษย์น้องร่วมสาบานที่กำลังถูกส่งตัวเข้าสู่กรงทองของเจ้าเมืองโฉด ความโกรธแค้นที่มีต่อฉินเยว่และความผิดหวังในตัวอาจารย์อวี้หาญทำให้หัวใจของชายหนุ่มลุกโชนไปด้วยเพลิงแห่งการตัดสินใจ"รอข้าก่อนนะหลิงฉี พี่ใหญ่จะไปรับเจ้ากลับบ้านเอง!"ทว่าในขณะที่เขากำลังควบม้าผ่านช่วงทางโค้งที่มีต้นหลิวใหญ่ขึ้นตระหง่านริมทาง เฉินคุนกลับต้องรั้งบังเหียนจนม้าถลาหยุดนิ่ง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ สายตาของเขาปะทะเข้ากับเงาร่างอรชรสายหนึ่งที่ยืนพิงต้นไม้อยู่ในชุดรัดกุมสีม่วงคราม ผิวพรรณของนางขาวผุดผ่องขัดกับธนูคันยาวในมือที่ดูน่าเกรงขาม"อาจารย์อา.. อวี้หานเหยียน!"เฉินคุนอุทานด้วยความแปลกใจจนเสียงหลง อวี้หานเหยียนคือน้