Todos os capítulos de Ang Ex kong XXL : Capítulo 91 - Capítulo 100

“I’m not here for your child, Desiree.”Mababa ang boses niya. Hindi malakas, hindi rin mapanakit, pero may bigat na biglang bumalot sa buong opisina.Naglaho ang malokong aura niya kanina, ang prenteng pag-upo, ang nakakainis na ngiti sa gilid ng labi. Parang may humila ng maskarang suot niya, at ang natira ay isang mukhang hindi ko mabasa. Hindi galit. Hindi rin kalmado. Isang bagay na mas malalim, mas tahimik, at mas mapanganib.Dahan-dahan niyang ibinaba ang paa niya mula sa pagkakapatong, sumandal paabante, at inilapat ang mga siko sa mga tuhod niya. Mas lumapit siya sa akin, hanggang sa wala nang malaking distansya sa pagitan namin kundi ang mesa.“Kung gusto kong malaman kung sino ang batang iyon,” mahinang sabi niya, nakatitig sa akin, “hindi ako pupunta dito, I guess you forgot na kaya kong malaman kung sino siya in just a snap.”Napalunok ako.“Nandito ako dahil sa ‘yo.”Parang may kamay na humaplos sa batok ko, malamig at mainit nang sabay. Hindi ko alam kung takot ba iyon

Matapos ang nangyari sa opisina niya, hindi na ako nagpakita kay Desiree.Hindi dahil sumuko ako. Hindi rin dahil ayaw ko siyang makita. Kundi dahil pagkatapos ng yakap na iyon, pagkatapos kong maramdaman kung gaano siya kahina at kung gaano ko siya nasaktan, hindi ko alam kung anong mukha ang ihaharap ko sa kaniya.Ilang araw na ang lumipas.Nandito ako ngayon sa sarili kong opisina, nakaupo sa harap ng malaking mesa na puno ng mga papeles na hindi ko binabasa. Nakabukas ang laptop sa harap ko, pero madilim na ang screen. Malamig na ang kape sa tabi ko, hindi ko man lang nagalaw mula pa kaninang umaga.Nakatingin lang ako sa kawalan.Sa bintana, nakikita ko ang buong lungsod, ang mga sasakyang paikot-ikot, ang mga taong abala sa mga buhay nila, ang mga ilaw na unti-unting nagsisindi habang dumidilim ang langit. Parang ang lahat ay may patutunguhan, may dahilan para kumilos.Samantalang ako, nakaupo lang dito, hawak ang isang bagay na hindi ko mapakawalan.Binuksan ko ang palad ko.Na

Dumating na ang araw ng pagbalik ni Damon sa Spain.Maaga pa lang ay gising na kaming lahat. Tahimik ang biyahe papunta sa airport, maliban sa mahinang kuwento ni Drivelian na paulit-ulit na nagtatanong kung gaano katagal ang eroplano, kung may snacks doon, at kung may dinosaur ba sa Spain. Sinasagot lahat ni Damon ang mga tanong niya, nakangiti, na para bang hindi siya aalis sa loob ng ilang oras.Ngayon, nasa departure area na kami.Maingay ang paligid. May mga tumatawag sa speaker, mga rolling na maleta, mga pamilyang nagyayakapan at nagpapaalam. Pero sa gitna ng ingay, parang kami lang ang tahimik, apat na taong nakatayo sa tabi ng check-in counter, hindi alam kung paano sisimulan ang paalam.Nakabuhat si Drivelian kay Damon, mahigpit ang pagkakapulupot ng maliliit niyang braso sa leeg nito, nakabaon ang mukha sa balikat niya. Ayaw niyang bitawan. Ilang beses ko nang sinubukang kunin siya, pero lalo lang humigpit ang kapit niya.“Drive, anak,” malumanay kong sabi. “Kailangan nang

Pagkatapos, nagpahinga na kaming lahat.Pagod kami ni Nanay Berta. Kahit kaunti lang ang dumi, buong hapon pa rin kaming naglinis, nagpunas ng alikabok sa mga muwebles, nagtanggal ng mga takip sa upuan, at nagpalit ng mga kumot.Si Drivelian ay hindi na tumabi sa akin. Doon na siya natulog sa kuwartong pinili niya, ang pinakamalapit sa hagdan, dala ang stuffed dinosaur at ang bagong unan na pinilit niyang siya ang magdala. Nasa katabing kuwarto naman si Nanay Berta, para kapag may kailangan ang bata, hindi na ako maiistorbo.Pinagmasdan ko siyang natutulog saglit. Mahimbing, bahagyang nakabuka ang bibig, yakap ang dinosaur.Pinatay ko ang ilaw, marahang isinara ang pinto, at nagtungo sa sarili kong silid.At doon, sa madilim na gabi at sa katahimikan ng bahay, nagsimulang mag-ingay ang isip ko.Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame, habang unti-unting bumabalik ang lahat. Ang opisina. Ang pabango. Ang boses na malamig at mapang-akit na nagsabing “Breathe, Desiree.”Ang yakap niya.I

Ilang segundo akong nanatiling nakatayo sa harap niya, nakatitig, hindi alam kung ano ang uunahin.Bakit ko ba ginagawa ito?Wala akong sagot. Kaya ginawa ko na lang ang mga bagay na alam kong kailangang gawin.Pumunta ako sa kusina, nagsalin ng malamig na tubig sa baso, at kumuha ng isang maliit na tuwalya mula sa drawer na kakalinis lang namin ni Nanay Berta kanina. Binasa ko iyon at pinisil, saka bumalik sa sala.Nakahiga pa rin si Kendiel, nakasandal ang ulo sa gilid ng sofa, bahagyang nakabuka ang bibig, mabigat ang paghinga. Kung hindi ko lang alam ang lahat, aakalain kong isa lamang siyang pagod na lalaking nakatulog pagkatapos ng mahabang araw.Inilapag ko ang baso ng tubig sa mesa sa tabi niya.“Kendiel,” mahina kong tawag. “Uminom ka ng tubig.”Dahan-dahan siyang dumilat, namumungay ang mga mata, at tumingin sa akin na parang hindi niya sigurado kung totoo ako.“Desiree...” bulong niya, paos.“Uminom ka,” ulit ko, matigas ang boses.Tumango siya at hinayaan akong tulungan si