Todos os capítulos de Ang Ex kong XXL : Capítulo 71 - Capítulo 80

Nagising ako sa gitna ng gabi dahil sa matinding kirot sa aking baba't. Unang naisip ko — baka regular contraction lang 'to, gaya ng sinabi ni Dra. Fatima na maaaring maranasan ko sa mga huling linggo.Ngunit nang muling dumaloy ang sakit, mas matindi ngayon, mas malapit sa isa't isa, doon ko lubos na naunawaan.Ito na."Aling Berta!" halos sigaw kong tawag, hinahawakan ang aking tiyan habang nakadapa sa gilid ng kama.Hindi nagtagal, dali-daling pumasok si Aling Berta sa aking silid, ang kaniyang mukha'y puno ng pag-aalala nang makita ang aking kalagayan."Ihja! Anong nangyari?!""Manganganak na ako, Aling Berta," halos hikbing wika ko, ang sakit ay muling dumaloy sa aking katawan. "Kailangan na nating pumunta sa ospital."Mabilis siyang kumilos, tinawagan ang driver habang tinutulungan akong tumayo at maglakad papunta sa sasakyan. Sa gitna ng bawat hakbang, hindi ko mapigilang mag-alala — hindi lang para sa akin, kundi higit sa lahat, para sa aking anak na malapit nang makilala ang

Buwan hanggang sa naging taon. Pagkatapos ng pitong taon ay naging ganap nang bata si Drivelian. Napakakulit nito at bibong-bibo. Sabi ni Aling Berta, ito raw ang bunga ng masayang pagbubuntis.Naalala ko bigla ang mga panahong ako ay nagdadalang-tao — kailanman ay hindi ako nakaramdam ng galit o kahit lungkot, dahil pinupunan ni Damon ang mga dapat gawin ni Kendiel.Nakaupo ako sa tabi ng bintana ngayong hapon, pinapanood si Drivelian na naglalaro sa hardin — pitong taong gulang na, mahaba ang buhok na kulot sa dulo, at ang tawa niya'y umaalingawngaw sa buong Casa Hussein."Tita Berta! Tignan mo 'to!" sigaw niya, ipinapakita ang isang bulaklak na kaniyang napitas mula sa hardin."Ay, ang ganda naman, Ihja!" sagot ni Aling Berta mula sa may kusina, ang boses nito'y puno ng pagmamahal na hindi nagbabago sa paglipas ng mga taon.Napangiti ako sa tanawing iyon, hinihimas ang tasa ng tsaa sa aking mga kamay. Pitong taon na — pitong taon mula nang unang tumapak ako sa isla na ito, isang ta

Nagising ako nang maramdaman ko ang marahang pagtapik sa aking hita. Marahan kong minulat ang aking mga mata at nakita ko si Damon na buhat-buhat si Drivelian, na ngayon ay natutulog sa kaniyang bisig, habang si Nanay Berta ay nasa kaniyang tabi, nakatayo at hinihintay kami."Nandito na tayo," imporma niya, kung kaya't tumayo ako mula sa aking pagkakaupo, tyaka ko sinuot ang aking salamin.Nilibot ko ang aking paningin sa paligid, ang malawak na terminal ng airport ay puno ng mga taong dumaraan, ang ingay ng mga anunsyo at yabag ay unti-unting nagpapagising sa akin mula sa antok.Manila. Nandito na talaga tayo.Kumuha ako ng aking bag mula sa overhead compartment, ang aking mga kamay ay bahagyang kinakabahan habang ginagawa ito."Kunin ko na 'yan," alok ni Damon, kahit alam kong busy ang kaniyang mga kamay sa pagbuhat kay Drivelian. Umiling na lang ako, ipinilit dalhin ang sarili kong bagahe.Manila this is it. Habang naglalakad kami palabas ng eroplano, patungo sa immigration at bag

May kakaibang bigat sa paraan ng pagkasabi niya niyon, dahilan para mapatingin ako sa kaniya nang tuwiran."Ibig mong sabihin?""Wala," mabilis niyang sagot, bumalik sa pagkain, tila iniiwasang ipagpatuloy ang paksa. "May si Drivelian tayo, di ba? At si Nanay Berta. Hindi na tayo nag-iisa."Tumango na lang ako, kahit alam kong may iba pang gustong sabihin si Damon na hindi niya inilabas.Si Nanay Berta, na nakikinig lang habang kumakain, ay biglang tumawa nang malumanay. "Kayong dalawa, minsan hindi ko na maintindihan. Ang labo-labo ng usapan.""Ano po ba, Nanay Berta," aniko, natatawang iniiwasan ang tingin ni Damon.Matapos ang hapunan, tumulong akong maglinis ng mga plato habang si Damon naman ay naghanda ng kama para kay Drivelian. Si Nanay Berta, dahil sa pagod sa biyahe, ay unang nagpaalam para matulog.Nang matapos na ang lahat ng gawain, umupo muli ako sa sofa, ang gabing lungsod sa labas ng bintana ay patuloy na kumikislap.Lumapit si Damon at umupo sa tabi ko, dala-dala ang

Pagkalabas namin ng condo ay agad akong sumakay sa kaniyang kotse na nakaparada sa harap ng condo."Sigurado ka na bang handa ka na?" tanong ni Damon habang inaayos ang kaniyang seatbelt, tinitignan ako nang may pag-aalala bago pa man niya buhayin ang makina."Kailangan ko na," sagot ko, hinaplos ang manipis na tela ng aking gown sa aking kandungan, pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay. "Hindi ko na kayang tumakas pa, Damon."Tumango siya, at nang umandar na ang sasakyan, tinitigan ko ang tanawin ng lungsod sa labas ng bintana — ang mga gusaling matagal ko nang hindi nadadaanan, ang mga kalyeng minsan ay parte ng pang-araw-araw kong ruta, ngayo'y muling nagbabalik sa aking paningin na parang isang lugar na hindi ko na lubos na kilala.Habang tumatakbo ang sasakyan, dumadaan kami sa mga lugar na may bahid pa rin ng aking nakaraan — ang law firm na dati kong pinagtatrabahuhan, ang kalye kung saan naroon ang bahay na dati naming tinatawag na tahanan ni Kendiel.Napapikit ako san