Todos os capítulos de Ang Ex kong XXL : Capítulo 111 - Capítulo 120

Hindi nagsalita si Sexily.Pero naramdaman ko ang paggalaw niya, ang paglapit ng balikat niya sa balikat ko, ang mainit niyang kamay na muling humawak sa akin.“Alam mo,” sabi niya pagkaraan ng ilang sandali, malumanay, “hindi masamang gusto mong bigyan ng buong pamilya ang anak mo. Pero ang tanong, para kanino ang pangalawang pagkakataon na iyon? Para kay Drivelian lang ba? O para rin sa ‘yo?”Natigilan ako.Hindi ako nakasagot.Dahil sa totoo lang, hindi ko pa rin alam.“Hindi mo masagot ngayon?”Mahina ang pagkakatanong ni Sexily. Hindi ako lumingon sa kaniya, pero ramdam ko ang tingin niya sa gilid ng mukha ko, malambot at matiyaga, tulad ng tingin ng taong handang maghintay kahit gaano katagal.Umiling ako, dahan-dahan.“Hindi,” bulong ko. “Hindi ko alam.”Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya, hindi pagod, kundi pang-unawa.“Hindi mo kailangang sagutin ngayon,” sabi niya. “Bigyan mo ang sarili mo ng oras para malaman kung ano ba talaga ang gusto mo.”Natahimik ako.Ang si

Napakunot ang noo ko nang tuluyan akong makababa ng kotse at makita ang nasa likod niya.Sa gilid ng bakanteng lupa, malapit sa mga pino ngunit malayo sa gilid ng bangin, may tent.Isang malaking tent na kulay dark green, nakatayo na, maayos ang pagkakabit ng mga tali at tulos. May maliit na lampara sa harap ng bukana na naglalabas ng mainit na dilaw na liwanag, at sa loob ay may nakalatag na makapal na kumot at ilang unan.Napatitig ako.“Saan galing ‘to?”Kanina lang, wala pa iyon.Hindi, mali. Kanina nang dumating kami, abala ako sa pagtingin sa tanawin. At nang lumabas siya sa kotse at iniwan ako, hindi ko napansin kung ano ang ginagawa niya sa likod.Dahan-dahan akong lumingon kay Kendiel.Nakatayo siya sa tabi ko, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa, at hindi ako matingnan nang diretso. Sa liwanag ng lampara, nakita kong bahagyang namumula ang tenga niya.“Nasa trunk,” mahina niyang sagot. “Kanina ko pa inihanda. Bago pa tayo umalis.”Napakurap ako.“Inihanda?”“Hindi ko alam kung

Hindi nagtagal, naramdaman kong bahagyang gumalaw ang balikat ko.Isang mahinang paghikab ang narinig ko, maliit at pagod, at pagkatapos, dahan-dahang umayos ng upo si Desiree, na parang gumising mula sa isang tahimik na panaginip. Inalis niya ang ulo niya sa balikat ko, at agad kong naramdaman ang lamig na pumalit sa init na iniwan niya.Nagulat ako sa sarili kong pagkadismaya.“Pasok na ako,” mahina niyang sabi, hindi tumitingin sa akin, bahagyang kinukusot ang mata gamit ang manggas ng jacket kong nakabalot pa rin sa kaniya.Tumango ako.“Sige. Magpahinga ka na.”Tumayo siya, marahang pinagpag ang damuhan sa pantulog niya, at naglakad papunta sa tent. Nang makarating siya sa bukana, saglit siyang huminto, para bang may gustong sabihin. Pero hindi siya lumingon.Yumuko siya at pumasok sa loob, at ilang saglit pa ay naririnig ko na ang mahinang kaluskos ng kumot at unan.Naiwan ako sa labas, mag-isa sa harap ng siga.Tinitigan ko ang tent.Malaki iyon. Sadya kong binili ang pinakamal

Bawat dampi ng mga daliri niya sa balat ko ay parang pagbabasa ng isang sulat na matagal nang hindi nabubuksan. Marahan niyang inilayo ang buhok sa pisngi ko, at sa pagitan ng mga halik ay bumubulong siya ng mga salitang halos hindi ko marinig, mga paghingi ng tawad, mga pasasalamat, mga pangakong hindi ko pa kayang paniwalaan pero gustong-gusto kong marinig."Pasensya na," bulong niya sa tabi ng tenga ko, nanginginig ang tinig. "Pasensya na sa lahat ng taon na wala ako."Hindi ako sumagot.Hinawakan ko lang ang kamay niyang nakapatong sa tagiliran ko at ipinagsalikop ang mga daliri namin, mahigpit, na parang sinasabing "Nandito ka na ngayon, iyon ang mahalaga."Naramdaman ko ang bahagyang pagbuntong-hininga niya, ang pagluwag ng kung anong pinipigil niya sa loob ng pitong taon, at ang pagbaba ng noo niya sa balikat ko. Naramdaman kong basa ang balat ko, at doon ko lang naunawaan na umiiyak din siya.Pareho kaming umiiyak. Pareho kaming tahimik. Pareho kaming sugatan, pero sa gabing i

Nasa biyahe na kami pabalik sa bahay ko.Tahimik ang loob ng kotse, pero ramdam ko ang pagkakaiba.Kung kagabi ay tahimik kami dahil walang nakakaalam kung saan sisimulan ang kahit anong salita, kung kagabi ay ramdam na ramdam ko ang awkwardness sa bawat paghinga at bawat sulyap, ngayon ay iba na. Hindi na ito katahimikang may pader sa gitna. Isa na itong katahimikang kumportable, parang dalawang taong hindi na kailangang punan ang espasyo ng salita.Bukas ang bintana, bahagyang pumapasok ang malamig na hangin ng umaga, dala ang amoy ng pino at basang lupa. Sa labas, dahan-dahang nagbabago ang tanawin habang bumababa kami sa mga kurbada ng bundok, ang mga hamog ay unti-unting nalalaglag sa mga dahon, at ang liwanag ng araw ay humahaplos sa mga tuktok ng puno.Nasa manibela ang isang kamay ni Kendiel. Nakatutok ang buong atensyon niya sa daan, bahagyang nakakunot ang noo sa pag-iingat sa bawat liko.Ang isa naman niyang kamay ay nakapatong sa hita ko.Hindi niya iyon sinadya, o baka si