Todos os capítulos de Ang Ex kong XXL : Capítulo 101 - Capítulo 110

Napatitig ako sa kaniya.Suwerte ng ama niya.Ang bait ng boses niya, ang ganda ng mga mata niya, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin nang walang pag-aalinlangan. Sino man ang tunay niyang ama, suwerte siyang biniyayaan ng ganito kaganda at kabait na anak.Pero hindi ang tanong ko ang sagot sa kaniya.Sabi ni Damon...Biglang bumalik ang usapan namin sa opisina. Ang seryosong titig ni Damon, ang mahinahon niyang tinig. Hindi ako ang ama ni Drivelian, sabi niya, diretso, walang pag-aalinlangan. At hindi rin ikaw.Hindi ko alam kung bakit hindi ko iyon pinaniwalaan agad noong marinig ko. Pero habang nakatingin ako sa maliit na batang ito ngayon, mas gusto ko na lang paniwalaan.Dahil kung totoo iyon…Napalunok ako.Kung totoo, ibig sabihin, lumaki ang batang ito na walang tunay na amang kinikilala, maliban kay Damon na siyang tumayong tatay-tatayan niya sa lahat ng taong iyon. Isang lalaking mahal siya, pero hindi niya kadugo.Hindi ko mapigilang maawa sa kaniya.Ang liit-liit pa ni

Nakabusangot si Kendiel habang nakatayo sa gate.Hawak niya ang susi ng kotse, nakasandal ang isang kamay sa bakal na rehas, at sa bawat segundo ay mas lalong humahaba ang nguso niya. Para siyang batang pinalabas ng silid-aralan dahil sa kaingayan, hindi marunong magtampo nang tahimik.Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang nilunok ang tawa ko.Pagkatapos kasi ng almusal, hindi pa man nauubos ni Kendiel ang kape niya, tumayo na si Nanay Berta, kinuha ang plato niya, at walang pakundangang sinabing, “Tapos ka nang kumain. Puwede ka nang umuwi.”Wala nang pagkakataon si Kendiel na sumagot. Isa-isang inabot sa kaniya ni Nanay Berta ang susi ng kotse, ang cellphone niyang naiwan sa mesa, at ang sapatos niyang kanina ay maayos na nakalagay sa gilid ng sofa. Pagkatapos ay hinatid siya, halos ituro pa ang daan, hanggang sa gate.Parang siya pa ang may-ari ng bahay.Nandito naman kami ni Drivelian sa pintuan ng bahay, nakasandal ako sa hamba at nakahawak siya sa laylayan ng robe ko. Pa

Desiree PovNasa kuwarto na ako ngayon, nakaupo sa harap ng maliit na mesa sa tabi ng bintana, tambak sa harap ko ang mga papeles na kailangan kong basahin at pirmahan para sa kompanya. Tahimik ang bahay. Tulog na si Drivelian, at si Nanay Berta ay nasa kabilang kuwarto na rin, siguro ay nagpapahinga pagkatapos ng buong araw na pagbabantay sa amin.Hawak ko ang ballpen. Isang pirma na lang ang kulang sa pahina.Pero bigla na lang, kasing biglang kidlat, bumalik sa isip ko ang nangyari kanina sa baba.“Nililigawan ka.”Napatigil ang kamay ko sa ere.Ang lakas ng loob niya.Ang itsura niya sa pintuan, nakangiti nang parang walang kahihiyan, nakatayo sa harap ng bahay ko na parang may karapatan siya. At ang paraan ng pagsabi niya, presko, diretso, parang sinabi lang niya kung anong oras na.Napahawak ako sa noo ko.Nakita ko ang pagkabigla sa mukha niya matapos niyang sabihin iyon, ang biglang pamumula ng tenga niya na hindi niya naitago, ang mga matang parang gustong bawiin ang sarili n

Parang may humila sa lahat ng tunog sa loob ng kuwarto.Hindi umimik si Sexily. Hindi rin siya kumurap. Nakatitig lang siya sa akin, bahagyang nakabuka ang bibig, at unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.Ilang segundo ang lumipas bago siya nakapagsalita.“K-Kendiel?” mahina niyang ulit, na parang hindi niya sigurado kung tama ang narinig niya. “Kendiel Flores? ‘Yung Kendiel na...”Hindi niya natapos ang pangungusap. Biglang may naunawaan sa mga mata niya, at lumipat ang tingin niya sa pinto kung saan lumabas si Drivelian, sa maliit na hugis ng ilong ng bata, sa mga matang kulay tsokolate, sa paraan ng pagngiti nito.“Kaya pala,” bulong niya, halos hindi marinig. “Kaya pala pamilyar ang mukha niya.”Napayuko ako.“Hindi ko alam na buntis ako nang umalis ako,” mahina kong sabi. “Nalaman ko lang noong nasa malayo na ako, noong huli na ang lahat.”Dahan-dahang tumayo si Sexily, hawak ang noo niya, at naglakad papunta sa bintana, nakatalikod sa akin.Ilang saglit siyang hindi nagsali

Ilang segundo akong hindi nakagalaw.Nakatayo pa rin si Kendiel sa harap ng kalan, hawak ang sandok, nakaapron na may maliliit na bulaklak, at nakatingin nang diretso sa akin na parang walang masama sa nakikita ng buong kusina. Ang init sa pisngi ko ay umabot na sa leeg at tenga, at ramdam kong lumalala pa iyon sa bawat segundong hindi ko nailalayo ang tingin ko.Tumingin ka sa mukha niya, Desiree.Sa mukha.Mabilis kong ibinaling ang mga mata ko sa kisame, sa dingding, sa lababo, sa kahit saan, at tumikhim nang malakas.“A-anong ginagawa mo rito?” Mas matigas sana ang gusto kong tunog, pero nanginginig ang dulo ng boses ko. “Hindi ba pinalayas ka na kanina?”“Hindi ako pinalayas ngayon,” sagot ni Kendiel, itinaas ang isang kilay, “dahil inimbitahan ako ng may-ari ng bahay.”“Sinong may-ari?”Dahan-dahang tumuro ang sandok niya sa gilid, kay Drivelian, na nakaupo pala sa mataas na upuan sa tabi ng mesa, nakangiting abot-tainga, may hawak na kutsara.“Mommy! Mister cook po for us! Hind