Lahat ng Kabanata ng Ang Ex kong XXL : Kabanata 81 - Kabanata 90

All throughout the ceremony ay talagang hindi man lang ako napansin ni Kendiel. Ngayon naman ay patungo na kami sa reception ng kasal.Kakaiba — sa isang banda, gusto kong huminga nang maluwag dahil sa katahimikang iyon, ngunit sa kabilang banda, may kakaibang bagay na tumatama sa aking dibdib sa pag-alam na, sa buong oras na iyon, hindi man lang niya napansin ang aking presensya.Baka nga hindi na niya ako maalala nang ganito.Habang naglalakad kami palabas ng simbahan patungo sa sasakyan na nakaparada lamang sa labas ng simbahan, napansin kong hinawakan ni Damon ang aking kamay nang mahigpit. "Kumusta ka?" tanong niya, ang boses ay puno ng pag-aalala."Okay lang," sagot ko, kahit hindi ko lubos na alam kung totoo ba ang sinasabi ko. "Medyo... kakaiba lang. Akala ko, kapag nakita ko na siya, may mangyayaring malaki. Pero wala. Tila hindi man lang niya alam na andito ako.""Baka hindi lang niya napansin," aniya, tinutulungan akong sumakay sa sasakyan. "Marami kasing tao.” dagdag pa n

“Saan tayo mauna, Drive?” tanong ni Damon habang sinisilip ang listahang halos kasinghaba na ng braso niya.“Sa toys!” mabilis na sagot ni Drivelian, sabay taas ng kamay na parang nanalo sa raffle. Kunwari’y hindi niya narinig ang tanong.“Grocery muna, sabi ko na sa’yo,” ulit ni Damon, pinipigilan ang tawa. Ganyan siya palagi. Kunwari’y istrikto, pero halata namang natutunaw na siya sa pagmumukha ng anak namin.Napangiti ako. Ang tigas ng ulo, kamukhang-kamukha ng ama.“Pwede namang bumili muna tayo, tapos toys bago umuwi,” singit ko at sinulyapan si Drivelian. Agad niyang itinaas ang thumbs up niya sa akin, sabay ngiting kita ang nawawala niyang ngipin sa harap.Deal.Bumuntong-hininga si Damon, pero ang sulok ng labi niya ay nakangiti na. “Sige na nga,” pagsuko niya, sabay ikot ng trolley papunta sa unang aisle. “Kayong dalawa talaga, pinagtutulungan niyo ako.”“Kasi mahal mo kami,” bulong ko.“Narinig ko ‘yan,” sagot niya, hindi lumilingon. Pero namula ang tenga niya.Sa gitna ng

Tahimik ang buong sasakyan, maliban sa mahinang ugong ng makina at sa bawat paghikbi kong pilit kong pinipigilan.Nasa byahe na kami pauwi, pero hindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa kandungan ko, na parang nasa grocery pa rin ako, naghahanap, sumisigaw, nagdarasal.Sa likod, nakayuko si Drivelian, mahigpit ang hawak sa laylayan ng dilaw niyang t-shirt. Hindi na siya makatingin sa akin. Kanina pa siya ganyan, ever since makita ko siyang tumatakbo palapit sa amin.“Nako naman, Drivelian.” Lumingon ako sa kaniya, hindi na napigilan ang pagtaas ng boses ko. “Ano ba ang bilin ko sa ‘yo, ha?”Mas lalo siyang yumuko.“Hindi ka basta-basta lumalayo kay Mama. Hindi ka naglalakad nang mag-isa. Paano kung may kumuha sa ‘yo? Paano kung hindi ka na namin nakita?” Nabasag ang boses ko sa dulo.“Tama na,” marahang pag-awat ni Damon habang nakahawak sa manibela. Sumulyap siya sa akin, at doon ko nakita ang pagod at pag-aalala sa mga mata niya. Takot din s

“Desiree.”Mahina ang pagkakasabi niya, halos pabulong, pero dinig na dinig ko ang pagkabigla sa tinig niya. Parang hindi pa rin siya makapaniwalang totoo ako at hindi lang isang guni-guni na matagal na niyang hinahabol.Napaiwas ako ng tingin.Umalis ka na.Please, umalis ka na bago pa...Hindi ko natapos ang dasal ko sa isip ko, dahil sa katahimikang sumunod ay may maliit na tinig na umalingawngaw sa loob ng condo.“Mommy, what’s happening?”Parang may humila sa lahat ng dugo palabas ng katawan ko.Dahan-dahan akong lumingon.Nakatayo si Drivelian sa bukana ng pasilyo, suot ang paborito niyang pajama na may mga bituin, mahigpit na yakap ang kaniyang stuffed dinosaur. Magulo ang mahaba niyang buhok, namumungay pa ang mga matang kulay tsokolate, at bahagya siyang nakakunot-noo habang paiba-ibang tinitingnan ang mga taong nasa sala.Si Damon na duguan. Ako na umiiyak. At ang estrangherong lalaking nakaupo sa sahig.“Drive, anak...” Mabilis kong pinunasan ang mukha ko at pinilit na gawi

Matagal bago ako nakasagot.Hinawakan ko ang baso ko, pero hindi ko ininom. Ilang segundo ko pang tinitigan ang sarili kong repleksyon, bago ko dahan-dahang inilapag iyon sa mesa. Ang mahinang tunog ng baso ay parang pagputok sa katahimikan naming tatlo.“Mahal ko siya.”Hindi ko alam kung narinig nila, kaya inulit ko, mas malinaw, mas mabigat.“Mahal ko si Desiree.”Napaangat ng tingin si Ymilio. Si Jeriel naman ay bahagyang napakunot ang noo, na parang hindi sigurado kung tama ang narinig niya.“Pero noon...” simula ni Jeriel.“Alam ko ang sinabi ko noon,” putol ko, mas mahina na ang tinig. “Alam ko ang mga salitang binitawan ko, at alam kong narinig niyo iyon. Pinagsisihan ko ang bawat isa.”Mapait akong napangiti, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, naramdaman kong may namumuong init sa gilid ng mga mata ko.“Ang hirap, ‘di ba? Na minsan ang pinakamalakas mong sinasabi ay ang pinakamalayo sa totoo. Sinabi ko iyon dahil takot ako. Dahil mas madaling sabihing hindi mo mahal ang is