Todos os capítulos de Ang Ex kong XXL : Capítulo 121 - Capítulo 130

Dahan-dahan akong napaupo sa pinakamalapit na bangko, nanginginig ang buong katawan, at naramdaman kong hinawakan ni Sexily ang balikat ko.“Hindi po ito ang oras para mag-panic,” dagdag ng doktor. “Mas mahalaga na maagapan natin ito. Ililipat po namin si Drivelian sa pediatric ward para sa masusing obserbasyon.”Hindi ko na narinig ang iba pa niyang sinabi.Ang tanging naririnig ko ay ang tibok ng sarili kong puso, mabilis at mabigat, at ang tinig sa isip kong paulit-ulit.Anak ko.Ang anak ko.May mga yabag na mabilis na papalapit sa likod ko.“Desiree!”Napaangat ang tingin ko.Humihingal na tumakbo si Kendiel papunta sa amin, magulo ang buhok, namumutla ang mukha. Nang makita niya ang itsura ko, huminto siya, at agad lumapit, lumuhod sa harap ko at hinawakan ang magkabilang kamay ko.“Anong sabi ng doktor?” tanong niya, nanginginig ang boses. “Si Drivelian... ano’ng nangyari?”Hindi ako makapagsalita.Tiningnan ko siya, at sa mga mata niya, nakita ko ang takot na hindi ko inaasaha

“Mommy?”Parang may bumagsak sa dibdib ko, at kasabay noon ay ang biglaang pagbitaw ko sa kamay ni Kendiel. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Patakbo akong lumapit sa kama, at bago pa siya makapagsalita ulit, niyakap ko na siya nang mahigpit, mahigpit na mahigpit, ibinaon ang mukha ko sa maliit niyang balikat.Naramdaman kong tumulo ang mga luha ko sa gown niya.Hindi ko na napigilan.Ilang oras lang ang nakalipas, nasa kandungan ko pa siya habang kumakain ng fries. Ilang oras lang, at akala ko, nawala na siya sa akin.“Mommy,” mahina niyang tawag, bahagyang nahihirapang huminga sa higpit ng yakap ko. “Bakit po umiiyak ka?”Hindi ko siya agad nasagot.Hinaplos ko ang buhok niya, hinalikan ang noo niya, ang pisngi niya, ang kamay niyang may nakakabit na karayom, na parang kailangan kong tiyakin na totoo siya.“Nag-alala lang si Mommy, baby,” basag kong sagot. “Sobra.”“Bakit po?” bakas sa kaniyang boses ang pagiging inosente na para bang hindi siya aware sa kung ano ang nangyayari s

Pagbalik ko sa ward, maingat kong binuksan ang pinto gamit ang siko ko, bitbit ang dalawang supot at isang tray ng inumin.Bago ako pumasok, dumaan muna ako sa nurses’ station at tinanong ang nars kung puwede ba siyang kumain ng ganito. Ngumiti ang nars at nagsabing puwede basta bagong luto at hindi pinabayaang lumamig. Kaya siguro iyon ang dahilan kung bakit hindi ko hinayaang ibigay sa anak ko ang unang binili ko.Nasa gilid pa rin ng kama si Desiree, hawak ang kamay ni Drivelian. Wala na sina Nanay Berta at Sexily, malamang ay lumabas sandali para magpahinga o kumain. Tahimik ang silid, maliban sa mahinang tunog ng cartoon sa telebisyon.Marahan kong inilapag ang mga supot sa side table at isa-isang inayos ang mga laman: ang kids’ meal na may laruang dinosaur, ang maliit na karton ng fries, ang bagong sundae, at sa gitna, ang dalawang hotdog sandwich na mainit pa at umuusok.Hindi ko pa nauubos ang pag-aayos nang may marinig akong mahinang suminghot.Napalingon ako.Nakaangat na an

Desiree’s POVTatlong araw ang lumipas mula nang kuhanan kami ng dugo.Tatlong araw na parang tatlong taon.Sa bawat paggising ko, ang unang ginagawa ko ay tingnan ang telepono ko, baka may tawag na mula sa ospital. Sa bawat gabi, ang huling ginagawa ko ay pakinggan ang paghinga ni Drivelian mula sa maliit niyang kama sa tabi ng akin.Mahina. Pero buhay.“Mama,” mahinang tawag niya isang umaga, habang inaayos ko ang kumot niya. Maputla ang mga labi niya, at may bahagyang pasa sa braso niya na hindi ko matandaan kung saan nanggaling. “Bakit po laging may karayom?”Nanikip ang dibdib ko.“Para gumaling ka, anak,” sagot ko, pilit na ngumiti. “Para maging malakas ka ulit.”“Parang si Superman?”“Mas malakas pa kay Superman.”Napangiti siya, ‘yung ngiting kayang bumuhay at pumatay sa akin nang sabay.Sa pintuan, nakatayo si Kendiel. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon. May hawak siyang paperbag na may lamang lugaw at isang maliit na laruang robot na ilang beses na yata niyang pin

Hindi ko alam kung gaano katagal ang lumipas bago bumukas muli ang p***o ng operating room.Hindi ko na binibilang. Basta nang marinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas, sabay kaming napatayo ni Sexily, at kumabog nang malakas ang dibdib ko.Lumabas si Doc Alcantara, suot pa ang surgical cap at mask na hinihila niya pababa sa baba. May bakas ng pagod sa mukha niya, pero nang magtama ang mga mata namin, bahagya siyang ngumiti.“Ma’am Desiree.”Parang may humawak sa lalamunan ko.“Doc...” halos hindi lumabas ang boses ko. “Si Drivelian po? Si Kendiel?”“Parehong maayos po sila,” sabi niya, mahinahon at malinaw.Napapikit ako, at naramdaman kong bumigay ang mga tuhod ko. Mabilis akong sinalo ni Sexily sa magkabilang braso, habang ako naman ay napatakip sa bibig, humihikbi.“Naging matagumpay ang pagkuha ng bone marrow mula kay Sir Kendiel,” patuloy ng doktor, “at naisalin na namin ito kay Drivelian. Walang naging malaking komplikasyon sa operasyon. Pareho silang nasa recovery ngayon.”“Sa