جميع فصول : الفصل -الفصل 20

สามวันต่อมาตั้งแต่คืนวันนั้นที่เฌอลินน์ถูกสามีลงไม้ลงใช้ความรุนแรงด้วยจนเธอเกือบไม่เหลือลมหายใจ วันเวลาก็ผ่านพ้นล่วงเลยมาถึงสามวันและยังเป็นสามวันที่เธอกับเขาแทบไม่ได้พบเจอหน้ากันเลย ราวกับต่างคนต่างแยกกันไปใช้ชีวิตในพื้นที่ของตัวเองเฌอลินน์ยอมรับเลยว่าคืนนั้นเธอหวาดกลัวในตัวของฟีนิกซ์จริง ๆ มันเหมือนกับว่าเขาได้กลายเป็นใครอีกคนที่ไม่รู้จัก เป็นตัวเธอที่ยึดติดกับเรื่องในอดีตหนหลังกาลเก่าสมัยยังวัยเยาว์ ทำให้เผลอมองว่าเขายังคงเป็น ‘พี่นิกซ์’ คนนั้นผู้ใจดีกับเธอโดยลืมไปว่ากาลเวลามันล่วงผ่านพ้นไปเป็นสิบ ๆ ปี แล้วมีหรือคนคนหนึ่งจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปเลย มิหนำซ้ำเวลาเป็นสิบปี ๆ ที่ห่างกันไม่รู้เลยว่ามันมีเรื่องอะไรที่ทำให้พี่ชายผู้ใจดีกลายเป็นคนโหดร้ายเช่นนี้หากจะพูดถึงความผิดเอาตามตรงตัวเธอเองก็ผิด ผิดที่รั้นจะเอาคำตอบให้ได้และผิดที่ไม่ยอมอยู่ในจุดที่เขาขีดเอาไว้มาตั้งแต่แรก ถ้ามันจะลงเอยด้วยการถูกทำร้ายก็คงไม่แปลก เพราะเธอคงทำให้อีกฝ่ายรำคาญหรือหมดความทนจริง ๆ ถึงได้ถูกทำอย่างนั้นแม้จะรู้ดีถึงความผิดตัวเองกระนั้นเธอก็อดน้อยใจระคนเคืองโกรธหน่อย ๆ ในการกระทำของเขาไม่ได้อยู่ดี ต่อให้จ

เช้าวันต่อมา“พี่นิกซ์ให้คนไปเรียกลินน์มีอะไรหรือเปล่าคะ”เฌอลินน์ที่ถูกแม่บ้านเข้าไปปลุกเรียกให้ตื่นแต่เช้า เอ่ยกับชายหนุ่มเจ้าของห้อง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นอดีตภรรยาสามีที่เพิ่งปะทะกันไปเมื่อคืนยืนอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่ม“เธอไม่รู้ความผิดตัวเองเลยเหรอ”ฟีนิกซ์ถามหญิงสาวที่ทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาทั้งที่เป็นต้นเหตุทำให้แขกของเขาบาดเจ็บ “ความผิดอะไรคะ?”คนตัวเล็กพิศมองด้วยแววตาสั่นไหว มาถึงตอนนี้มีหรือจะไม่รู้ว่าเรียกเธอมาพบด้วยเหตุผลอะไร“เธอทำเกรซเจ็บขนาดนี้จะไม่ขอโทษหน่อยเหรอ”เขากล่าวเสียงเรียบ“ทำไมลินน์ต้องขอโทษ ลินน์ไม่ได้ทำเขาเจ็บด้วยซ้ำ”พูดน้ำเสียงไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องขอโทษ พอเห็นเธอไม่มีบาดแผลตัดสินใจว่าเป็นฝ่ายกระทำทันทีแบบง่ายดาย ส่วนคนที่ทำแก้วหล่นแตกจนได้แผลกลับกลายเป็นฝ่ายถูกกระทำ บทตัวร้ายที่ถูกโยนใส่หัวอย่างไม่คิดรับฟังต้นสายปลายเหตุจากเธอ พลันทำให้หญิงสาวทีสีหน้าเจ็บช้ำเหลือหลายเกินจะทานทน“ไม่ได้ทำ? ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนทำแล้วแผลที่เท้าเกรซจะมาจากไหน”ฟีนิกซ์มองคนที่เชิดหน้าเถียงสู้อย่างไม่ยอมทำตามคำพูดเขาง่าย ๆ “ก็มาจากที่ผู้หญิงคนนั้นทำตัวเองไงล่ะคะ”เพราะที่ฝ่ายนั้

เสียงพลุอันเปรียบเสมือนดอกไม้ไฟดังกึกก้องฟ้า มันแตกกระจายตัวหลากหลายสีสันดูงดงามตระการตาในสายตาเด็กชายที่ยืนมองอย่างไม่ยอมละสายตา“อะ!?”โนอาห์ที่จรดมองพลุดอกสุดท้ายด้วยความเพลิดเพลิน สะดุ้งโหยงเมื่อแก้มถูกความเย็นจัดแนบชิด เขาหันมองต้นเหตุของความเย็น ก่อนจะพบว่าหญิงสาวที่ยอมตามใจเขาทั้งวันกำลังยื่นไอศกรีมมาให้“กินไหม?”เฌอลินน์ถามเด็กชายที่หันขวับมามองกันอย่างตกใจ พร้อมกับเผลอหัวเราะน้อย ๆ กับสีหน้าแปลกใหม่ของไอ้ตัวเล็ก“ตกใจหมด”โนอาห์ลูบหน้าอกตัวเองเบา ๆ พลางจ้องไอศกรีมสองก้อนที่เป็นวานิลลาหนึ่งกับช็อกโกแลตอีกหนึ่งตาวาววับ“ขอบคุณนะครับ ผมไม่เคยกินมาก่อนเลย”ด้วยความดีอกดีใจที่จะได้ลิ้มลองในรสชาติของสิ่งที่แต่ก่อนทำได้เพียงแค่มองดูไปวัน ๆ พาให้เด็กชายหลุดปากพูดในประโยคที่ทำคนฟังงุนงง“หือ? ทำไมถึงไม่เคยกินล่ะทั้งที่แม่เธอก็ดูมีเงิน”หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงปิดความมึนงงแกมสงสัยเอาไว้แทบไม่มิด เมื่อได้ยินคำพูดอันไม่คาดคิดนั้นจากเจ้าตัว“มันแค่ภาพเปลือกนอกของมัมน่ะครับ”ซึ่งโนอาห์ก็ตอบตามตรงและเอ่ยต่อในถ้อยคำที่ทำเอาเฌอลินน์ตกใจ เนื่องจากเธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดเกินอายุจากเด็กห้าขวบ“จร

ตีสามเฌอลินน์ที่เพิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จลงลิฟต์มาที่ห้องครัว เพื่อจะดื่มน้ำแก้คอแห้งก่อนจะกลับขึ้นไปนอนต่อ แต่แล้วตอนที่กำลังเดินเข้าใกล้ตู้เย็นนั้นดวงแก้วคู่สวยกลับเห็นภาพที่มีผลต่อความรู้สึกจนทั่วสรรพางค์กายชาวาบตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเป็นการเรียกสติตัวเอง ยอมรับเลยว่าตอนที่เห็นภาพนั้นมันทำเอาเธอไปแทบไม่ถูก ราวกับคนถูกปิดปากปิดหูและปิดทุกประสาทสัมผัส เหลือเพียงการมองเห็นที่ปรากฏชัดเจนมากกว่าสิ่งใดไม่รู้ว่าเธอเหนื่อยกับงานมากเกินไปหรือเปล่า พอเห็นภาพสามีตัวเองกำลังนัวเนียอยู่กับอดีตภรรยาถึงยังสามารถยืนดูอยู่เฉยๆ ได้ ทั้งที่หากเป็นก่อนหน้านั้นคงไม่พ้นรีบเข้าไปจับแยกคนทั้งสองออกจากกันและอาจจะมีปากเสียงกับสามีจนบ้านแตกมิหนำซ้ำไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังเหนื่อยล้ากับสิ่งใดกันแน่ ระหว่างงานกับการวิ่งไล่ตามขอความรักจากสามีไร้ใจ ทีกับเธอกลับทำเหมือนเป็นอื่นเสมือนว่าไม่ใช่สามีภรรยากัน แต่กับอดีตเมียกลับทำในสิ่งที่ืแสนไม่คิดให้เกียรติเธอที่เป็นเมียตามกฎหมายที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกันคนตัวเล็กอยากแสดงตัวออกไปตะโกนถามเหลือเกินว่าหากยังรักกันมากถึงขั้นแอบมานัวเนียกันลับหลังเ

เฌอลินน์จับจูงมือของเด็กชายเดินเข้าตัวบ้านมาเหมือนกับทุกวัน หญิงสาวโยนกระเป๋าแบรนด์เนมสุดโปรดลงบนโซฟาห้องรับแขกอย่างเนือย ๆ“หิวหรือยัง?”เธอหันไปถามกับเจ้าตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นลูกเป็ด อีกทั้งยังมองมาด้วยสายตาวิบวับเป็นประกายไม่สร่างซา เรียกได้ว่าตั้งแต่เธอถูกคำพูดอันเปรียบไม่ต่างจากหมัดฮุกกระแทกทัชเข้ากลางใจจนตกลงรับคำไปดูเจ้าตัวแข่ง เด็กชายก็เอาแต่ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง“นิดหน่อยครับ”ตอบเสียงแผ่วสีหน้าอับอายในความกินจุของตัวเอง คงเป็นเพราะเขาหิวบ่อยถึงถูกผู้เป็นแม่คอยดุด่า ว่ากินล้างผลาญทุกครั้ง“รออยู่นี่ไปดูในครัวก่อนว่ามีอะไรให้กินไหม”เฌอลินน์บอกกับเจ้าตัวเล็กที่ทำหน้าอาย ๆ ขณะสาวเท้าตรงไปยังห้องครัวเพื่อดูว่ามีอะไรเหลือบ้างหรือไม่ “ผมไปด้วยได้ไหมครับ”โนอาห์ที่คอยตามติดแม่ทูนหัวมาหลายวันจนเกิดเป็นความเคยชินย่อมไม่อยากอยู่คนเดียวเหมือนแต่ก่อน“งั้นก็ตามมา”เฌอลินน์เดินนำโนอาห์ไปยังห้องครัวที่มีแม่บ้านสาว ๆ สองสามคน กำลังสาละวนกับหน้าที่ของตัวเองอยู่“มีอะไรหรือเปล่าคะ? หรือมาหาอาหาร”เพียงโผล่ตัวเข้าไปยังด้านในห้องครัวน้ำเสียงกระแหนะกระแหนจากหนึ่งในแม่บ้านสาวที่รับหน้าที