เมียต้องห้ามในสมรสลวงมาเฟีย (คนโหดในโหมดโคตรดุ)

ณ โรงแรมชื่อดังติดกับแม่น้ำสายใหญ่ใจกลางกรุงมหานคร เสียงเพลงหวานแหววสื่อถึงความรักสำหรับคู่แต่งงานดังคลอเล่นล้อไปกับแสงไฟที่ส่องไปยังคู่หญิงชายในชุดวิวาห์ ภาพทุกอย่างช่างแสนงดงามราวกับอยู่ในเทพนิยาย

ทว่างานที่ควรมีแขกเหรื่อไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยคน กลับมีเพียงเหล่าเครือญาติจากทั้งสองบ้านมาร่วมงานเท่านั้น มิหนำซ้ำพอลองนับดูแล้วยังมีไม่ถึงสิบคน

“หวังว่าคุณอาจะจำข้อตกลงเราได้ดีนะครับ”

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาคมคายดั่งรูปสลักของเทพเจ้ากล่าวกับพ่อตาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ลานพิธีวิวาห์ของคู่บ่าวสาว แต่เป็นโต๊ะเจรจาธุรกิจระดับแสนล้าน

“แน่นอน”

‘พิพัฒน์’ เอ่ยกับลูกเขยที่ไม่คิดว่าจะโอกาสได้ดองกันน้ำเสียงยึดเชื่อมั่นคง นึกแล้วก็ปลื้มอกปลื้มใจ ครั้นอยู่ดี ๆ วันหนึ่งก็มีส้มหล่นลงมาจากฟ้าตกใส่มือเขาแบบงง ๆ ถึงส้มลูกนั้นที่หล่นใส่มือจะมาพร้อมกับข้อเสนอที่ทำหนักใจมากก็ตาม

“ถ้าอย่างนั้นก็เซ็นได้เลยครับ”

เขาบอกพลางส่งสัญญาณให้เลขาถือเอกสารชิ้นสำคัญมาให้พ่อตาเซ็นเพื่อยินดีตกลงร่วมมือกัน ซึ่งชายวัยกลางคนก็จรดปลายปากกาลงอย่างไม่มีแม้แต่ความลังเล

“ยินดีที่ได้ร่วมมือกันครับ”

ชายหนุ่มว่านิ่ง ๆ ตามนิสัยที่ไม่ค่อยสนหัวใคร ถึงสิ่งที่เพิ่งจับมือกันไปมันจะเป็นการร่วมมือสำหรับเปิดทางธุรกิจที่นี่เพื่อใช้เป็นทางผ่านส่งสินค้า และอาจจะทำให้กอบโกยเม็ดเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

“เช่นกันลูกเขย”

ชายวัยกลางตอบรับอย่างคนยินดีก่อนจะบอกฝากฝังลูกสาวที่วันนี้อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์สีหน้าเครียดขรึม

“ฝากลูกอาด้วยนะ”

พิพัฒน์ไม่อยากจะขายลูกกินเพื่อแลกกับลู่ทางให้ธุรกิจสามารถไปต่อได้เช่นนี้เลย แต่จะทำยังไงได้ล่ะเมื่ออีกฝ่ายมีเงินหนาเกินกว่าเขาจะปฏิเสธได้ลง

อีกอย่างตัวบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาเองก็ปักใจรักชอบลูกเขยคนนี้มาหลายปีแล้วด้วย ดังนั้นก็ถือว่าต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์ ธุรกิจเขากับฝ่ายนั้นจะได้ไปต่อ ส่วนลูกสาวเพียงคนเดียวก็ได้เข้าใกล้ชิดร่วมเรียงเคียงหมอนกับคนที่รักชอบมานาน

เขาจึงแอบหวังสุดใจว่าจะไม่มีอะไรในหลังจากนี้เลวร้ายเกินไปก็พอ เพราะเมื่อเนื้อได้เข้าปากเสือก็คงยากที่จะสามารถแย่งกลับคืนมาได้ง่าย ๆ

“ครับ”

เขาขานตอบรับเนิบ ๆ ดูเฉื่อยชาประหนึ่งว่าพิธีวิวาห์นี้ตัวเองหาใช่เจ้าบ่าว แต่เป็นแขกเหรื่อมาร่วมงาน และทุกการพูดคุยของบิดากับสามีหมาด ๆ ตกอยู่ในสายตาและการได้ยินของหญิงคนหนึ่งที่ยืนเคียงข้างกายชายหนุ่มทุกประโยคถ้อยคำ

‘เฌอลินน์’ จุกในอกไม่น้อยกับความเฉยชานั้นของเขา ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างดีกวาดมองลานพิธีที่ถูกรังสรรค์จากฝีมือออแกไนต์แววตาเชื่องซึม

ต่อให้งานมันจะถูกเนรมิตเสียสวยงามมากปานใด แต่ถ้าเจ้าบ่าวดูทำหน้าตาไม่รับแขกและไม่คิดสนใจเจ้าสาว มันย่อมกลายเป็นความอึดอัดชืดชาปานวิวาห์อันไร้ความรักจากคู่ของบ่าวสาว

งานแต่งที่ควรเป็นภาพจำแสนสวยงามของผู้หญิงคนหนึ่ง ในตอนนี้กลับกลายเป็นงานที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ต่างจุกหน่วงในอก หญิงสาวก้มหน้างุดอย่างคนปวดช้ำกับชีวิตคู่ในหลังจากนี้ที่ไม่อาจล่วงรู้เลยว่าจะดำเนินไปในทิศทางไหน

หลังจากจบพิธีสุดท้ายของช่วงดึกคู่บ่าวสาวในค่ำคืนนี้ก็เหมือนคนหนึ่งหนีคนหนึ่งตาม ‘ฟีนิกซ์’ ปลดสูทตัวนอกออกลวกๆ พลางก้าวขายาวเดินตรงไปยังรถคันหรูที่จอดรออยู่

“พี่นิกซ์… จะกลับแล้วเหรอคะ”

เฌอลินน์ถามพร้อมหอบน้อย ๆ เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะรีบเดินไปไหน กว่าจะสาวเท้าก้าวตามทันก็เกือบหน้ามืด

“อืม”

เขาขานรับเรียบ ๆ โดยไม่หันมองคู่สนทนา

“ลินน์ขอกลับพร้อมกับพี่นิกซ์ได้ไหมคะไหน ๆ เราก็อยู่เรือนหอเดียวกัน”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะทำใจกล้าขอกลับรถคันเดียวกันกับสามีหมาด ๆ น้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ

“ฉันไม่ชอบหายใจร่วมกับใคร”

ชายหนุ่มดวงตาคมกริบดุจใบมีดบอกตัดบทในประโยคที่ทำเอาคนได้ยินอ้าปากหวอ

“แต่ว่า…”

เฌอลินน์ทำใจสู้ออกปากแย้งเป็นเชิงไม่เข้าใจ

“ให้คนขับรถไปส่งแล้วกัน”

ฟีนิกซ์เอ่ยตัดรอนแล้วก้าวพากายสูงขึ้นไปนั่งบนรถ และสั่งให้พลขับออกรถในทันมี

“เดี๋ยว! พี่นิกซ์!”

คนตัวเล็กร้องเรียกไล่ตามหลังคล้ายกับคนรับมือไม่ถูกกับความปิดกั้นกันแทบทุกทางแบบนี้ พลางเข่นเขี้ยวขบฟันกับเองเสียงเบา

“ถ้าไม่ติดว่ารักมานานนะ”

หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวสวยเดินเข้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่จะกลายเป็นเรือนหอในหลังจากนี้อย่างสนอกสนใจ

“ไม่รอกันสักหน่อยเหรอคะ”

เฌอลินน์สาวเท้าเข้าไปโน้มตัวเท้าแขนลงกับโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่มที่นั่งหั่นสเต็กเนื้อบนจาน

“ทำไมต้องรอ”

เจ้าของนัยน์ตาคมดุเอ่ยน้ำเสียงเฉยเมยมากเสียจนคนฟังปากอ้า ๆ หุบ ๆ เป็นปลาฮุบอาหาร

“ใจคอพี่นิกซ์จะไม่รอกินข้าวพร้อมลินน์สักหน่อยเหรอ”

ตัดพ้อสีหน้าน้อยใจอกน้อยใจแบบไม่เสแสร้ง เพราะเธอน้อยใจมากจริง ๆ กับการกระทำนั้นของเขา

“ไม่จำเป็นต้องกินพร้อมกันให้เสียเวลา”

เขาบอกเรียบเรื่อยและว่าต่อโดยไม่คิดจะมองด้วยซ้ำว่าเธอมีสีหน้าย่ำแย่มากขนาดไหน

“บนโต๊ะนี้ของฉันทั้งหมดของเธอแยกเอาไว้อีกชุดในครัว”

“ทำไมต้องแยกล่ะคะทั้งที่เราจะกินด้วยกันก็ได้”

ไม่รู้สิ พอเห็นเขาดูตั้งใจจะขีดเส้นแบ่งระหว่างความสัมพันธ์ว่าเป็นได้แค่ไหน เธอกลับรู้สึกฮึดสู้มากกว่าเดิม

“แล้วทำไมต้องกินด้วยกัน?”

เรียวคิ้วคมเลิกขึ้นขณะกล่าวกับหญิงสาวที่รั้นจะกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขาให้ได้จนรู้สึกหงุดหงิด

“เราเป็นสามีภรรยากันนี่คะกินข้าวด้วยกันแปลกตรงไหน”

เฌอลินน์ใช้สถานะความสัมพันธ์กำมะลอที่มองไม่เห็นถึงหนทางจะพัฒนาไปไกลมากกว่านี้มาบีบเขาทางอ้อม

“รู้ใช่ไหมว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร”

แทนที่จะตอบกลับในประโยคนั้น ชายหนุ่มเลือกที่จะตอบคำถามด้วยคำถามเสียอย่างนั้น

“ค่ะ”

ถึงจะไม่เข้าใจกับการที่อยู่ ๆ ก็เกริ่นขึ้นมาแบบนี้ของอีกฝ่าย กระนั้นคนตัวเล็กก็พยักหน้ารับงึกงัก

“งั้นรับ”

เขาว่าโทนเสียงไร้อารมณ์ร่วมแล้วหยิบบางอย่างโยนไปหาคนที่ยืนมองมาด้วยสีหน้ามึนงง

“อันนี้คืออะไรคะ?”

มือเรียวชูกุญแจในมือขึ้นมาในระยะสายตาขณะกล่าวถามกับชายหนุ่มที่ก้มหั่นเนื้อ

“ฉันไม่อยากนอนร่วมเตียงกับใคร”

“เลยจะให้ลินน์ไปนอนห้องอื่น?”

เฌอลินน์เอ่ยเสียงโหนสูงเธอไม่เคยรู้สึกหน้าชาติด ๆ กันหลายรอบในวันเดียวกันขนาดมานี้ก่อน แถมคนที่ทำยังไม่มีแม้แต่จะสนใจความรู้สึกเธอด้วยซ้ำว่ามันแย่เพียงไรกับการถูกปฏิบัติเช่นนี้

รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอที่แต่งงานด้วยก็เพราะข้อตกลงร่วมมือทางธุรกิจ แต่ก็ไม่เห็นต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยนี่นา