All Chapters of วิวาห์ซาตาน: Chapter 11 - Chapter 20

"คุณ" ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปกลอสสีหวาน ขยับเอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆ เมื่อทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาในห้องนอน แล้วพบว่า ซาตาน คนนั้น นอนเหยียดกายอยู่บนเตียงที่เธอหลับนอนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา "สี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ผลาญเงินฉันไปเท่าไหร่ล่ะ" เขาขยับกายเพียงเล็กน้อย และเปิดไฟดวงใหญ่ให้สว่างจ้า ก่อนที่ตาคมสีน้ำตาลจะทอดมองมาที่ร่างเธออย่างจวบจ้าง จนเธอรู้สึกร้อนๆหนาวขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ "หึ.. ทำไมต้องตัวสั่นด้วยล่ะ" เขาขยับดวงตาขึ้นมาสอดประสานกับเธอหลังจากที่พูดคำนั้น ก่อนที่เธอจะเชิดหน้ากลับไป "หึ.. แล้วถ้าฉันบอกว่า วันนี้ฉันใช้เงินนายเปย์คนทั้งร้าน ไหนจะจ่ายทริปหนักๆให้พนักงานที่หล่อๆ รวมๆหมดไปแสนกว่าๆเห็นจะได้ นายจะตัวสั่นบ้างไหมล่ะ.." "เธอ!" แล้วนิ้วเรียวยาวก็กราดชี้มาที่เธอทันที "อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ.. ใจเย็นๆสิคะ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ วันนี้ฉันใช้เงินนาย โดยที่ไม่บอกนายล่วงหน้า นายโกรธจนแทบบ้า งั้น.. ฉันขอบอกโปรแกรมใช้เงินของฉันในวันพรุ่งนี้เลยก็แล้วกันนะ นิ้วของฉันเนี่ย.. พึ่งคลิกสั่งจองรถคันใหม่ แต่เป็นรุ่นเดิมสีเดิมกับที่ฉันพึ่งซื้อวันนี้ โดยมีกำหนดรับรถพรุ่งนี้เป็นที่เรียบร้อยแล

ขนตางามงอนพลิ้วไหว มันขยับไปมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกระพริบถี่ๆในเวลาต่อมา ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหยุดนิ่งที่มุ้งบางๆสีขาว ไร้ลวดลาย และมันก็ย้ำเตือนได้เป็นอย่างดี ว่าวันนี้เป็นอีกวัน ที่เธอต้องตื่นภายในบ้านที่ไม่ใช่ของตัวเอง อาการแสบแปล๊บที่ช่วงล่างมันประดั่งเข้าใส่ ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ขยับกายด้วยซ้ำไป ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายๆของยามค่ำคืนจะสอดแทรกเข้ามาในห้วงความจำของเธอ เธอยังจำใบหน้าของซาตานตนนั้นได้ ซาตานที่อยู่ในคราบมนุษย์รูปงามแสนดูดี มันย่ำยีจนเธอไม่เหลือศักดิ์ศรี ครั้งแรกที่เธอเฝ้าหวงแหนและรักษา ถูกปล้นชิงหายไปในพริบตา เพราะความสารเลวของมัน เธอจะจดจำภาพวันนั้นไม่มีทางลืม เพราะเธอจะใช้ภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น ผลักดันให้ตัวเองเอาคืนพวกนั้นอย่างสาสม เธอไม่ทราบ ว่าหลังจากที่ร่างกายของเธอรับความป่าเถื่อนรุนแรงนั้นไม่ไหว จนสติของเธอดับหาย เขาทำอย่างไรกับเธอต่อไป จะเดินหน้าจนสุขสมอารมณ์หมาย หรือมีแก่ใจหยุดการกระทำเพราะเห็นใจ แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ร่างของเธอก็อยู่ในชุดนอนชุดใหม่ เครื่องประดับในเรือนร่างถูกถอดวางเอาไว้ ผ้าปูที่นอนก็เหมือนจะถูกเปลี่ยนใหม่ แต่มันก็ยังมีรอยเลือดจางๆ ติดอยู่ต

ร่างสูงโปรงดูดีของเจ้าบ้าน กวาดสายตาโดยรอบเพื่อมองหา หลังจากที่เขาไม่ได้มาบ้านหลังนี้สองวัน หลังจากเหตุการณ์ของค่ำคืนนั้น ที่เขาต้องมาในวันนี้ สาเหตุหนึ่งก็มาจากเหตุผลที่ถูกกล่าวอ้าง ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่สบายตั้งสองวัน เธอไม่ไปไหนทั้งนั้น แม้แต่ทานข้าว ก็ยังทานที่บนห้อง ซึ่งเขาไม่แน่ใจ ว่าเธอเป็นอะไรร้ายแรงมากแค่ไหน ส่วนอีกหนึ่งสาเหตุ ก็คืออยากมาดูให้แน่ใจ เพราะลางสังหรณ์บอกว่า บางทีเธออาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลย เขาผลักประตูบานใหญ่ ซึ่งเป็นห้องที่เขาเคยนอน เข้าไปทันทีโดยไม่คิดจะส่งสัญญาณเตือนก่อน และสิ่งแรกที่เขารู้สึกได้ ก็คือกลิ่นน้ำหอมที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้องอย่างเดิมทีที่เคยก้าวเข้ามา ตาคมหยุดนิ่ง มองคนบางคนที่เบื้องหน้า เมื่อเห็นว่า ชนัญชิดานอนพิงหลังอยู่กับเตียง ในขณะที่สายตา จับจ้องที่ทีวีจอยักษ์ ที่กำลังถ่ายทอดละครน้ำเน่า หางตาของเธอมองมาที่เขาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะมองไปยังทีวีจอยักษ์อย่างเดิม "ได้ข่าวว่าไม่สบาย.. เป็นอะไร.." คำถามของเขาถูกกลืนหาย เมื่อเธอเลือกที่จะเงียบเสียงใส่ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้ล่วงผ่านไปง่ายๆ และเขาก็กำลังพินิจมองเธอให้แน่ใจ ว่าเธอไม่สบา

ชนัญชิดาจ้องตากับซาตานแบบไม่หวาดหวั่น เขาจะรักคนนั้น รักคนนี้ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาย่ำยีเธอ เขามาในคราบเทพบุตร ทำทีเป็นช่วยเหลือ เหมือนรู้มาก่อน ว่าสิ่งที่เธอและครอบครัวกำลังจะเผชิญในงานแต่งเมื่อเจ้าบ่าวหายไป เป็นสิ่งที่เธอและครอบครัวไม่มีทางปล่อยให้เกิดได้ ใครบ้างจะอยากถูกทิ้ง ใครบ้างจะอยากถูกตราหน้า ว่าถูกเจ้าบ่าวทิ้งกลางงาน ใครบ้างจะอยากให้ครอบครัวตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน แล้วสิ่งที่ณัฐวัฒน์พูดในงานประโยคนั้น เธอได้ยินชัดเจนว่าเขาถูกบังคับ เธอไม่รู้ ว่าเจ้าบ่าวที่เธอคบหา ได้ไปไข่ทิ้งไว้กับผู้หญิงคนไหนหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เข้าใจ และไม่มีวันจะเข้าใจ คือซาตานตนนั้น รักครอบครัวของตัวเอง จนถึงขนาดทำลายชีวิตของเธอได้ เขาทำแบบนั้นได้ยังไง "ฉันยินดีชดเชยทุกอย่างให้ เธอต้องการสิ่งไหน อยากได้อะไร ฉันยินดีให้ทุกอย่าง ขอแค่เธออยู่กับฉัน และรับปากว่าจะไม่ไปยุ่งกับสามีของน้องฉัน.." "เหอะ.. ทำเป็นพูดเหมือนดูดี แต่โทษที สิ่งที่นายจะให้. ฉันไม่ต้องการ นายยัดเยียดความสกปรกให้ตัวฉัน แล้วคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้พวกนายลอยนวลอย่างนั้นหรอ ไม่มีทาง บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง!" เธอตะโกนดังลั่น และเริ่ม

เสียงร้องของเธอไม่ได้หลุดหาย เช่นเดียวกับการกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล เจ็บแค่ไหนก็จะไม่ร้องออกไป เสียใจแค่ไหน เธอก็จะไม่วิงวอนให้อับอาย เธอจะยอมให้เขากระทำจนสาแก่ใจ ถึงคราวเธอเมื่อไหร่ เธอก็จะไม่ยั้งมือเช่นเดียวกัน ร่างหนาโหมกาย กระหน่ำใส่เธอจากทางด้านหลัง มือหนากดที่แผ่นหลังของเธอให้ราบไปกับเตียงกว้าง และมือหนาทั้งสองข้างก็ยึดเอวของเธอไว้มั่น วางตำแหน่งให้อยู่ในท่าที่เขาต้องการ ก่อนที่เขาจะกระแทกแก่นกายเข้าใส่อย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งเขาเร่งจังหวะแรงๆในช่วงโค้งสุดท้าย เสียงทุ่มต่ำคำรามออกมาเมื่อเขาถึงฝังฝัน ก่อนที่จะปล่อยหลังฐานแห่งความสุขสม เข้าใส่กายเธอ สะโพกงอนที่ถูกยึดไว้ในตอนแรกถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ทุกสัดส่วนของร่างกายปะทะกับเตียงกว้าง ในขณะที่เธอเกือบกลั้นรอยน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว เจ็บกาย เจ็บใจ เจ็บจนอยากจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น "ฉันขอเตือนเธออีกครั้ง อย่าทำแบบที่คนโง่เลือกทำ เพราะจุดจบของมัน ไม่ได้สวยงาม.." เขาพาดต้นขามาเกยทับขาของเธอเอาไว้ พลางใช้มือสัมผัสที่แผ่นหลังของเธอไปมา ก่อนที่เธอจะใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย สะบัดกายออกห่าง หวังจะลงมายืนข้างเตียงทั้งๆที่ยืนแทบจะไม่ไหวแล้