Semua Bab วิวาห์ซาตาน: Bab 1 - Bab 10

งานแต่งงานที่เหมือนจะมีความหมาย กลับกลายเป็นงานที่มีแต่ความทรงจำอันแสนแย่ไปโดยปริยาย หญิงที่อยู่ในชุดเจ้าสาว ควงแขนของว่าที่เจ้าบ่าวที่เธอไม่คุ้นหน้า ไม่คุ้นตา ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเขาเป็นใคร ด้วยความรู้สึกของคนที่หัวใจแหลกสลาย ภาพที่เธอเห็นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา มันทำให้เธอตัดสินใจอะไรได้ง่ายๆ เธอจำเป็นต้องแต่งงานกับผู้ชายที่อยู่ข้างกาย แม้เจ้าบ่าวในใจของเธอจะไม่ใช่เขาแบบนั้นก็ตามไม่น่าเชื่อ ว่าเสียงวิจารณ์จะเงียบหาย ทั้งๆที่คนรู้จักหลายๆคนให้ความแปลกใจ ว่าจู่ๆทำไมใบหน้าเจ้าบ่าวของเธอถึงเปลี่ยนไป แต่ทว่า ความสนใจในปัญหานั้น กลับถูกชักจูงไปหาสินสอดที่ค่อนข้างจะมหาศาลแบบทันทีเธอหันไปหาเจ้าบ่าวข้างกายด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมจู่ๆเจ้าบ่าวของเธอถึงหายไป แล้วทำไมจู่ๆผู้ชายคนนี้ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ ตาคมสีน้ำตาลเข้ม ตวัดมองมาที่เธอเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากบางได้รูป จะขยับเอ่ยบางสิ่งบางอย่างออกมา"สินสอดพวกนั้นเป็นของคุณ" "ฉันไม่เข้าใจ" "คุณควรยิ้มสวยๆเข้าไว้ เพราะคนที่อิจฉาตัวคุณ กำลังจ้องมองมาที่คุณ" พอได้ยินแบบนั้น เธอก็รีบกวาดสายตามองโดยรอบโดยไว ก่อนที่จะพบคนกลุ่มใหญ่ ที่เพ่งมองมาที่เธอด้ว

'มีบางเหตุผล ที่ทำให้คนอย่างผม ไม่ชอบคนอย่างมัน!'ประโยคบอกเล่าประโยคนั้น มันหมายความว่ายังไง เขามีอะไรในใจ โกรธเกลียดเจ้าบ่าวตัวจริงของเธอเรื่องอะไร แล้วการที่เขามาปรากฏตัวนี่ละ มันเกี่ยวข้องกันยังไง!ชนัญชิดา จำต้องรวบรวมสติอีกครั้ง พยายามที่จะไม่วู่วาม และเลือกที่จะถามออกไปดีๆ "คุณเป็นใคร.. ฉันหมายถึง ชื่อเสียง นามสกุล อาชีพการงาน ฉันมั่นใจว่าฉันไม่รู้จักคุณ!" แน่นอนสิ.. เธอเป็นคนที่ค่อนข้างจะรู้จักผู้คนเยอะมาก แต่ผู้ชายทรงโปรไฟล์ดีคนนี้ เธอกลับไม่ยักจะรู้จัก ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเสียด้วยซ้ำ"แต่แปลก ที่ผมรู้จักคุณ ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคุณมาแบบไม่หวาดไม่ไหว โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย!" ใบหน้านิ่งหันมาในทิศทางของเธอตรงๆ และคำพูดนั้น มันก็ทำให้เธอแสดงความไม่พอใจออกมาตรงๆเช่นกัน "มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณ คุณเชื่อเพียงข่าวลืออย่างนั้นหรอ.." "คุณควรดีใจ ที่หลุดพ้นจากผู้ชายอย่างนายณัฐวัฒน์ และก็มีผู้หญิงโชคร้าย ที่มีชีวิตพัวพันกับคนอย่างมันแทนคุณ!" "สีหน้าของคุณ บ่งบอกว่าสงสารผู้หญิงสารเลวพวกนั้น!" เธอหลุดคำพูดที่สงสัย เพราะประโยคที่เขาบอกเล่าเป็นประโยคสุดท้าย เธอจับพิรุธได้เต็มๆ ผู้ชาย

"ที่ฉันต้องร้าย ก็เพราะน้องสาวของนาย แย่งเจ้าบ่าวของฉัน"เจ้าสาวหมาดๆตวาดลั่น ก่อนที่เธอจะจับจ้องมองแรงใส่เขาเช่นกัน"เจ้าบ่าวของเธอมันต้องรับผิดชอบต่างหากล่ะ!" "เหอะ.. นี่คือข้ออ้างในการทำเลวอย่างนั้นหรอ ก็ได้.. ถ้าคิดจะเล่นบทคนเลวกับฉัน รอรับผลกรรมของตัวเองละกัน ไม่ว่าจะนายหรือน้องสาวของนาย มันจะต้องเจอฉัน.."ทันทีที่เธอลั่นคำนั้น ร่างสูงก็ขยับเข้าหา แล้ววินาทีต่อมา มือหนาก็เคลื่อนมาบีบที่ลำคอของเธอ แรงบีบในตอนแรกทำให้เธอถึงกับกระวนกระวาย พร้อมๆกับการพยายามแกะมือนั้นออกห่างจากลำคอโดยไว ความรู้สึกของเธอมันเหมือนคนจมน้ำ จนเกือบจะสิ้นอากาศหายใจ ผู้ชายคนนั้นกระตุกยิ้มร้าย เขามองท่าทีของเธอโดยไม่สะทกสะท้านอะไร ก่อนที่มือหนาจะคลายความคับแน่นออกช้าๆ ก่อนที่เขาจะเปล่งวาจาออกมา"ก็ลองร้ายดูสิ เธอจะได้รู้สักที ว่าใครที่มันจะร้ายได้มากกว่ากัน!" มือหนาผละห่าง ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่เขาจะเพ่งสายตามองเธออีกครั้ง"อย่าคิดที่จะทำอะไรโง่ๆ เพราะจุดจบของคนโง่ มันมักจะไม่สวยงาม อยู่ในที่ของเธอ อย่าสร้างปัญหา แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เธอกัดฟันอย่างเจ็บใจ มองร่างสูงที่เดินออกไปพร้อมกับกำห

สาวใช้น้ำอ้อยรีบยกมือไหว้พลางทำหน้าตื้นตันใจ ก่อนจะรับของจากคุณผู้หญิงมากอดแนบอกด้วยความดีใจ"ขอบคุณค่ะคุณนัญ คุณนัญใจดีมากๆเลยค่ะ น้ำอ้อยคนนี้พร้อมจะถวายชีวีเพื่อคุณนัญ คุณนัญอยากได้อะไร อยากได้ดินหรือดาว สาวรับใช้คนนี้พร้อมหาให้คุณนัญทุกอย่างเลยค่ะ" คนพูดรีบประจบเอาใจ หล่อนรีบวางของไว้ข้างๆกาย ก่อนใช้มือนวดคลึงที่ขาของเธอเบาๆ และอาการแบบนั้น ทำให้นายสาวลอบยิ้มออกมาอย่างพอใจ "ไม่ต้องไปหาดาวมาให้ฉันหรอก แค่ซื่อสัตย์กับฉัน เธอทำได้ไหมน้ำอ้อย.." "ทำได้ค่ะ อ้อยจะซื่อสัตย์กับคุณนัญแต่เพียงผู้เดียวเลยค่ะ" หล่อนชูสองนิ้วเป็นเชิงให้สัญญา พร้อมกับระบายรอยยิ้มออกมาชนัญชิดา เขียนบางสิ่งบางอย่างลงในกระดาษแผ่นสีขาว ที่ตัวอักษรที่เธอแต่งแต้ม ช่างยาวเหยียดจนคนเขียนพอใจ เธอหยิบยื่นให้สาวใช้ที่พึ่งจะบอกว่ายินยอมจะพลีชีพให้ จากนั้นก็บอกกล่าวถึงความประสงค์ของตน"เอากระดาษแผ่นนี้ไปให้คนข้างล่าง ไปซื้ออาหารตามเมนูที่ฉันต้องการ และจะต้องเป็นร้านที่ฉันระบุเท่านั้น เพราะแต่ละร้าน มีเมนูใช้ได้เพียงไม่กี่อย่าง ฉันจึงต้องจดแต่ละรายการ ว่าอาหารเมนูไหน ต้องซื้อที่ไหน.." "หูว.. คุณนัญทานเยอะขนาดนี้เลยหรอคะ.