All Chapters of อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด!: Chapter 11 - Chapter 13

ไม่ว่าจะเลือกทางใด ก็ล้วนแต่ต้องตายเซี่ยชิงเยี่ยนทรุดกายลงนั่งอย่างหมดแรงอยู่ในโลงศพ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตายรองเสนาบดีกรมพิธีการโบกมือส่งสัญญาณ “ใครก็ได้ นำตัวไอ้โจรชั่วที่บังอาจสวมรอยเป็นแม่ทัพสยบประจิมผู้นี้ไปควบคุมตัวไว้”เหล่าเจ้าหน้าที่รุดเข้าไปข้างหน้า แล้วช่วยกันฉุดกระชากลากตัวเซี่ยชิงเยี่ยนออกมาจากโลงศพเขาพยายามดิ้นรนขัดขืนอยู่สองสามครา ทว่าด้วยร่างกายที่อ่อนแอและไร้เรี่ยวแรง จึงไม่สามารถสะบัดหลุดได้เลย“เสิ่นหลินซี!” ในจังหวะที่ถูกลากตัวออกไปพ้นโถงตั้งศพ เขาหันขวับกลับมาจ้องเขม็งที่ข้าด้วยสายตาอาฆาตแค้น น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูน่าสยดสยองราวกับผีร้าย “เจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน! เจ้าไม่มีวันตายดีแน่!”ข้ายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เฝ้ามองเขาถูกลากตัวไปด้วยแววตาที่เรียบเฉย“ใต้เท้าเจ้าคะ” ข้าหันไปย่อกายคารวะรองเสนาบดีกรมพิธีการ “คนผู้นี้แม้จะน่ารังเกียจ ทว่าอย่างไรเสียเขาก็แอบอ้างชื่อสามีผู้ล่วงลับกระทำการหลอกลวง ข้าน้อยจึงบังอาจใคร่ขอความเมตตาจากใต้เท้า โปรดมอบตัวคนผู้นี้ให้ข้าน้อยจัดการเถิดเจ้าค่ะ ถือเสียว่า...เป็นการทวงความยุติธรรมให้แก่สามีผู้ล่วงลับ”รองเสนาบดีกรมพิธีการ

นางร่ำไห้และอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าอยู่ทุกวี่ทุกวัน พร่ำบอกว่านางรู้ผิดแล้ว ไม่ควรลำเอียงให้ท้ายจ้าวถาง และไม่ควรปล่อยปละละเลยให้เซี่ยชิงเยี่ยนวางแผนแสร้งตายข้าเพียงแค่ยกยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยคำใดตอบกลับไปลำเอียงอย่างนั้นหรือ?ชาติที่แล้ว นางลำเอียงมาตลอดยี่สิบปีเต็มตลอดยี่สิบปีนั้น นางเอาแต่ทนดูอานเอ๋อร์ตกระกำลำบาก เฝ้ามองข้าถูกหยามศักดิ์ศรี และมองจ้าวถางค่อยๆ เข้ามาแย่งชิงตำแหน่งของข้าไปทีละก้าว โดยที่ “ไม่เคย” เอ่ยปากห้ามปรามเลยแม้แต่คำเดียวมาตอนนี้เพิ่งจะคิดได้ว่าตัวเองทำผิดอย่างนั้นหรือ?มันสายเกินไปเสียแล้ววันเวลาผันผ่านไปวันแล้ววันเล่าร่างกายของเซี่ยชิงเยี่ยนนับวันยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆเมื่อไร้หยูกยา ขาดแคลนอาหารดีๆ ประกอบกับเส้นเอ็นมือเอ็นเท้าถูกทำลายจนพิการ ร่างกายของเขาจึงทรุดลงอย่างรวดเร็วเขาเริ่มไอเป็นเลือด ไข้ขึ้นสูง และเริ่มละเมอเพราะพิษไข้ทว่าข้ากลับไม่ได้สั่งให้ใครไปตามหมอมาตรวจรักษาเขาเลยเพราะในชาติที่แล้ว ยามที่อันเอ๋อร์ตัวร้อนเป็นไข้ จ้าวถางก็สั่งห้ามไม่ให้ใครไปตามหมอมาเช่นเดียวกันชาตินี้ ก็ถือเสียว่าเป็นการชดใช้หนี้กรรมก็แล้วกันในที่สุด ดึกสงัดใ