All Chapters of อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด!: Chapter 1 - Chapter 10

“แม่สามี ท่านต้องเข้าใจให้ดีนะเจ้าคะว่า ข้าต่างหากคือนายหญิงของจวนโหว และจวนโหวในยามนี้ ข้าเป็นคนตัดสินใจ”กล่าวจบ ข้าก็หันไปมองบ่าวไพร่ที่อยู่นอกโถงตั้งศพแล้วสั่งว่า“ยังไม่รีบเชิญคุณหนูญาติผู้น้องเข้าสู่สุสานบรรพชนอีกหรือ?”พวกบ่าวไพร่ต่างมองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก มิกล้าขยับเขยื้อนทำการใดข้ากวาดสายตามองพวกเขานิ่งๆ ก่อนเอ่ยเตือนสติ“พวกเจ้าจงคิดให้ดีๆ ว่าในภายภาคหน้า ใครคือผู้เป็นนายของจวนแม่ทัพแห่งนี้?”พวกบ่าวไพร่หาได้รู้ไม่ว่าเซี่ยชิงเยี่ยนแสร้งตาย รู้เพียงแค่ว่าบุตรชายคนเดียวของเซี่ยชิงเยี่ยน ซึ่งเป็นผู้สืบทอดจวนแม่ทัพคนต่อไปในอนาคต กำลังอยู่ในความดูแลของข้าด้วยเหตุนี้ คนกลุ่มหนึ่งจึงแย่งชิงกันก้าวเท้าเข้ามาจับกุมตัวจ้าวถาง พร้อมอุดปาก มัดมือ แล้วลากตัวออกไปกระบวนการทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างฉับไว และเด็ดขาดยิ่งนักแม่สามีไม่ทันได้ตั้งตัวเสียด้วยซ้ำเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า นางก็ชี้นิ้วมืออันสั่นเทามาที่ข้า“สะ...เสิ่นซื่อ เจ้าคอยดูเถอะ หากดวงวิญญาณบนสรวงสวรรค์มีจริง...บุตรชายของข้า จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”ข้าไม่แม้แต่จะใส่ใจนาง สั่งให้คนเชิญฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปพ

ได้ยินเช่นนั้น บ่าวไพร่ก็กรูเข้าไปช่วยกันฉุดลากนางเข้าไปในห้องอย่างชุลมุนวุ่นวาย“นังสตรีใจโฉด!”แม้จะเดินห่างออกไปไกลมากแล้ว ข้าก็ยังคงได้ยินเสียงกรีดร้องของนางทว่าข้าหาได้ใส่ใจไม่เพราะอย่างไรเสีย การทำให้ข่าวการตายของเซี่ยชิงเยี่ยนกลายเป็นความจริง ถึงจะเป็นภารกิจเร่งด่วนที่ต้องทำเป็นอันดับแรกส่วนเรื่องของนางนั้น วันหน้ายังอีกยาวไกลวันที่สาม ข้าส่งคนนำจดหมายฉบับหนึ่งไปยังค่ายทหารให้รองแม่ทัพซุน ผู้เป็นศัตรูคู่อาฆาตของเซี่ยชิงเยี่ยนเพราะว่า แม้ข้าจะสามารถจัดการผู้คนและเรื่องราวภายในจวนได้แต่เซี่ยชิงเยี่ยนเจนจัดในสนามรบ ย่อมมีลูกน้องที่ไว้ใจได้จำนวนมาก เผื่อว่ายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่ ข้าก็จำเป็นต้องระแวดระวังป้องกันยามบ่าย รองแม่ทัพซุนเดินทางมาตามคำเชิญ“มิทราบว่าฮูหยินเซี่ยมีธุระสำคัญอันใด ถึงได้เชิญข้ามาพบหรือ?”เขาประสานมือคารวะข้าตามมารยาท แต่ท่าทางไม่นับว่าดีนักทว่าข้าหาได้ถือสาเลยแม้แต่น้อย เพียงพูดว่า“เซี่ยชิงเยี่ยน ยังไม่ตาย”เพียงประโยคเดียวเท่านี้ รองแม่ทัพซุนก็ถึงกับสีหน้าถอดสีชาติที่แล้ว แม้จะกล่าวว่าข้าคือผู้ที่ได้รับความบอบช้ำที่สุดจากการแสร้งตายของเ

ความผิดแต่ละกระทง โทษทัณฑ์ล้วนเพียงพอที่จะประหารล้างตระกูล“นังสตรีใจโฉด!” ในที่สุดแม่เซี่ยก็ไม่สนหน้าตาหรือกิริยาผู้ดีใดๆ อีกต่อไป นางโถมตัวพุ่งเข้ามาหมายจะทุบตีข้า “เจ้าทำร้ายบุตรข้า! เจ้าจงใจจะทำลายบุตรของข้ามาตั้งแต่ต้นแล้ว!”ข้าหาได้ขยับตัวไม่ทว่าแม่นมที่อยู่ด้านหลังได้ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วขยับเข้าไปจับตัวนางเอาไว้แน่น“แม่สามี ท่านกล่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”ข้าหุบรอยยิ้มลง น้ำเสียงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย“คนที่ทำลายเขา หาใช่ข้าไม่ แต่กลับเป็นตัวท่าน เป็นจ้าวถาง และเป็นตัวของเขาเองต่างหาก”“พวกท่านรวมหัวกันวางแผนให้เขาแสร้งตาย เพื่อบีบบังคับให้ข้ายอมสละตำแหน่งภรรยาเอก และหวังจะทำให้บุตรชายของข้าต้องตกต่ำจากบุตรภรรยาเอกไปเป็นแค่บุตรอนุ พวกท่านเคยเอ่ยปากถามความเห็นของข้าบ้างหรือไม่?”“แล้วพวกท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า ข้าที่เป็นสตรีตัวคนเดียว หากต้องพาบุตรไปด้วย จะใช้ชีวิตรอดต่อไปอย่างไร?”“ไม่เคยเลยสักครั้ง”“พวกท่านเพียงแต่คิดว่า ข้าเสิ่นหลินซีก็ควรจะว่านอนสอนง่าย ควรจะก้มหน้ายอมรับชะตากรรม และควรจะยกทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่จ้าวถาง”เมื่อพูดถึงตอนท้าย ข้าก็พลัน

ข้าถึงกับชะงักอึ้งไป“ยามที่อาหญิงจ้าวอยู่ด้วย ท่านพ่อจะยิ้มให้นางเพียงคนเดียว”“ท่านย่าบอกว่าลูกเป็นเลือดชั่ว ไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นจึงไม่คู่ควรที่จะได้รับอ้อมกอดจากท่านพ่อ”“ลูกอยากไปคำนับทักทายท่านพ่อ แต่ท่านย่าก็บอกว่าลูกมันขวางหูขวางตา”เสียงของอันเอ๋อร์เริ่มเบาลงเรื่อยๆ“ท่านแม่ เลือดชั่วคืออะไรหรือขอรับ? หมายความว่าด้อยกว่าเด็กคนอื่นหรือไม่?”ข้าดึงเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาจนได้“ไม่ใช่หรอก อันเอ๋อร์มิใช่เลือดชั่ว เจ้าคือแก้วตาดวงใจที่ล้ำค่าที่สุดของแม่ และเป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวของจวนโหวแห่งนี้”อันเอ๋อร์ส่งเสียง “อื้อ” ตอบรับอู้อี้อยู่ในอ้อมอกข้า มือเล็กๆ กำสาบเสื้อของข้าไว้แน่น“ท่านแม่ ท่านอย่าร้องไห้เลยนะขอรับ”“ได้ แม่ไม่ร้องแล้ว”ข้าเช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นในใจเงียบๆ ว่าอันเอ๋อร์ ชาตินี้แม่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าได้อีกต่อไปใครก็ไม่ได้เด็ดขาดวันที่เจ็ด เคลื่อนศพออกไปฝังฟ้ายังไม่ทันสว่าง ข้าก็ตื่นแล้ววันนี้ เป็นวันที่ยาแกล้งตายของเซี่ยชิงเยี่ยนจะหมดฤทธิ์และยังเป็นวันที

แล้วเขาจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าตัวเขาเอง ก็คือตัวเขาจริงๆ?ในตอนนั้นเอง เสียงควบม้าอีกระลอกหนึ่งก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆคนของกรมพิธีการมาถึงแล้วรองเสนาบดีกรมพิธีการที่เป็นผู้นำขบวนพลิกตัวลงจากหลังม้า ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้ามาในโถงตั้งศพเขาเหลือบมองเซี่ยชิงเยี่ยนที่นั่งอยู่ในโลงศพแวบหนึ่ง พลันขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะหนีบแมลงวันให้ตายได้“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับเกล็ดน้ำแข็งข้าก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า“ใต้เท้า คนผู้นี้จู่ๆ ก็คลานออกมาจากโลงศพในระหว่างพิธีเคลื่อนศพ ทั้งยังบังอาจแอบอ้างว่าตนเองคือแม่ทัพสยบประจิมเซี่ยชิงเยี่ยนเจ้าค่ะ”“ทว่าคนทั้งใต้หล้าต่างก็รู้ดีว่า สามีของข้าได้พลีชีพในสนามรบไปแล้ว อีกทั้งจ้าวซื่อที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินผู้ภักดีสละชีพด้วยพระองค์เองก็ตั้งใจตายตกตามกันไปแล้วเช่นกัน”“การที่คนผู้นี้โผล่มาดื้อๆ ข้าน้อยจึงไม่ทราบจริงๆ ว่าควรจะจัดการอย่างไรดีเจ้าค่ะ”สายตาของรองเสนาบดีกรมพิธีการหยุดอยู่ที่ตัวเซี่ยชิงเยี่ยนครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปทางแม่เซี่ย“ฮูหยินผู้เฒ่า คนผู้นี้ใช่เซี่ยชิงเยี่ยนบุตรชายของท่า