อยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด!

ภายในโถงตั้งศพเงียบสงัดลงไปในพริบตา

จ้าวถางเองก็ตื่นตระหนกเสียจนเลิกบีบน้ำตาแทบไม่ทัน พลางเงยหน้าขึ้นมามองข้า

“ทะ…ท่านพูดว่าอะไรนะ?”

“วันนี้ข้าจะส่งเจ้าเข้าสุสานไปฝังร่วมหลุมกับสามีของข้าอย่างไรเล่า”

ข้าเอ่ยตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเสียด้วยซ้ำ

เพียงตั้งหน้าตั้งตาใช้น้ำมันนวดคอยนวดเฟ้นไปบนขาทั้งสองข้างที่บวมเป่งของบุตรชาย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย

“เจ้ามีความรักที่ลึกซึ้งมั่นคงต่อสามีของข้าถึงเพียงนั้น ยามนี้ข้าช่วยส่งเสริมให้เจ้าสมปรารถนาแล้ว เจ้าไม่ควรจะซาบซึ้งในบุญคุณอย่างล้นพ้นหรอกหรือ?”

จ้าวถางถูกคำพูดของข้าต้อนจนมุมเสียจนน้ำท่วมปาก

จึงจำต้องหันไปหาแม่สามี พลางเอ่ยออดอ้อนเสียงหวาน

“ท่านน้า ท่านดูนางสิเจ้าคะ!”

แม่สามีตบหลังมือของจ้าวถางเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน

ก่อนจะตวัดสายตามามองข้า แล้วตวาดด้วยโทสะ

“เสิ่นซื่อ เจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ถึงได้บังอาจพูดจาเช่นนี้กับถางถาง?!”

“ถางถางรักมั่นต่อชิงเยี่ยนถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเสนอตัวจะตายตกตามไปด้วย การกระทำเยี่ยงนี้ทั่วหล้าจะมีใครทำออกมาได้บ้าง?”

“เจ้าจะตัดใจจากความมั่งคั่งผาสุกบนโลกมนุษย์นี้ได้หรือ จะทิ้งบุตรชายของเจ้า แล้วไปสละชีพตายตกตามชิงเยี่ยน ณ สุสานบรรพชนได้หรือไม่เล่า?”

ได้ยินดังนั้น ข้าก็ได้แต่แค่นหัวเราะเย็นชา

แน่นอนว่า ข้าทำไม่ได้ และข้าก็ตัดใจไม่ได้จริงๆ

ด้วยเหตุนี้เองในชาติที่แล้ว ข้าจึงถูกถ้อยคำเหล่านี้ของนางหลอกจนหลงเชื่อ

ยามนั้นข้าเลื่อมใสในตัวจ้าวถางจากใจจริงที่สามารถสละชีพตายตกตามสามีของข้าได้ และก็เวทนาสงสารนางจากใจจริงเช่นกันที่ต้องมาจบชีวิตลงทั้งที่อายุยังน้อยมาก

ดังนั้นแม้ข้าไม่ยินดีที่จะต้องยกตำแหน่งภรรยาเอกให้ และไม่เต็มใจที่จะต้องสละโอกาสในการฝังร่างร่วมหลุมกับสามีในอีกร้อยปีให้หลัง แต่ก็ยังคงกัดฟันตอบตกลงไป

ทว่ากลับคิดไม่ถึงเลยว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการชั่วร้ายของพวกเขาทั้งสิ้น

สามีของข้าแสร้งตาย!

เขาไม่อยากให้ตนเองต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงในข้อหาทอดทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ด้วยเหตุนี้จึงได้คิดอุบายนี้ขึ้นมา เพื่อบีบให้ข้าเต็มใจสละตำแหน่งภรรยาเอกด้วยตัวเอง

รอจนกระทั่งจ้าวถางแสดงงิ้วฉากตายตามคนรักจนจบครบสมบูรณ์ เขาก็จะฟื้นคืนชีพขึ้นมา แล้วแต่งจ้าวถางเข้าเรือนอย่างสง่าผ่าเผย

ในชาติที่แล้วตลอดยี่สิบปีเต็ม พวกเขาสามีภรรยารักใคร่หวานชื่น

ส่วนข้าและบุตรชายกลับถูกขับไล่ให้ไปอยู่ในเรือนซ่อมซ่ออันห่างไกล ปล่อยให้ผู้คนรุมโขกสับรังแก จนกระทั่งตรอมใจตายด้วยความอัดอั้นทุกข์ระทม

ทว่าในชาตินี้ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ข้าเก็บซ่อนกระแสความเย็นชาในแววตาลงไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองแม่สามี