All Chapters of หย่าสิ้นรัก: Chapter 1 - Chapter 7

ที่แท้เรื่องด่วนของลู่อวี่ก็คือสุนัขที่หลินจือจือเลี้ยงไว้ตาย เธอคือรักแรกของเขา เขาแค่เป็นห่วงเธอเท่านั้นเองนี่คือสาเหตุที่เขาออกไป นี่คือสาเหตุที่เขาไม่รับสายฉันหลังวางสาย ฉันจัดการเรื่องงานศพของลูกอย่างเหม่อลอย ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึกราวกับหุ่นเชิดตอนได้รับกล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูก ฉันก็ยังอยู่ในอาการเหม่อลอยฉันงงไปหมด เด็กน้อยที่กระซิบข้างหูฉันอย่างออดอ้อน เอาแต่เรียกฉันว่าแม่ๆๆ เมื่อวานนี้ ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นกล่องเล็กๆ ใบนี้แล้วครอบครัวและเพื่อนที่อยู่ในงานศพพากันปลอบฉัน ในขณะเดียวกันน้ำเสียงพวกเขาก็ดูไม่พอใจลู่อวี่เป็นอย่างมาก ตำหนิว่าคนเป็นพ่ออย่างเขาไม่มางานศพลูกชายด้วยซ้ำ ถึงมีเรื่องสำคัญขนาดไหนก็ควรมางานศพลูกก่อนลู่อวี่เป็นนักธุรกิจหนุ่มมากความสามารถ โดดเด่นที่สุดในเมืองนี้ เขางานยุ่งเป็นปกติอยู่แล้ว ทุกคนจึงคิดว่าเขาติดงานแต่หลินจือจือเพิ่งโพสต์เมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว เป็นภาพที่ลู่อวี่กำลังหลับอยู่ พร้อมกับข้อความว่า “ขอบคุณใครบางคนที่อยู่เคียงข้างฉัน ทำให้ฉันผ่านความเสียใจมาได้ นายไม่ได้นอนทั้งคืน คงเหนื่อยแย่เลย พักผ่อนให้เต็มที่นะ”ใช้ชีวิตกับลู่อวี่มาแปดปี

วันต่อมาฉันเอากล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูกมายังสุสานที่เลือกไว้เรียบร้อย เตรียมฝังเถ้ากระดูกของลูกไว้ที่นี่ฉันไม่ได้บอกลู่อวี่ในความคิดของฉัน เขาคือฆาตกรที่ฆ่าลูกทางอ้อม มีแต่จะทำให้การไปเกิดใหม่ของลูกต้องมัวหมองเปล่าๆแต่คิดไม่ถึงว่าบนโลกมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ ฉันเจอลู่อวี่กับหลินจือจือที่สุสาน“อาอวี่ นายว่าเราฝังเสี่ยวฮวาไว้ตรงไหนดี? ได้ยินว่าถ้าทำพิธีฝังสุนัขเหมือนคน ชาติหน้ามันจะได้เกิดเป็นคน เราต้องเลือกหลุมศพให้ถูกต้องตามหลักฮวงจุ้ยนะ”หลินจือจือกอดกล่องเก็บเถ้ากระดูกไว้แนบอก เอาแต่พูดกับลู่อวี่ไม่หยุดตอนแรกฉันไม่อยากสนใจพวกเขา แต่ลู่อวี่ดันเห็นฉันเขาขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย เหมือนฉันเป็นสิ่งสกปรกติดตัวเขายังไงยังงั้น“เธอมาที่นี่ทำไม?”เมื่อวานลู่อวี่บอกฉันว่าสุนัขของหลินจือจือตาย เขาก็เลยคิดว่าฉันตามเขามาที่นี่ฉันจะหันหลังเดินออกไป เพราะไม่อยากคุยกับเขาทว่าหลินจือจือตีหน้าเศร้าแล้วรั้งฉันไว้“พี่หลี เมื่อวานสุนัขที่ฉันเลี้ยงมาจนโตตาย มันเหมือนคนในครอบครัวฉัน ฉันเสียใจมาก ก็เลยโทรหาอาอวี่ วันนี้เขามาฝังกระดูกของมันเป็นเพื่อนฉัน พี่อย่าโกรธเขาเลยนะ”ฉ

“นายว่าอะไรนะ ป้ายหลุมศพใคร?”ลู่อวี่ถึงกับช็อก มองคนงานด้วยความตกตะลึงคนงานงงเล็กน้อย“ลู่เล่อหยาง ลูกชายของคุณหลีไงครับ พวกคุณเป็นเพื่อนของคุณหลีเหรอ?”ลู่อวี่เซเล็กน้อย ดวงตาสองข้างจ้องชื่อบนป้ายหลุมศพ เหมือนต้องการจับผิดยังไงยังงั้นแต่กลับไม่เป็นไปตามที่เขาคิดไว้บนป้ายหลุมศพสลักชื่อลู่เล่อหยางไว้อย่างชัดเจนมันคือชื่อสกุลของลูกชายตอนนี้ฉันโกยเถ้ากระดูกที่มีเศษฝุ่นเศษดินปะปนอยู่ใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว ใช้มือสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดกอดมันไว้แนบอก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องมันดวงตาลู่อวี่แดงก่ำ ถามฉันเสียงดัง“หลีหยาง ทำไมเธอไม่บอกฉันว่าลูกตาย ทำไม?!”ดวงตาหลินจือจือฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอรีบเดินไปจับมือเขา“อาอวี่ เรื่องนี้......”แต่ครั้งนี้ลู่อวี่ไม่ชายตามองเธอสักนิด เขาสะบัดมือเธอออกทันที“ฉันเป็นพ่อของเขา แต่ฉันไม่มีโอกาสเห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ถ้าไม่บังเอิญเจอเธอวันนี้ เธอคงไม่บอกฉันด้วยใช่ไหมว่าฝังเขาไว้ที่ไหน!”ตั้งแต่บริษัทของลู่อวี่เข้าที่เข้าทาง เขาก็ใจเย็นมาตลอดเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาตะโกนถามเหมือนคนเสียสติแบบนี้แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

หลังตัดสินใจแยกทางกับลู่อวี่ ฉันขึ้นเครื่องบินไปชมทางช้างเผือกและชมดวงดาวที่ทะเลทรายโกบีอันกว้างใหญ่นี่คือความฝันของลูก เขาชอบเรื่องอวกาศเรื่องดาราศาสตร์มากวันเกิดวันนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นฝนดาวตกในทุ่งกว้าง แต่คิดไม่ถึงว่าที่นั่นจะเป็นที่สุดท้ายในชีวิตเขาฉันจะทำให้ฝันเขาเป็นจริงลู่อวี่เซ็นสัญญาหย่าแล้วส่งมาให้ฉันอาจเป็นเพราะรู้สึกผิด เขาจึงร่างสัญญาขึ้นมาใหม่อีกหนึ่งฉบับ ยกทรัพย์สินเกือบทั้งหมดให้ฉันฉันก็รับไว้อย่างไม่เกรงใจเหมือนกันวินาทีที่ฉันเซ็นชื่อเสร็จ ฉันรู้สึกโล่งมาก รู้สึกว่าหลุดพ้นแล้วจริงๆถึงเวลากลับไปแล้วล่ะฉันจะเล่าทุกอย่างที่เห็นระหว่างทางให้ลูกฟัง ให้เขารู้ว่าแม่ทำให้ฝันของเขาเป็นจริงแล้วเพิ่งลงเครื่อง เลขาของลู่อวี่ก็โทรมา“คุณหลี รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน ประธานลู่เกิดอุบัติเหตุ”เลขาอธิบายทางโทรศัพท์ ตั้งแต่ฉันแยกทางกับลู่อวี่ เขาก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคนเขาไม่ไปบริษัทเลย ขังตัวเองอยู่ในห้องและเอาแต่ดื่มเหล้า สถานที่เพียงแห่งเดียวที่เขาไปคือสุสานของลูก เขานั่งอยู่ที่นั่นทั้งวัน ดื่มเหล้าจนเมามาย โดนคนร้องเรียนหลายคน แถมยังเคยโดนจับไปสถานีตำรว