مشاركة

บทที่ 2

مؤلف: นิรนาม
ฉันให้เพื่อนอย่างซ่งเยว่ช่วยร่างสัญญาหย่าและกำหนดข้อตกลงที่ฉันต้องการ

ยังจำได้ว่าตอนที่ซ่งเยว่เจอลู่อวี่ครั้งแรก เธอเคยพูดหยอกเขาว่า “ถ้านายกล้าทำให้หยางหยางเสียใจ ทนายอย่างฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”

ลู่อวี่รับปากอย่างจริงจัง เขาบอกว่าเธอไม่มีโอกาสนั้นแน่นอน

ตอนนั้นฉันก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกัน

แต่กาลเวลาก็พาเรามาถึงจุดนี้

ฉันกลับมาบ้านพร้อมกับสัญญาหย่าและกล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูกที่กอดไว้แนบอก

เมื่อเปิดประตู รองเท้าแตะของลูก ของเล่นที่กระจายอยู่บนพื้น ภาพถ่ายตอนอายุครบหนึ่งขวบที่อยู่บนโต๊ะ......

ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านยังเหมือนเดิม ราวกับว่าอีกเดี๋ยวลูกก็จะวิ่งมากอดฉัน เรียกฉันว่าแม่ด้วยเสียงใสๆ

แต่กล่องเก็บเถ้ากระดูกอันเย็นเฉียบที่อยู่ในอ้อมแขนบอกฉันว่าลูกตายแล้วจริงๆ

ตายในวันเกิดที่เขาตั้งหน้าตั้งตานับวันรอ

ฉันลูบภาพถ่ายของลูกที่อยู่ในมือแล้วโทรหาลู่อวี่อีกครั้ง ครั้งนี้คนที่รับสายก็ยังเป็นหลินจือจือ

“อาอวี่ยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ปลุกเขาตอนนี้คงไม่ดีเท่าไร มีเรื่องอะไรบอกฉันก็ได้”

เมื่อก่อนลู่อวี่เลิกงานกลับมาบ้าน พอหัวถึงหมอนก็หลับเลยเหมือนกัน

เขาทำงานหนักจนฉันรู้สึกสงสาร ทุกครั้งที่เดินเข้าหรือเดินออกจากห้อง ฉันจะค่อยๆ ย่องเท้าเบาๆ ขนาดถอดเสื้อผ้าให้เขายังทำอย่างเบามือ เพราะไม่อยากรบกวนเขา เขาจะได้หลับสบายๆ

แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วล่ะ

“เธอปลุกเขาตอนนี้เลย ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา”

หลินจือจือยื่นมือถือให้ลู่อวี่อย่างไม่เต็มใจเท่าไร เสียงตวาดด้วยความหงุดหงิดดังออกมาจากมือถือ

“หลีหยาง เธอประสาทหรือเปล่า เธอไม่รู้หรือไงว่าเมื่อคืนฉันไม่นอน? ช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม ฉันเหนื่อยมาก ไม่มีแรงมารับมือกับความงี่เง่าของเธอ!”

มีเหตุผลเหรอ?

ลูกตายไปแล้ว เขาจะให้ฉันมีเหตุผลอีกเหรอ หรือฉันต้องพูดด้วยเสียงนุ่มๆ บอกให้เขาพักที่บ้านของหลินจือจือให้เต็มที่?

หรือต้องแสดงความเสียใจ ไว้อาลัยให้กับสุนัขตัวนั้น?

“ลู่อวี่ ฉันเซ็นสัญญาหย่าเรียบร้อยแล้ว นายกลับมาเซ็นด้วย”

ลู่อวี่เงียบไปแป๊บหนึ่ง เขาถอนหายใจแรง น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ

“หลีหยาง เมื่อวานสุนัขของจือจือตาย เธอเสียใจมาก ฉันเป็นห่วงเธอก็เลยออกมา ฉันแค่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ คุยกับเธอทั้งคืน ไม่ได้ทำอะไรเลย”

ตั้งแต่บริษัทของลู่อวี่เติบโต ฉันไม่ได้นั่งคุยกับเขานานมาก นานจนฉันจำไม่ได้แล้ว

เขากลับบ้านมาในสภาพอิดโรยทุกครั้ง กินข้าวเสร็จแล้วก็นอน ได้คุยกันแค่ไม่กี่ประโยค

ขนาดลูกจะเล่นกับเขา เขาก็อ้างว่าเหนื่อยตลอด

ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาไม่ได้เหนื่อยหรอก เขาแค่เลือกว่าจะให้ความสำคัญกับใครเท่านั้นเอง

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงเจ็บปวดมาก คงทะเลาะกับเขาอย่างรุนแรง

แต่ตอนนี้ใจฉันนิ่งมาก ต้องการหย่ากับเขาเท่านั้น

ฉันพูดซ้ำอย่างชัดเจนว่า “ลู่อวี่ ฉันจะหย่า”

ลู่อวี่อารมณ์เสียทันที เขาพูดเสียงดังว่า

“ฉันอธิบายไปแล้ว เธอจะเอายังไงอีก! แค่ไปดูฝนดาวตกในวันเกิด เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวฉันค่อยหาเวลาพาเล่อเล่อไปอีกครั้งก็ได้ เธอไม่เห็นต้องงี่เง่าแบบนี้เลย”

เมื่อได้ยินชื่อของลูก ความเจ็บปวดเอ่อล้นขึ้นมาในใจฉัน

ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว

ฉันวางสายทันที ในเมื่อคุยกับลู่อวี่ไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวเขากลับมาเห็นสัญญาหย่าก็จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 7

    หลังตัดสินใจแยกทางกับลู่อวี่ ฉันขึ้นเครื่องบินไปชมทางช้างเผือกและชมดวงดาวที่ทะเลทรายโกบีอันกว้างใหญ่นี่คือความฝันของลูก เขาชอบเรื่องอวกาศเรื่องดาราศาสตร์มากวันเกิดวันนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นฝนดาวตกในทุ่งกว้าง แต่คิดไม่ถึงว่าที่นั่นจะเป็นที่สุดท้ายในชีวิตเขาฉันจะทำให้ฝันเขาเป็นจริงลู่อวี่เซ็นสัญญาหย่าแล้วส่งมาให้ฉันอาจเป็นเพราะรู้สึกผิด เขาจึงร่างสัญญาขึ้นมาใหม่อีกหนึ่งฉบับ ยกทรัพย์สินเกือบทั้งหมดให้ฉันฉันก็รับไว้อย่างไม่เกรงใจเหมือนกันวินาทีที่ฉันเซ็นชื่อเสร็จ ฉันรู้สึกโล่งมาก รู้สึกว่าหลุดพ้นแล้วจริงๆถึงเวลากลับไปแล้วล่ะฉันจะเล่าทุกอย่างที่เห็นระหว่างทางให้ลูกฟัง ให้เขารู้ว่าแม่ทำให้ฝันของเขาเป็นจริงแล้วเพิ่งลงเครื่อง เลขาของลู่อวี่ก็โทรมา“คุณหลี รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน ประธานลู่เกิดอุบัติเหตุ”เลขาอธิบายทางโทรศัพท์ ตั้งแต่ฉันแยกทางกับลู่อวี่ เขาก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคนเขาไม่ไปบริษัทเลย ขังตัวเองอยู่ในห้องและเอาแต่ดื่มเหล้า สถานที่เพียงแห่งเดียวที่เขาไปคือสุสานของลูก เขานั่งอยู่ที่นั่นทั้งวัน ดื่มเหล้าจนเมามาย โดนคนร้องเรียนหลายคน แถมยังเคยโดนจับไปสถานีตำรว

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 6

    ความเศร้าและความเจ็บปวดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาจนหมดฉันเสียดายชีวิตของลูกมากตอนลูกตาย พ่อของเขากลับอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เพราะสุนัขของเธอตายเป็นเรื่องที่ตลกสุดๆหลินจือจือทนเห็นฉันตำหนิลู่อวี่ไม่ได้ เธอมายืนด้านหน้าเขาแล้วพูดว่า“เมื่อคืนอาอวี่ไม่รู้ว่าเล่อเล่อหอบกำเริบ คนเป็นพ่ออย่างเขาก็เสียใจมากเหมือนกัน ทำไมพี่ยังตำหนิเขาอีก?”หลินจือจือจะพูดต่อ แต่โดนลู่อวี่ผลักออกไป“พอแล้ว เธอเลิกพูดได้แล้ว!”หลินจือจือเกือบล้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ“อาอวี่ ฉันทนเห็นนายโดนพี่หลีตำหนิไม่ได้ เธอ......”เป็นครั้งแรกที่ลู่อวี่ไม่หันไปมองหลินจือจือ เขาเอาแต่จ้องตาฉัน พูดออกมาอย่างเจ็บปวด“ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าลูกหอบกำเริบ เมื่อก่อนฉันคิดว่าเขายังเด็ก ยังมีเวลาอยู่กับเขาอีกนาน ฉันไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ฉันนึกว่าเธอแค่งอนเฉยๆ”เมื่อก่อนฉันงอนเขาเพราะหลินจือจือจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันกับลูกเอาอาหารไปให้ลู่อวี่ที่บริษัทพอเปิดประตูเข้าไป ฉันเห็นเขากำลังกินอาหารเที่ยงกับหลินจือจือ ทั้งสองคนนั่งชิดกันมาก แทบจะเบียดกันแล้วตอนนั้นความโกรธของฉันพุ่งปรี๊ดถึงขีดสุด แต่ส

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 5

    “นายว่าอะไรนะ ป้ายหลุมศพใคร?”ลู่อวี่ถึงกับช็อก มองคนงานด้วยความตกตะลึงคนงานงงเล็กน้อย“ลู่เล่อหยาง ลูกชายของคุณหลีไงครับ พวกคุณเป็นเพื่อนของคุณหลีเหรอ?”ลู่อวี่เซเล็กน้อย ดวงตาสองข้างจ้องชื่อบนป้ายหลุมศพ เหมือนต้องการจับผิดยังไงยังงั้นแต่กลับไม่เป็นไปตามที่เขาคิดไว้บนป้ายหลุมศพสลักชื่อลู่เล่อหยางไว้อย่างชัดเจนมันคือชื่อสกุลของลูกชายตอนนี้ฉันโกยเถ้ากระดูกที่มีเศษฝุ่นเศษดินปะปนอยู่ใส่กล่องเรียบร้อยแล้ว ใช้มือสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดกอดมันไว้แนบอก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องมันดวงตาลู่อวี่แดงก่ำ ถามฉันเสียงดัง“หลีหยาง ทำไมเธอไม่บอกฉันว่าลูกตาย ทำไม?!”ดวงตาหลินจือจือฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอรีบเดินไปจับมือเขา“อาอวี่ เรื่องนี้......”แต่ครั้งนี้ลู่อวี่ไม่ชายตามองเธอสักนิด เขาสะบัดมือเธอออกทันที“ฉันเป็นพ่อของเขา แต่ฉันไม่มีโอกาสเห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ถ้าไม่บังเอิญเจอเธอวันนี้ เธอคงไม่บอกฉันด้วยใช่ไหมว่าฝังเขาไว้ที่ไหน!”ตั้งแต่บริษัทของลู่อวี่เข้าที่เข้าทาง เขาก็ใจเย็นมาตลอดเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาตะโกนถามเหมือนคนเสียสติแบบนี้แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 4

    ท่าทีเฉยเมยของฉันทำให้เขาโมโหมาก“สรุปว่าเธอโกรธฉันเรื่องอะไร? ฉันอธิบายไปหลายครั้งแล้ว จือจือเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่รู้จักใคร เธอติดต่อฉันได้คนเดียว ถ้าไม่โทรหาฉัน แล้วจะให้โทรหาใคร?”“เล่อเล่อเป็นเด็ก งอแงเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่เธอโตแล้ว ทำไมยังงี่เง่าอีก?”“เธอจะเอายังไงกันแน่?”สิ่งที่เขาพูดออกมา ทำให้ฉันรู้สึกตลกมากหลินจือจือโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอไม่มีทักษะการเข้าสังคมเลยเหรอ ไม่มีเพื่อนร่วมงานที่บริษัทเลยเหรอ?ที่บอกว่ารู้จักลู่อวี่แค่คนเดียว เพราะมีจุดประสงค์อื่นต่างหาก เธอแค่อยากอยู่กับเขาตามลำพังเท่านั้นเองส่วนลู่อวี่ เขารู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้หรือเปล่า คงมีแต่ตัวเขาเท่านั้นที่รู้“ฉันต้องการหย่ากับนาย โดยเร็วที่สุด”ฉันตอบเสียงเรียบลู่อวี่โมโหจนพูดอะไรไม่ออกขณะนั้นหลินจือจือเหลือบมาเห็นกล่องเก็บเถ้ากระดูกที่ฉันวางไว้บนหลุมศพ ยังไม่ทันได้เอาลงไปฝัง เธอจึงหยิบมันขึ้นมา“อาอวี่ ฉันอยากฝังเสี่ยวฮวาไว้ตรงนี้”จากนั้นเธอหันมามองฉัน ใบหน้าเธอมีรอยยิ้ม แต่ฉันรู้สึกว่าเธอเหมือนงูพิษน่ากลัว ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว“พี่หลี เสี่ยวฮวาตายแล้ว พี่อย่าเอากล่องเก็บเถ้ากระ

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 3

    วันต่อมาฉันเอากล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูกมายังสุสานที่เลือกไว้เรียบร้อย เตรียมฝังเถ้ากระดูกของลูกไว้ที่นี่ฉันไม่ได้บอกลู่อวี่ในความคิดของฉัน เขาคือฆาตกรที่ฆ่าลูกทางอ้อม มีแต่จะทำให้การไปเกิดใหม่ของลูกต้องมัวหมองเปล่าๆแต่คิดไม่ถึงว่าบนโลกมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ ฉันเจอลู่อวี่กับหลินจือจือที่สุสาน“อาอวี่ นายว่าเราฝังเสี่ยวฮวาไว้ตรงไหนดี? ได้ยินว่าถ้าทำพิธีฝังสุนัขเหมือนคน ชาติหน้ามันจะได้เกิดเป็นคน เราต้องเลือกหลุมศพให้ถูกต้องตามหลักฮวงจุ้ยนะ”หลินจือจือกอดกล่องเก็บเถ้ากระดูกไว้แนบอก เอาแต่พูดกับลู่อวี่ไม่หยุดตอนแรกฉันไม่อยากสนใจพวกเขา แต่ลู่อวี่ดันเห็นฉันเขาขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย เหมือนฉันเป็นสิ่งสกปรกติดตัวเขายังไงยังงั้น“เธอมาที่นี่ทำไม?”เมื่อวานลู่อวี่บอกฉันว่าสุนัขของหลินจือจือตาย เขาก็เลยคิดว่าฉันตามเขามาที่นี่ฉันจะหันหลังเดินออกไป เพราะไม่อยากคุยกับเขาทว่าหลินจือจือตีหน้าเศร้าแล้วรั้งฉันไว้“พี่หลี เมื่อวานสุนัขที่ฉันเลี้ยงมาจนโตตาย มันเหมือนคนในครอบครัวฉัน ฉันเสียใจมาก ก็เลยโทรหาอาอวี่ วันนี้เขามาฝังกระดูกของมันเป็นเพื่อนฉัน พี่อย่าโกรธเขาเลยนะ”ฉ

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 2

    ฉันให้เพื่อนอย่างซ่งเยว่ช่วยร่างสัญญาหย่าและกำหนดข้อตกลงที่ฉันต้องการยังจำได้ว่าตอนที่ซ่งเยว่เจอลู่อวี่ครั้งแรก เธอเคยพูดหยอกเขาว่า “ถ้านายกล้าทำให้หยางหยางเสียใจ ทนายอย่างฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่”ลู่อวี่รับปากอย่างจริงจัง เขาบอกว่าเธอไม่มีโอกาสนั้นแน่นอนตอนนั้นฉันก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกันแต่กาลเวลาก็พาเรามาถึงจุดนี้ฉันกลับมาบ้านพร้อมกับสัญญาหย่าและกล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูกที่กอดไว้แนบอกเมื่อเปิดประตู รองเท้าแตะของลูก ของเล่นที่กระจายอยู่บนพื้น ภาพถ่ายตอนอายุครบหนึ่งขวบที่อยู่บนโต๊ะ......ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านยังเหมือนเดิม ราวกับว่าอีกเดี๋ยวลูกก็จะวิ่งมากอดฉัน เรียกฉันว่าแม่ด้วยเสียงใสๆแต่กล่องเก็บเถ้ากระดูกอันเย็นเฉียบที่อยู่ในอ้อมแขนบอกฉันว่าลูกตายแล้วจริงๆตายในวันเกิดที่เขาตั้งหน้าตั้งตานับวันรอฉันลูบภาพถ่ายของลูกที่อยู่ในมือแล้วโทรหาลู่อวี่อีกครั้ง ครั้งนี้คนที่รับสายก็ยังเป็นหลินจือจือ“อาอวี่ยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ปลุกเขาตอนนี้คงไม่ดีเท่าไร มีเรื่องอะไรบอกฉันก็ได้”เมื่อก่อนลู่อวี่เลิกงานกลับมาบ้าน พอหัวถึงหมอนก็หลับเลยเหมือนกันเขาทำงานห

  • หย่าสิ้นรัก   บทที่ 1

    ที่แท้เรื่องด่วนของลู่อวี่ก็คือสุนัขที่หลินจือจือเลี้ยงไว้ตาย เธอคือรักแรกของเขา เขาแค่เป็นห่วงเธอเท่านั้นเองนี่คือสาเหตุที่เขาออกไป นี่คือสาเหตุที่เขาไม่รับสายฉันหลังวางสาย ฉันจัดการเรื่องงานศพของลูกอย่างเหม่อลอย ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึกราวกับหุ่นเชิดตอนได้รับกล่องเก็บเถ้ากระดูกของลูก ฉันก็ยัง

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status