All Chapters of มาเฟียพ่ายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

"น่าเบื่อชะมัด ไหนพี่ว่าจะพามัดไปเที่ยว""งานด่วน""รู้งี้ไปหาเพื่อนดีกว่า"ฉันเอ่ยตัดพ้อออกมาอย่างเบื่อหน่ายอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆ ท่านรองประธานใหญ่แบบนั้นไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง แขนทั้งสองข้างกอดอกผสานกันไว้ที่หน้าอกอย่างแนบแน่น โดยที่ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังนั่งดูเอกสารรายงานอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ได้สนใจอะไรฉันเลยสักนิดเดียวตั้งแต่เข้ามานั่งทำงาน"มัดน่าจะไปหาจริงใจก็ดี""เดี๋ยวพี่ทำงานเสร็จแล้วจะไปกินข้าวกัน""ไม่เอาอ่ะ ไปกินส้มตำกัน""พี่ไม่กิน งั้นเราไปกินไอติมกัน"เขาทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับและหันกลับไปทำงานของเขาต่อในขณะที่ฉันก็เปิดไอแพดขึ้นมาดูซีรีส์ต่อไปอย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาไปแบบนั้นเราสองคนไร้บทสนทนากันนานนับหลายชั่วโมงก่อนที่จะมีหญิงสาวที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของฉันเองที่เดินเข้า

ความสงบที่คุ้นเคยได้กลับมาอีกครั้งฉันเดินไปโน้มตัวลงนอนที่เตียงอย่างมีความสุขพร้อมกับไถมือถือไปอย่างสบายใจเฉิบก่อนที่จะเลื่อนไปเจอเข้ากับโพสต์ที่เป็นข่าวของฉันที่ตอนนี้เหมือนก็เริ่มหายไปบ้างแล้วจากที่เมื่อก่อนเต็มฟีดไปหมดแต่ทว่าฉันกลับไม่ได้สนใจอะไรเลยทั้งนั้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาตั้งนานเพราะไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าตัวของฉันแล้วในเรื่องนี้ที่เกิดขึ้น มันเลยทำให้ฉันเองปลงไปแล้วจริงๆแต่ทว่าความคิดที่หวนนึกถึงคำของแม่และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นฉันเองก็เผลอเข้าไปกดส่องโซเชียลของแฟนเก่าฉันอีกครั้งในรอบหลายปีตั้งแต่เลิกกันมา เขาแทบจะไม่โพสต์ภาพอะไรเลยมีเพียงแต่รูปของฉันและลูกของเขาเพียงเท่านั้นแม้ว่าเราสองคนจะเป็นรักสมัยเด็กๆ ที่แทบจะไร้สาระ แต่ทว่าช่วงเวลาตั้งแต่ม.สองจนถึงม.สี่ เราสองคนก็รักกันมากจนเกิดเรื่องและเลิกกันไป รักแรกของฉันที่ไว้ใจและพังสลายไม่มีใครรู้เลยนอกจากตัวฉันเท่านั้นเองเสียงถอนหายใจถอดถอนดังออกมาก่อนที่จะเดินหายเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวที่จะเข้านอน แต่ทว่าทุกอย่างกลับหายไปหมดเมื่อหลังจากอาบน้ำเสร็จได้ไม่นานนักจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำลายความส

เช้าวันต่อมาหลังจากเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นรบกวนการหลับใหลในยามเช้าของวันที่เข้าเรียนสายในวันนี้ก็ทำเอาเธอแทบจะหงุดหงิดทุกทีจนไม่ทันได้นึกขึ้นเลยว่าในห้องของเธอนั้นไม่มีนาฬิกาปลุกแบบนี้เพราะปกติจะตั้งจากโทรศัพท์แทนร่างบางค่อยๆ พยายามควานหานาฬิกาปลุกนั้นมาปิดก่อนที่จะรู้สึกเย็บวาบที่ร่างกายก่อนที่จะเริ่มได้สติและรีบก้มมองสภาพตัวเองและรอบๆ ห้อง สายตาค่อยๆ เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มโดยที่ตอนนี้ทั้งฉันและเขาต่างก็เปลือยเปล่ากันทั้งคู่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปกปิดเรือนร่างกายมีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ปกคลุมเพียงเท่านั้น"อีกแล้วหรอวะเนี่ยมัดหมี่เอ๊ยย""อื้อออ ปิดแล้วก็มานอนต่อพี่ง่วง"ไม่ว่าเปล่าคนตัวสูงกลับดึงร่างกายของฉันเข้าไปสวมกอดอีกครั้งพร้อมกับฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มของฉันไปทันที ทำเอาฉันเองตกใจแทบกับการกระทำของเขาแบบนี้จนเกือบจะร้องกรี๊ดออกมาอยู่แล้วฟอดดด

"วาวาพี่แกเห็นเราแล้วนะ"ฉันรีบลุกขึ้นไปกระซิบที่ข้างหูของเพื่อนสาวทันทีเมื่อเพื่อนเองกำลังจะขยับเข้าไปใกล้กับผู้ชายคนนั้นที่เหมือนจะกำลังล่อเธออีกด้วย แต่ดีที่ว่าฉันเองรีบดึงเพื่อนออกมาให้ได้ก่อนที่มันจะแตะเนื้อต้องตัวเพื่อนฉันแบบนี้"ช่างสิ พี่บอมก็เอาแต่งานๆ ไม่เห็นสนใจฉันเลย""ใครหรอครับ""พี่ชายหน่ะค่ะ เรามาสนุกกันต่อดีกว่า"แม้จะกำลังดึงเพื่อนสาวให้ออกมาจากผู้ชายคนนั้นแล้วก็ตาม แต่ทว่าเหมือนก็มีอีกคนที่จ้องมองฉันมาตั้งแต่แรกได้เดินเข้ามาโอบเอวฉันไว้และดึงร่างกายของฉันเข้าไปใกล้ชิดกับเขาอย่างแนบแน่น"วาวา""เดี๋ยวสิครับ""ทำอะไรวะปล่อยนะเว้ย"พอรู้ตัวแบบนั้นแล้วฉันเองก็พยายามผลักเขาออกไปให้ห่างจากร่างกายทันทีแต่ทว่าเขากลับไม่ยอมและมือที่ลูบคลำเอวบางของฉันไปแบบนั้นอย่างหวาดเสียวก่อนที่จะมีใครคน

ฉันฝึกซ้อมการแข่งรถนั้นไปเกือบสี่เดือนกว่าๆ แล้วโดยแทบจะไม่มีใครรับรู้เลยว่าฉันหนีมาซ้อมรถแบบนี้อยู่บ่อยครั้งจนเหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์สองเพียงเท่านั้นในการแข่งขันในครั้งนี้ฉันใช้ข้ออ้างในการโกหกแฟนของฉันเพียงแค่ว่าต้องเข้าไปดูงานที่โรงแรมแทนพ่อและแม่อยู่บ่อยๆ และเขาเองก็ต้องทำงานหนักจึงทำให้พี่เขาแทบจะไม่มีเวลาว่างเหมือนเมื่อก่อนเลยด้วยซํ้า และมันก็ดีที่ในช่วงนี้ฉันสามารถหนีแอบมาซ้อมรับรถได้อย่างไม่ได้สงสัยอะไรมากนักสักเท่าไหร่เมื่อก่อนเราสองคนยังคงมอบความรักให้แก่กันเสมอแม้ว่าเวลาจะมีให้กันน้อยมากแต่ทว่าความรักที่เขามอบให้ก็ไม่เคยน้อยลงเลย และฉันเองก็ได้เปิดใจยอมรับเขาเข้ามาในชีวิตแล้วอย่างเต็มที่และเขาเองที่เป็นคนพังกำแพงที่สูงเฉียดฟ้านั้นลงมาได้และก้าวข้ามพาฉันออกมาจากมุมมืดของความรักนั้นไปได้อย่างง่ายดายมากแต่ตอนนี้มันต่างกันมากอย่างสิ้นเชิงเมื่อพักหลังๆ เขาไม่ทักหรือโทรหาฉันเลยสักนิด หายไปทั้งวันซึ่งฉันเองก็เกิดความรู้สึกน้อยใจอยู่