มาเฟียพ่ายรัก

ความรักที่เกิดมาจากคนสองคนในเพียงระยะเวลาอันแสนสั้น ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าความรักได้รึเปล่า แต่ทว่าทั้งสองกลับผูกพันและสนิทสนมกันเร็วมากอยู่พอสมควร จากเมื่อก่อนที่เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันที่โรงเรียนที่แทบจะไม่เคยเห็นหน้าหรือพูดคุยกันเลยแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งพวกเขาได้หวนกลับมาพบกันอีกครั้งอย่างถูกที่แต่ผิดเวลาก็เพียงเท่านั้น

เธอเป็นเพียงเฟรชชี่ปีหนึ่งที่ได้ย้ายเข้ามาเรียนในเมืองกรุงจากต่างจังหวัด ซึ่งทางบ้านก็ไม่ค่อยสนับสนุนที่จะให้เธอไปเรียนไกลบ้านสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความดื้อรั้นและไม่เชื่อฟังจึงทำให้เธอหนีมาอยู่เพียงลำพังในเมืองกรุงเอาจนได้

เด็กสาวหน้าหวานที่พยายามอดทนสอบติดในคณะวิศวะมาเป็นเวลานานตั้งแต่ที่รู้ว่าตนนั้นชื่นชอบในสิ่งใด จึงทำให้การเข้ามาเรียนที่นี่ไม่ค่อยยากสักเท่าไหร่นอกซะจากการคบเพื่อนเพียงเท่านั้น แม้ว่าทางบ้านจะพาไปพบปะกับสังคมธุรกิจมากสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ยังเป็นเธอที่นิ่งเฉยกับสิ่งรอบข้างอยู่ดี

"หวัดดี เราทอยนะ เธอ...."ชายหนุ่มหน้าหวานเอ่ยถามฉันที่นั่งนิ่งๆ อยู่ข้างๆ ด้วยความเฟรนลี่และยิ้มแย้มออกมาด้วยความอยากสนิทสนม ฉันที่ตกใจอยู่เมื่ออีกฝ่ายเข้าหาแบบนั้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวก็เผยยิ้มออกมาเบาก่อนที่จะผลิตป้ายชื่อของตัวเองที่ปิดอยู่ให้อีกฝ่ายได้เห็น

"มัดหมี่"

"เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะมัดหมี่"ฉันทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับเขาไปก่อนที่จะนั่งทำกิจกรรมที่พวกพี่เขาจัดนั้นต่อไปอย่างไม่สงบสุขอีกครั้งเมื่อเพื่อนใหม่ที่พึ่งรู้จักกันไม่นานพยายามชวนคุยอยู่เสมอจนแทบจะโดนดูอยู่แล้ว

จนกระทั่งถึงเวลาเสร็จสิ้นกิจกรรมฉันก็เดินออกมาจากห้องเชียร์ตามปกติก่อนที่จะมีใครสักคนที่วิ่งเข้ามากอดแขนฉันไว้พร้อมกับอีกมือหนึ่งที่ลากใครมาด้วยประมาณสองคนก็ว่าได้

"นี่เพื่อนเรา....กู เพื่อนกูชื่อมาวินกับจริงใจ"

"หวัดดีเรามัดหมี่นะ"

"อื้ม นี่ไอ้ทอยมึงนี่นะเกือบทำให้มัดหมี่โดนดุไปด้วยแล้วไหมล่ะ ดีนะที่พวกพี่ๆ เขาไม่ว่าอะไรอ่ะ"

"นั่นดิ เอ่อนี่เราเป็นเพื่อนกันแล้วแอดเฟรนกัน ว่าจะเข้าไปทักแกตอนสองสามวันก่อน แต่ก็ไม่ทันแก"คนนิ่งเงียบไม่ค่อยพูดแบบฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกซะจากยกยิ้มและฟอลพวกเขาไปเผื่อมีอะไรจะได้ถามพวกเขาได้และไม่ต้องมานั่งอยู่ด้วยตัวคนเดียวอีกด้วย หวังว่าพ่อกับแม่คงจะหายห่วงได้บ้างที่ตอนนี้ฉันได้มีเพื่อนกับเขาแล้วบ้างเหมือนกับคนอื่นๆ

พอพวกเราแอดเฟรนกันเสร็จก็ต่างพากันแยกย้ายกันกลับไปที่บ้านเพื่อพักผ่อนกันในวันนี้ที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ฉันยังคงเดินก้มหน้ามองหากุญแจในกระเป๋าอย่างไม่ได้ระวังอะไรเลยด้วยซํ้าจนเกิดสะดุดข้าวของตกหล่นพื้นไปหมด

"จึ๊ อะไรวะเนี่ย"ร่างบางก้มตัวลงเก็บของที่หล่นจากกระเป๋าไปด้วยความหัวเสียก่อนที่จะมีใครบางคนเดินเข้ามาช่วยฉันเก็บของที่หล่นลงพื้นไปก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เหงยหน้าขึ้นไปมองสองหนุ่มรุ่นพี่ที่ดูน่ากลัวเอามากๆ ที่เอาแต่ยืนยิ้มอยู่ 

"ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ อ้าวพี่บอม"ชายหนุ่มคนนั้นยืนทำหน้าขมวดคิ้วพร้อมกับหันหน้าไปมองทางเพื่อนของตนที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยความสงสัย

"น้องรู้จักพี่ด้วยหรอ"

"รู้จักค่ะหนูเป็นเพื่อนร่วมห้องวาวาอ่ะค่ะ ที่อยู่ด้วยกันกับวาวาบ่อยๆ ไงคะ"

"นี่น้องมัดหมี่หรอ"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่พี่เขาเองจะทำอะไรสักอย่างในมือถือของเขาพร้อมกับสะกิดเพื่อนของตนให้ดูร่วมด้วยพร้อมทั้งชูโทรศัพท์ขึ้นเทียบใบหน้าของฉันที่ยืนอยู่

"พี่ก็คิดว่าน้องแต่งรูป"

"โห่แต่งอะไรล่ะ พวกพี่เรียนที่นี่กันหรอคะ"

"อือใช่ พวกพี่อยู่ปีสี่ละ"

"ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้ายัยเด็กอ้วนดำนี่วะ"

"วันๆ เอาแต่เพ้อหาเมียเก่ามึงจะไปจำใครได้"

"ก็จริง อีกอย่างคงไม่ใช่สเปกเลยไม่ได้อยู่ในสายตากูว่ะโทษที"ฉันยืนกอดอกจ้องมองเขาที่พูดออกมาด้วยนํ้าเสียงราบนิ่งไม่ได้คิดอะไร

"หึ ขอโทษนะน้องก็ไม่เคยเห็นหน้าพี่เหมือนกัน พี่บอมน้องขอตัวก่อนนะคะขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ช่วย"ฉันยกยิ้มออกไปให้กับรุ่นพี่ที่รู้กันก่อนที่จะเดินผ่านชายหนุ่มอีกคนที่รู้สึกหมั่นไส้ไปอย่างไม่ได้สนใจไยดีเขาเลยสักนิด

"มึงนี่ปากหมาจริง"

"อ้ออีกอย่างนะคะ พี่ก็ไม่ใช่สเปคน้องเหมือนกันเลยไม่ได้อยู่ในสายตา"ใบหน้าสาวทำสีหน้าทะเล้นออกมาให้กับอีกฝ่ายได้เห็นก่อนที่จะเดินไปที่รถเพื่อกลับห้องพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวสู้รบในวันพรุ่งนี้ที่แสนเหนื่อยต่อไป

พอมาถึงที่คอนโดร่างบางก็ล้มตัวนอนลงที่เตียงไปอย่างเหน็ดเหนื่อยพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ดังออกมา มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไถไอจีกันไปตามปกติก่อนที่จะมีแอคๆ หนึ่งส่งคำขอฟอลไอจีฉันมาจนได้

พอกดเข้าไปส่องก็ไม่เจออะไรแต่มีเพื่อนที่ร่วมฟอลด้วยกันเป็นจำนวนมากพอสมควร แต่ทว่าฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรและเล่นโทรศัพท์ไปตามปกติ

ครืดดดด ครืดดดด

"ว่าไงคะแม่"

 (เป็นไงบ้างลูก นี่เข้าวันที่สามแล้วนะได้เพื่อนรึยัง) 

"ได้แล้วค่ะแม่"

 (ถึงว่าวันนี้เหมือนฝนจะตกแปลกๆ) เสียงของคนเป็นแม่ที่หัวเราะขบขันชอบใจลูกสาวของเธอด้วยความเย้าหยอกตามปกติ พร้อมกับเสียงของคนเป็นพ่อที่มีเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย

"แม่ไม่ต้องห่วงมัดแล้วนะคะ"

 (เพื่อนมัดไว้ใจได้หรอลูก แม่ไม่อยากให้มัด.....) 

"แม่คะคือ...มัดอยากกินข้าวฝีมือแม่จัง ปิดเทอมใหญ่มัดจะกลับไปนะคะ"ฉันรีบเอ่ยดักทางแม่ก่อนที่ท่านจะพูดเรื่องนั้นออกมาเกี่ยวกับเพื่อนที่ฉันเคยคบด้วย เพื่อนสนิทที่รักมากและไว้ใจที่สุดแต่ทว่าเราสองก็ต้องแตกหักเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเอาจนได้

 (มัดหมี่ แม่เป็นห่วงลูกจริงๆ นะ) 

"แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ มัดสัญญาว่ามันจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นอีกแน่นอนค่ะ"

 (ทำให้ได้อย่างที่พูดล่ะ) 

 (นี่คุณ ลูกได้เพื่อนแม่ก็ดีใจแล้วล่ะ มีอะไรโทรหาแม่ได้ตลอดเลยนะมัดหมี่) 

"ค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะแม่"

"จ้าลูก"พอวางสายเสร็จแล้วนั้นฉันก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปทางรูปภาพที่ถูกฉีกทิ้งไปแล้วครึ่งหนึ่งด้วยความปวดใจจากคำว่าเพื่อนสนิทที่ไว้ใจแบบนั้น