มาเฟียพ่ายรัก

ความรักที่เกิดมาจากคนสองคนในเพียงระยะเวลาอันแสนสั้น ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าความรักได้รึเปล่า แต่ทว่าทั้งสองกลับผูกพันและสนิทสนมกันเร็วมากอยู่พอสมควร จากเมื่อก่อนที่เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันที่โรงเรียนที่แทบจะไม่เคยเห็นหน้าหรือพูดคุยกันเลยแม้แต่นิดเดียว จนกระทั่งพวกเขาได้หวนกลับมาพบกันอีกครั้งอย่างถูกที่แต่ผิดเวลาก็เพียงเท่านั้นเธอเป็นเพียงเฟรชชี่ปีหนึ่งที่ได้ย้ายเข้ามาเรียนในเมืองกรุงจากต่างจังหวัด ซึ่งทางบ้านก็ไม่ค่อยสนับสนุนที่จะให้เธอไปเรียนไกลบ้านสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความดื้อรั้นและไม่เชื่อฟังจึงทำให้เธอหนีมาอยู่เพียงลำพังในเมืองกรุงเอาจนได้เด็กสาวหน้าหวานที่พยายามอดทนสอบติดในคณะวิศวะมาเป็นเวลานานตั้งแต่ที่รู้ว่าตนนั้นชื่นชอบในสิ่งใด จึงทำให้การเข้ามาเรียนที่นี่ไม่ค่อยยากสักเท่าไหร่นอกซะจากการคบเพื่อนเพียงเท่านั้น แม้ว่าทางบ้านจะพาไปพบปะกับสังคมธุรกิจมากสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ยังเป็นเธอที่นิ่งเฉยกับสิ่งรอบข้างอยู่ดี"หวัดดี เราทอยนะ เธอ...."ชายหนุ่มหน้าหวานเอ่ยถามฉันที่นั่งนิ่งๆ อยู่ข้างๆ ด้วยความเฟรนลี่และยิ้มแย้มออกมาด้วยความอยากสนิทสนม ฉันที่ตกใจอยู่เมื่ออีกฝ่ายเข้าหาแบบนั้นอย่างไม

"มัดหมี่ทางนี้"เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในห้องเพื่อนที่พึ่งรู้จักกันเมื่อวานก็เอ่ยเรียกฉันให้ไปนั่งด้วยทันทีเมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้าไปในห้องและกำลังสอดส่องสายตามองหาที่นั่งอยู่และหันเข้าไปเจอเพื่อนที่ยกแขนขึ้นมาเพื่อเป็นท่าทางแสดงบอกให้ฉันได้เข้าใจในการชักชวนของเพื่อนเองร่างบางเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เพื่อนสาวอย่างจริงใจที่เป็นคนเอ่ยเรียกฉันไปแบบนั้นก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเราที่นั่งอยู่พร้อมกับกระดาษรายชื่อที่ยื่นมาให้"จริงใจ แกสนใจเป็นดาวปะ""กู? ไม่เอาอ่ะกูไม่สน"เพื่อนสาวพูดจบก็ทำเป็นเมินและนั่งเล่นโทรศัพท์ของเธอไปด้วยความเงียบงันส่วนเพื่อนอีกสองคนก็กำลังกดเข้าเกมกันอยู่ สาวสองที่รับหน้าที่มาเป็นหัวหน้าเพื่อจดรายชื่อก็ถึงกับเหงื่อตกเมื่อหญิงสาวที่ถูกตาปฏิเสธไปแบบนี้"ก็โมรีไง เชอรี่ลองไปถามโมรีดูสิ"เธอพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่จะเดินมุ่งตรงไปหาโมรีเพื่อนสาวอีกคนที่สวยไม่แพ้จริงใจเลย ก่อนที่ฉันเองจะกดเข้าแอปพลิเคชันเพื่อเลื่อนไถดูฟีดไปตามปกติของฉันก่อนที่จะเจอรูปภาพแอคๆ หนึ่งที่โผล่เข้ามามือเรียวบางรีบกดปิดมือถืออย่างเร็วที่สุดพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นออกไปจากห้องโดยที่ไม่ได้บ

ก๊อกๆๆๆเสียงเคาะประตูในยามเช้าเหมือนกับทุกๆ วันขณะที่ฉันเองกำลังแต่งตัวไปเรียนอย่างเร่งรีบแทบจะไม่ทันอะไรอยู่แล้ว แต่ทว่าก็ต้องรีบไปเปิดดูเมื่อมีใครมาเคาะเรียกสองขาเรียวยาวรีบเดินไปเปิดประตูอย่างไม่รอช้าเมื่อเวลากระชั้นชิดที่จะใกล้เข้าเรียนแล้วแต่ทว่าการแต่งหน้าแต่งตัวอะไรของฉันยังไม่เสร็จเลยทั้งนั้น มือเรียวเล็กเปิดประตูออกไปก่อนที่จะพบเข้ากับหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู"พี่มาทำอะไรหรอคะ""พี่ซื้อข้าวมาฝาก"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับพร้อมทั้งเชิญรุ่นพี่ให้เข้ามารอในห้อง ส่วนฉันก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนเพื่อจัดการตัวเองแทบจะไม่ถึงนาทีเลยด้วยซํ้าเมื่อมีแขกมารออยู่แล้ว"รีบอะไรขนาดนั้นคะ""มัดมีเรียนเช้าอ่ะค่ะ นี่ก็สายแล้วด้วย""จะไปกลัวทำไมคะ วันนี้ไปกับพี่นะ"รอยยิ้มน่ากลัวที่แสดงออกมาอย่างเจ้าเล่ห์โดยที่ฉันไม่ได้ทันตอบกลับอะไรออกมาเลยทั้งนั้นการขึ้นรถบิ๊กไบค์ครั้งแรกในชีวิตของฉันด้วยการขับขี่ที่เร็วเอามากๆ ร่างบางที่ซ้อนท้ายเกาะคนขับไปอย่างแน่นเพราะความกลัวที่จะตกรถและเกรงเอามากๆ ด้วยความที่ใส่กระโปรงอีกมันจึงทำให้การเดินทางวันนี้ค่อนข้างที่จะลำบากมากพอสมควรกว่าจะเดินทางมาถึง

สายวันต่อมาความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในตัวเพิ่มขึ้นฉันค่อยๆ ลืมเปลือกตาทั้งสองขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะพบเข้ากับร่างของใครบางคนที่กำลังนอนกอดฉันอยู่ในขณะที่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งการหลับใหลฉันค่อยๆ แกะตัวออกไปจากเขาให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะไปเตรียมตัวไปเรียนในช่วงบ่ายนี้แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออกเลยด้วยซํ้า"ปล่อยนะพี่ราซอล""พี่ขอกอดอีกสักพักนะคะพี่พึ่งทำงานกลับมาก็เจ็ดโมงกว่าแล้วแถมยังแวะซื้อยากับข้าวมาให้รองท้องด้วย"เมื่อคิดได้แบบนั้นฉันถึงกลับตาโตเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเราสองคนมีอะไรกันโดยที่ไม่ได้ป้องกันกันเลยสักนิดและฉันก็ไม่ได้ทันคิดเรื่องนี้เลยด้วยซํ้า"พี่จะนอนก็นอนไปสิน้องจะไปอาบน้ำแล้ว""พี่ขอกอดแฟนพี่อีกสักพักนะ""แฟนอะไร เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะคะ""เป็

หลังจากอาบน้ำเช็ดตัวให้น้องเสร็จแล้วก็เหมือนว่าน้องเองจะไข้ขึ้นอีกต่างหาก ผมทำงานเฝ้าดูแลเธอไปอย่างดีไม่รู้ว่าทำไมผมแค่รู้จักกับเธอได้ไม่กี่วันเองแต่ผมกลับรู้สึกชอบเธอเอามากๆ และอยากดูแลเธอให้ดีที่สุด ถึงมันจะบ้าไปหน่อยที่จะพูดแบบนี้แต่ผมว่าผมชอบเธอแล้วจริงๆแต่หลังจากนั้นได้ไม่นานบอดี้การ์ดของผมก็จับตัวตัวต้นเหตุของทุกเรื่องมาในห้องผมเอาจนได้ โดยสภาพที่มัดไม้มัดมือไปอย่างแน่น เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็ดีดตัวขึ้นยืนและรีบเดินออกไปทันทีเพื่อจัดการเรื่องนี้ผมซะให้สิ้นซากขายาวค่อยๆ เดินจํ้าก้าวออกไปด้วยท่าทางที่นิ่งและน่ากลัวเอามากๆ ใบหน้าคมคายที่ตอนนี้แทบจะไม่อยากจะมองความโกรธที่ไม่พอใจเมื่อเธอดันมาทำผู้หญิงของเขาจนเป็นแบบนั้นแม้จะทักไปขู่แล้วแท้ๆ แต่ทว่าเธอกลับยังคงทำมันอยู่อย่างลํ้าเส้น"ราซอล อย่าทำอะไรเนยเลยนะ ฮึ้ก เนยผิดไปแล้วค่ะเนยผิดไปแล้ว""กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ามัดหมี่คือเด็กกู!!"