All Chapters of มาเฟียพ่ายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

และเช้าวันต่อมาก็คงจะต้องเป็นอีกครั้งที่ฉันจะต้องตื่นนอนและพบกับความว่างเปล่าของที่นอนอีกครั้งหนึ่งจนแทบจะชินไปแล้วกับความสัมพันธ์นี้ของเราสองคน ก่อนที่ฉันเองจะเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะได้ไปเรียนในคาบเช้านี้อย่างเงียบเหงาห้องทั้งห้องที่ฉันเดินไปมาอยู่เพียงลำพังอย่างเงียบเหงาก็อดที่จะนึกถึงเมื่อก่อนไม่ได้ที่มีเขาอยู่ด้วยเสมอ แต่ทว่าตอนนี้มันกลับไม่เป็นแบบนั้นแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆ จนนํ้าตาที่ไหลรินออกมาในขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอยยืนทาแยมบนขนมปังไปแบบนั้นฉันเดินทางมาถึงที่มหาวิทยาลัยในเวลาไม่นานและพึ่งรู้ว่าตัวเองโดนอายัดบัตรทุกบัตรแล้วเรียบร้อยตอนนี้เหลือแค่เพียงเงินในบัญชีอีกธนาคารหนึ่งแต่มันก็ไม่มากพอ แต่ก็โชคดีมากที่ยังมีเงินสดติดตัวอยู่เล็กน้อย และไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้ฉันจะใช้ชีวิตต่อยังไงจนต้องหางานทำในเน็ตเอาในขณะที่นั่งรอเพื่อนไปอยู่มือเรียวบางนั่งเลื่อนหางานไปแบบนั้นแต่ก็ไม่เจออะไรเลยสักนิดจนต้องจำใจปิดมือถือลงและก้มหน้

ครืดดด ครืดดดเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของมาเฟียหนุ่มที่พึ่งนอนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ดังขึ้นในยามเช้า จนส่งเสียงดังเกือบลั่นห้องพักทำเอาเขาเองรีบหยิบมือถือนั้นขึ้นมารับสายเพราะเกรงว่าคนข้างกายจะตื่นเอาจนได้หลังจากที่เธอขยับตัวหันไปทางอื่นแทนจากตอนแรกที่นอนกอดผมอยู่ดีๆ"ว่าไง""พรุ่งนี้ผมจะรีบกลับไปเคลียร์งาน วันนี้ผมมีธุระสำคัญไปไม่ได้จริงๆ""ใช่ธุระผมสำคัญกว่าแค่นี้นะ"พูดจบเขาก็รับตัดสายและค่อยขยับตัวนอนลงไปกับเตียงนอนอีกครั้งพร้อมทั้งพยายามดึงร่างกายที่นอนหลับหันหลังให้กับเขานั้นเข้ามาสวมกอดเอาไว้เพื่อหลับใหลไปพร้อมกับเธอต่อแต่ทว่าการรบกวนเธอจากความฝันก็ทำเอาหญิงสาวถึงกลับพยายามสะบัดแขนของเขานั้นออกไปให้ห่างจากตัวเองเพื่อที่จะนอนต่ออย่างสบายใจเฉิบโดยที่ไม่มีสิ่งใดมารบกวนอีกต่อไปอย่างอึดอัด"อื้อออ"

หลังเที่ยวเล่นกันไปอย่างสนุกสนานแล้วนั้นพวกเราสองคนก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ของกันและกันต่อไปโดยที่ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด เขาก็ยังคงเป็นเขาที่มุ่งมั่นกับงานจนไม่มีเวลาอยู่เหมือนเดิมแม้จะให้คำมั่นสัญญาแล้วก็ตามส่วนฉันก็แทบจะปล่อยเขาไปแล้วไม่ได้สนใจหรือแคร์อีกฝ่ายมากนักสักเท่าไหร่ ในเมื่อให้คำมั่นสัญญากันแล้วแต่เขากลับยังคงทำไม่ได้ การทำงานหนักฉันเข้าใจเป็นอย่างดี แต่ถ้ามัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้กันแบบนี้จะมีฉันในนามว่าแฟนไปทำไม และวันนี้ที่มาถึงวันซ้อมใหญ่เมื่ออีกไม่กี่วันนี้ฉันต้องลงแข่งขันแข่งรถแล้วเลยทำให้ฉันก็แทบจะไม่มีเวลาที่จะสนใจเรื่องของอีกฝ่ายเลยสักนิด และความสัมพันธ์กับครอบครัวก็ไม่ได้มีการพูดคุยหรืออธิบายกันและกันเลยสักนิด"มึงเรียกกูขึ้นมาทำไมวะ""เงียบดิวะ"เพื่อนส่งสัญญาณบอกให้ฉันเงียบเมื่อเดินเข้ามาถึงด้านบนที่ห้องทำงานของพวกมันฉันที่พึ่งลงสนามมาเหนื่อยๆ ก็หงุดหงิด

แกร๊ก"มัดหมี่""จริงใจ"เมื่อเห็นว่านั่นคือเพื่อนสาวของตนจึงรีบลุกขึ้นไปสวมกอดเธอไว้ทันทีพร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกครั้งด้วยความเสียใจที่ตอนนี้ได้มีคนคอยโอบกอดตนไว้แล้วอย่างอ่อนแอ โดยที่มีเพื่อนอีกสองคนที่เดินเข้ามาสวมกอดฉันไว้ด้วย"ฮื้อออ ฉันเจ็บอ่ะพวกแก ฮึ้ก ฉันเจ็บ""ไม่เป็นไรนะมัดหมี่ พวกเราอยู่ตรงนี้ข้างๆ แกแล้วเว้ย ไม่เป็นไร""ใช่ พวกกูอยู่ข้างๆ มึงแล้ว""ไม่ต้องร้อง"เพื่อนทั้งสามยังคงยืนโอบกอดฉันที่บันไดหนีไฟแบบนั้นเรื่อยๆ เพื่อให้ฉันได้ใจเย็นลงบ้างในขณะที่ตอนนี้ร่างกายและสภาพจิตใจของฉันเองก็เริ่มอ่อนแอเกินจะรับไหวแล้วจริงๆเมื่อฉันเริ่มสงบลงบ้างแล้วพวกเพื่อนๆ ก็พาฉันไปเก็บข้าวของที่ห้องพี่ราซอลบางอย่างออกมาจากห้องเขาและห้องฉันเพื่อเตรียมที่จะหาที่พักใหม่โดยที่ตอนนี้ฉันได้เข้าพักที่โรงแรมชั่ว

วันนี้เป็นการแข่งขันการขับรถในสนามเถื่อนแห่งนี้ซึ่งความปลอดภัยที่ครอบครัวของเพื่อนสนิทของฉันได้เซฟไว้ให้ก็ถือว่าดีมากอยู่พอสมควร อย่างน้อยถ้าเกิดอุบัติเหตุก็แค่แขนขาหักเพียงเท่านั้นไม่ถึงขั้นที่จะอันตรายแก่ชีวิตแน่นอน"พร้อมจริงๆ ใช่ไหม""ค่ะพี่ที""ไม่ต้องห่วงนะมึงกูเซฟให้มึงเรียบร้อย""ฮือ กูจะชนะให้ได้เพื่อสนามมึง"การแข่งขันที่ท้าทายอย่างดุเดือดในสนามแข่งนี้ไม่มีการแบ่งแยกชายหรือหญิงมีแค่ชนะกับไม่ชนะเพียงเท่านั้น ใครเก่งก็รอดใจกระจอกก็แพ้ไป และวันนี้เป็นการตัดสินชะตาชีวิตของฉันแล้วว่าจะชนะหรือไม่และอนาคตจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับการแข่งขันในสนามแห่งนี้ วันนี้และตอนนี้อีกด้วยฉันเตรียมตัวไปแบบนั้นได้ไม่นานก็ต้องเริ่มลงการแข่งขันนี้แล้วโดยที่ฉันเองก็เคยลงสนามมาอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา กองเชียร์ในสนามก็มีแต่การเดิมพันกันทุกวันไม่เว