Semua Bab ข้าแค่ยอมให้ มิใช่เป็นคนโง่: Bab 161 - Bab 170

ดวงตาของเสวียนอี้เบิกกว้าง ก่อนเขาจะเอ่ยสั่งทหารให้ปิดปากและจับข้ารับใช้ทั้งหมดในห้องเอาไว้ทันที เหล่าข้ารับใช้ที่ถูกจับทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรก็ตกใจจนตาเหลือก แต่เพราะถูกทหารปิดปากเอาไว้จนไม่สามารถร้องหรือเปล่งเสียงได้แม้แต่คำเดียวจึงทำได้แต่มองเจ้านายด้วยสายตาตั้งคำถาม แต่ก็มีบางคนที่พยายามดิ้นและห

นอกจากสาวใช้ที่ถูกจับได้แล้ว ยังไม่ข้ารับใช้อีกหลายคนที่ถูกสืบจนรู้ข่าวมาว่าได้รับการติดต่อจากคนภายนอกผ่านทางครอบครัวอย่างลับ ๆ แม้จะยังมีใครยอมรับสารภาพว่าได้ตกปากรับคำไปแล้วหรือไม่ แต่เสวียนอี้ก็ไม่คิดจะไว้ใจพวกเขาอีกต่อไป คิดว่าการที่ศัตรูเลือกข้ารับใช้เหล่านี้ขึ้นมาเป็นแบบสุ่มงั้นหรือ เขาว่าต้อง

ดวงตาของแม่ทัพหมานเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ที่เจ้าเด็กเมื่อวานซืนตรงหน้าเอ่ยมานี่มันเรื่องอันใดกัน จะบอกว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องการกระทำป่าเถื่อนเช่นนี้อยู่แล้ว แต่ทรงปล่อยผ่านเช่นนั้นหรือ นี่มันเรื่องบ้าบออันใดกันสายตาของเขาเริ่มกวาดหาว่ามีใครอยู่ในห้องนี้อีกไม่ แต่กลับไม่พบร่างของพระชายาแซ่กงผู

นับจากวันที่พบเสวียนอี้นอนบาดเจ็บในห้อง นี่ก็เป็นเวลากว่าเจ็ดวันแล้วที่เขานอนหลับไป เหม่ยหนานสั่งปิดประตูวังแน่นหนา ทั้งยังเรียกทหารในกองกำลังของท่านอ๋องให้แอบเข้ามาคุ้มกันอยู่รอบวังอย่างแนบเนียนเรื่องที่เสวียนอ๋องบาดเจ็บต้องห้ามมิให้ผู้ใดรู้โดยเด็ดขาด ตอนนี้นางยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังว่าทั้งหม

เหม่ยหนานมองภาพน่าสยดสยองตรงหน้าด้วยความคลื่นไส้ ขันทีทรยศถูกพาตัวออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงฝ่าบาทที่ยังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงด้านหลัง ทหารที่เคลื่อนกำลังมาในตอนแรกเองก็หายไปพร้อมกับขันทีทรยศในตอนแรกนางก็ตั้งใจว่าจะล่อคนที่อยู่เบื้องหลังให้ออกมา แต่ไม่คิดว่าขันทีข้างกายของฝ่าบาทจะทรยศเสียเอง ศ