ข้าแค่ยอมให้ มิใช่เป็นคนโง่

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดที่ผิดบาป อา...หากข้าต้องตาย ฮะฮะฮะ เช่นนั้นข้าก็ขอสาปแช่ง บิดามารดาสาวเลวที่เป็นผู้โยนข้าลงสู่ขุมนรกด้วยมือของตนเอง ข้าขอสาปแช่งให้พวกเขาต้องทรมานทุกข์ใจไม่อาจครองคู่กันจนแก่ได้ หากไม่ตายจากกัน ก็ขอให้ทุกข์ทรมานในชีวิตคู่ อึก ส่วนเจ้าน้องสาวที่เป็นมารในชีวิตข้า ข้าขอสาปแช่งทั้งเจ้าและครอบครัวของเจ้า ลูกที่เกิดมาจักต้องทรพีจนเจ้าไม่มีวันไหนข่มตาหลับอย่างสบายใจ สามีมีภรรยาเต็มจวน เจ้าชอบร้องไห้มิใช่ เช่นนั้นข้าก็ขอให้ชีวิตทั้งชีวิตของเจ้ามีแต่น้ำตา ตื่นมาก็ร้องไห้ นอนกลับก็ร้องไห้ ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้าด้วยชีวิตของข้า...” เสียงสาปแช่งของคุณหนูใหญ่กงเหม่ยหนานแม้จะไม่ได้ดังกึกก้องฟ้า แต่ก็ทำให้คนทั่วทั้งลานประหารรู้สึกขนลุกขนชันกันเป็นแถบ ๆ ยิ่งท้องฟ้าที่เดิมสว่างจ้าราวกับยินดีที่วันนี้จะมีคนตายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม แม้จะไม่มืดมาก แต่หลังจากกงเหม่ยหนานเอ่ยสาปแช่งด้วยชีวิตของตนเองจบ สายฟ้าก็ฟาดลงมือที่ต้นไม้หน้าลานประหารในทันที เหม่ยหนิง แม้เจ้าจะเป็นลูกรักของท่านพ่อและท่านแม่ แต่ข้าเป็นลูกรักของสวรรค์!