All Chapters of หย่ารักสามีไร้ใจยุค 80 : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 ใจสั่นเวลาผ่านไปท้องผ้าด้านนอกมืดสลัว แสงไฟส่องสว่างทั่วมณฑล หลินฟงพาทั้งสองไปส่งที่บ้าน ระหว่างทางกลับนั่งโดยสารประจำทาง เมื่อถึงทางเข้าห้องรถประจำทางไม่ได้เข้าไปถึงด้านใน หลินฟงอยากใช้เวลาอยู่กับเซียวฉีนาน ๆ จึงให้ลูกน้องขับรถยนต์ไปรอที่ห้องพักเสียก่อน ซินหยาทั้งอิ่มและเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เธอหลับตั้งแต่อยู่บนรถประจำทาง หลินฟงจึงเป็นคนแบกเธอขึ้นหลังไม่อยากปลุก เซียวฉีถือของที่เขาซื้อให้ซินหยาและเดินเคียงข้างกันกลับมาที่ห้องพัก หากมองผ่านคงคิดว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ครั้นเมื่อเซียวฉีฉุดคิดขึ้นมาก็เจ็บลึกที่หัวใจ'ซินหยาช่างเป็นบุญของลูกที่หลินฟงเอ็นดูขนาดนี้ หากลูกเป็นลูกของแม่กับหลินฟงชีวิตของลูกตั้งแต่เกิดคงไม่เป็นเช่นนี้ ป่านนี้จ้าวเหวินคงมีความสุขและไม่เคยคิดถึงเราสองแม่ลูกแน่ ๆ เพราะเขาไม่ได้ต้องการเราทั้งสองคนตั้งแต่แรก'"คิดอะไรหรือ? เหม่อลอยเชียว""แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนะ คุณเองก็เหนื่อยจากงานในทุก ๆ วันไม่เห็นต้องมาหาและพาซินหยาออกไปเที่ยวบ่อย ๆ เลย ฉันกลัวว่าคนรักของคุณหรือภรรยาของคุณจะคิดมากเอาได้""ฉันไม่มีคนรักและยังไม่ได้แต่งงาน และอีกอย่างไม่เห็นต้องสนใ

ตอนที่ 13 กลับบ้านด้วยกันนะฤดูเปลี่ยนผันเป็นฤดูใบไม้ผลิ ตั้งแต่เซียวฉีย้ายมาอยู่ที่นี่ ร่างกายของซินหยาก็แข็งแรงขึ้นมาเช่นกัน สายลมพัดโชยกระทบใบหน้าเส้นผมปลิวไสวตามแรงลม ร่างบางยืนรีบลมอยู่หน้าห้อง ตอนนี้ซินหยาหลับไปแล้ว เซียวฉีนอนไม่หลับจึงออกมารับลม“เซียวฉี ทำไมเธอถึงมาไม่บอกไม่กล่าว ฉันคิดถึงเธอกับลูกมากเลยนะ กลับบ้านเรากันเถอะ”เสียงเข้มขรึมดังขึ้นด้านหลัง เซียวฉีจดจำได้ดีว่าเสียงนี้คือเสียงของคนที่เธอพยายามหนีจากมา ทำไมถึงได้ตามมาหลอกหลอนหรือว่าเธอเพียงหูฝาดไปเท่านั้น แต่เมื่อเธอหันไปมองต้นเสียงใบหน้าของเธอซีดเผือด เดินถอยหลังสองก้าว"จ้าวเหวินนายมาทำอะไรที่นี่ …ตามหาฉันเจอได้ยังไง ไม่มีทางฉันไม่มีทางกลับไปที่เดิมอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยฉันกับซินหยาไปเถอะตอนนี้ฉันกำลังมีชีวิตที่ดี"เซียวฉีเอ่ยเสียงสั่นเครือ ความทรงจำเดิม ๆ แทรกเข้ามา กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมาพรากช่วงเวลาตอนนี้ไปอีกครั้งจ้าวเหวินชะงักหยุดเดินนี่เขาทำสิ่งเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือ เหตุใดเธอถึงได้หวาดกลัวและไม่อยากกลับไปกับเขาเช่นนี้ เขาค่อย ๆ เดินเข้าหาเธออย่างช้า ๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเวลาเพียงแค่ 3 เดือนจะทำให้เธอหมดความสั

ตอนที่ 15 แผนชั่วหลังจากเขียนสัญญาเสร็จจ้าวเหวินได้กลับไปที่บ้านพักที่ไปหาเซียวฉีเมื่อคืนนี้แต่เขากลับไม่พบเธอ แม้คิดเอาไว้แล้วว่าหลินฟงไม่มีทางปล่อยให้เธออยู่ที่นี่ต่อแน่ ๆ เขาจึงเดินทางไปโรงเรียนของซินหยา จ้องมองลูกสาวด้วยความคิดถึงอยากเข้าไปหา อยากจะพาลูกสาวกลับไปกับเขาในตอนนี้ ทว่าคนที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้คือแม่ของเธอต่างหาก จึงยอมกลับบ้านตระกูลซ่งเพื่อคิดหาแผนและกลับไปเตรียมข้าวสาร มาให้เฟิงอู่หลงตามสัญญา เขาจะกำจัดและใส่ร้ายให้ธุรกิจของหลินฟงตกย่ำและย่อยยับหลายวันต่อมาจ้าวเหวินได้ทำการจัดส่งขนข้าวไปส่งให้เฟิงอู่หลงที่มณฑลจิงเทีย พ่อซ่งกับแม่ซ่งกลับมาจากพักผ่อน เห็นลูกชายขะมักเขม้นขึ้นกว่าเดิม จึงเกิดความสงสัย“จ้าวเหวินข้าวมากมายพวกนี้ลูกจะเอาไปส่งที่ไหนหรือ” พ่อซ่งเดินเข้ามาถามพลางมองไปดูข้าวที่ลูกน้องกำลังแบกขึ้นรถบรรทุก“ตอนนี้ผมได้ขยับขยายส่งข้าวออกไปให้ร้านจำหน่ายข้าวขนาดใหญ่ในมณฑลจิงเทีย ต่อจากนี้ไปอีก 5 ปีเขาจะรับของเราเพียงเจ้าเดียวครับ จริงสิผมมีเรื่องสำคัญจะแจ้งทุกคนเราเข้าไปกินข้าวเช้าด้วยกันเถอะจะได้บอกพร้อม ๆ กัน เป็นเรื่องที่คุณแม่ต้องดีใจมาก ๆ แน่ ๆ”“เรื่อ

ตอนที่ 17 เกลือเป็นหนอนฝั่งด้านหลินฟงเขาสืบจนรู้ว่าที่แท้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คือซ่งจ้าวเหวินอย่างที่เซียวฉีพูดไว้ไม่มีผิด ระหว่างที่เขาย้อนกลับมาโรงสีหลังจากไปให้คนตามสืบว่าใครคือคนที่ส่งข้าวให้เฟิงอู่หลงบ้างนอกจากเขา และคำตอบคือซ่งจ้าวเหวิน เขาจึงกลับมาที่โรงสี เห็นชายคนหนึ่งท่าทางแอบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในโรงสี หลินฟงจึงสั่งให้ลูกน้องเข้าไปอย่างเงียบ ๆ แอบดูว่าคนนี้คือโจรหรือคนของเขา และแล้วสิ่งที่เขาสงสัยก็ปรากฏขึ้น ชายคนนั้นกำลังนำน้ำมาราดใส่ข้าวสารที่จะเตรียมนำไปส่งอีกที่ในวันพรุ่งนี้ แถมข้าง ๆ ตัวของยังมีกล่องขนาดเล็ก ๆ เมื่อราดน้ำใส่ข้าวให้เกิดความชื้นแล้ว ยังปล่อยแมลงออกจากกล่องขนาดเล็กที่เขาพกมาอีกด้วย แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ปล่อยแมลง หลินฟงให้ลูกน้องไปจับกุมเอาไว้ก่อน แสงสว่างของโรงสีสว่างวาบ คนที่ลงตกใจทำกล่องใส่แมลงหล่นลงพื้น เตรียมจะวิ่งหนีเมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ แต่มีหรือที่จะทันได้ก้าวเท้าออกไปที่ใด ตอนนี้ลูกน้องหลินฟงอ้อมล้อมไว้หมดแล้ว “ที่แท้ก็เป็นแกเองสินะ หนอนบ่อนไส้แว้งกัดคนที่ให้น้ำให้ข้าว จับตัวมันไปมัดไว้ คนอย่างนี้ไม่สมควรปล่อยออกไป ต้าเหนิ

ตอนที่ 19 เสนอตัวป้าหลิวตั้งอกตั้งใจทำอาหารนึกถึงซินหยาที่กินอย่างเอร็ดอร่อย เธอชอบจริง ๆ เมื่อมีคนกินอาหารแล้วมีดวงตาเบิกโพลงประกายแวววาวทุกครั้งที่คีบอาหารเข้าปาก“ป้าหลิว หนูกลับมาแล้วค่ะ กลิ่นอาหารของป้าหลิวหอมโชยออกไปข้างนอกเลย” เสียงเจี้ยวจ้าวของซินหยาดังเข้ามาในบ้าน ป้าหลิวยิ้มกว้างวางมือออกไปรับเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความตื่นเต้น“มาแล้วหรือ พอดีเลยอาหารเสร็จแล้วกำลังร้อน ๆ ”“ป้าหลิวคะ คุณหลินฟงมาบ้านหรือยัง”“ยังเลยนะคะ นั่นไงเข้ามานู้นแล้ว” สิ้นคำพูดของป้าหลิวเสียงรถยนต์ดังเข้ามา เซียวฉีหันไปมองด้านหลัง วางของเล่นที่พ่อซ่งกับแม่ซ่งนำมาให้ซินหยาวางไว้ เดินออกไปหาอยากรู้ว่าเขาไปสืบเรื่องโรงสีเป็นอย่างไรบ้างหลินฟงจัดการหาหลักฐานเพื่อเอาผิดและใช้กฎหมายจัดการกับคนคิดไม่ซื่อทำร้ายทำให้สิ่งของเสียหาย“กินอะไรเข้ามาหรือยังคะ ฉันจะไปเอาน้ำเย็น ๆ มาให้นะ”“ขอบใจนะ”หลินฟงจ้องมองมาที่เซียวฉีด้วยสายตาหวานเยิ้ม จนเธอแปลกใจ หรือว่าเรื่องที่เขากังวลอยู่ถูกสะสางแล้ว หลินฟงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ซินหยายิ้มกริ่มรีบบอกเขาว่าวันนี้ป้าหลิวทำของอร่อย ๆ ให้กิน“คุณอามาได้ทันเวลาพอดีเลย วันนี้ป้าหลิว