ตอนที่ 11 ใจสั่น

ตอนที่ 11 ใจสั่น

เวลาผ่านไปท้องผ้าด้านนอกมืดสลัว แสงไฟส่องสว่างทั่วมณฑล หลินฟงพาทั้งสองไปส่งที่บ้าน ระหว่างทางกลับนั่งโดยสารประจำทาง เมื่อถึงทางเข้าห้องรถประจำทางไม่ได้เข้าไปถึงด้านใน หลินฟงอยากใช้เวลาอยู่กับเซียวฉีนาน ๆ จึงให้ลูกน้องขับรถยนต์ไปรอที่ห้องพักเสียก่อน ซินหยาทั้งอิ่มและเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เธอหลับตั้งแต่อยู่บนรถประจำทาง หลินฟงจึงเป็นคนแบกเธอขึ้นหลังไม่อยากปลุก เซียวฉีถือของที่เขาซื้อให้ซินหยาและเดินเคียงข้างกันกลับมาที่ห้องพัก หากมองผ่านคงคิดว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ครั้นเมื่อเซียวฉีฉุดคิดขึ้นมาก็เจ็บลึกที่หัวใจ

'ซินหยาช่างเป็นบุญของลูกที่หลินฟงเอ็นดูขนาดนี้ หากลูกเป็นลูกของแม่กับหลินฟงชีวิตของลูกตั้งแต่เกิดคงไม่เป็นเช่นนี้ ป่านนี้จ้าวเหวินคงมีความสุขและไม่เคยคิดถึงเราสองแม่ลูกแน่ ๆ เพราะเขาไม่ได้ต้องการเราทั้งสองคนตั้งแต่แรก'

"คิดอะไรหรือ? เหม่อลอยเชียว"

 

"แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนะ คุณเองก็เหนื่อยจากงานในทุก ๆ วันไม่เห็นต้องมาหาและพาซินหยาออกไปเที่ยวบ่อย ๆ เลย ฉันกลัวว่าคนรักของคุณหรือภรรยาของคุณจะคิดมากเอาได้"

"ฉันไม่มีคนรักและยังไม่ได้แต่งงาน และอีกอย่างไม่เห็นต้องสนใจสายตาคนอื่นเลย หากใช้ชีวิตอย่างนั้นเมื่อไหร่จะอยู่อย่างมีความสุข" เซียวฉีไม่ได้คาดหวังให้เขาตอบตนเองเช่นนี้แต่เมื่อได้ยินเธอกลับรู้สึกดีใจลึก ๆ

"ถึงห้องแล้ว เดี๋ยวฉันจะรีบเปิดประตูคุณช่วยพาซินหยาไปส่งที่ห้องนอนหน่อยนะคะ ฉันไม่อยากปลุกให้เธอตื่นเดี๋ยวจะงอแงเอาไว้ให้หลับเต็มอิ่ม เธอตื่นเมื่อไหร่ค่อยให้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า" เซียวฉีรีบเปลี่ยนเรื่อง ก้าวเท้ายาว ๆ ไปเปิดประตูให้หลินฟงพาลูกเข้าไปในห้องนอน เธอค่อย ๆ วางถุงของเล่นและเสื้อผ้าพร้อมทั้งกระเป๋านักเรียนของซินหยาเอาไว้ รีบเดินไปเปิดประตูห้องนอนเบา ๆ กลัวซินหยาจะตื่น หลินฟงค่อย ๆ วางซินหยาบนเตียงนอนจ้องมองดูเด็กหญิงด้วยความเอ็นดูแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"ขนาดนอนหลับยังน่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้ฉันเอ็นดูได้ยังไง" หลินฟงเอ่ยพึมพำเดินออกไปจากห้องนอนหลังจากดึงผ้าห่มมาห่มกายให้ซินหยาเสร็จแล้ว

เซียวฉีไปรินน้ำใส่แก้วยื่นให้เขาเดินเข้ามาในซอยก็ใช่ว่าจะใกล้ ๆ แถมยังแบกซินหยามาอีก

"ดื่มน้ำหน่อยนะคะ คุณคงจะเหนื่อยไม่น้อย"

"อื้ม ..นี่ก็ดึกแล้ว ผมดื่มน้ำเสร็จก็จะกลับแล้วล่ะ คุณจะได้พักผ่อน" เขารับน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว ยื่นแก้วกลับให้เซียวฉีเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูห้องพัก เซียวฉีรีบวางแก้วเดินออกไปส่งเขาอย่างมีมารยาท

"เดินทางปลอดภัยนะคะ ขอบคุณคุณอีกครั้งที่เข้ามาเติมเต็มความต้องการของซินหยา "

"เลิกขอบคุณได้แล้ว ตั้งแต่เจอกันครั้งนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่าเธอขอบคุณฉันไปมากเท่าไหร่ ยื่นมือมานี่หน่อยสิ" เมื่อมาถึงประตูห้องหลินฟงหันหลังกลับมา ขอมือของเซียวฉี เธอแปลกใจแต่ก็ยื่นมือออกมาให้เขาตามที่เขาบอก 

 

เขาล้วงเอาบางอย่างในกระเป๋าออกมา เธอมองตามก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสิ่งของตรงหน้า

"ฉันรับมันไว้ไม่ได้หรอกค่ะ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าราคาแพง"

"รับเอาไว้เถอะ ฉันเต็มใจจะให้เป็นของขวัญที่เรากลับมาพบกันอีกครั้ง เอาไว้ดูเวลาจะได้ไม่ต้องเร่งรีบไปรับซินหยาที่โรงเรียนแถมยังกำหนดได้ด้วย" เขาจับข้อมือของเธอหงายขึ้นบรรจงสวมนาฬิกาที่เขาตั้งใจซื้อให้เธอ จากห้างที่ไปเดินเมื่อครู่ เซียวฉีใจเต้นแรงอีกครั้งขนาดนี้สิ่งเล็ก ๆ น้อยเขายังใส่ใจเธอเหมือนเดิม ความรู้สึกเดิม ๆ เหมือนจะย้อนกลับมา เซียวฉีนึกถึงซินหยารีบชักมือกลับทันที

"ฉันรับเอาไว้เพราะมีประโยชน์ต่อฉัน ต่อจากนี้อย่าทำอะไรอย่างนี้เลยนะ ชีวิตของคุณยังต้องพบเจอคนดี ๆ มากมาย ฉันว่าคุณอย่ามาใส่ใจห่วงใยเราสองคนแม่ลูกมากขนาดนี้เลย มันทำให้ฉันลำบากใจ"

 

เซียวฉีเจ็บแปลบ เธอไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์อีกทั้งยังมีลูกติดอีกด้วย ไม่ว่าจะมองทางไหนเธอไม่คู่ควรและสามารถยืนเคียงข้างเขาได้เลย และไม่อยากให้ตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้ จึงรีบเอ่ยวาจาตัดขาด

หลินฟงใบหน้าพลันเปลี่ยนสี ขยับมือกลับมาแนบกาย เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้เธอคิดเช่นไร แต่เขาไม่สนใจสักนิด ทว่าเขาก็ไม่อยากเข้าหาเธออย่างจู่โจมกลัวเธออึดอัดใจ อีกอย่างเธอพึ่งจะเลิกลากับจ้าวเหวินมา เรื่องหย่าก็ยังไม่ได้หย่า เขาเข้าใกล้เธอมากกว่านี้หากทางนั้นจะเล่นงานคงหาหลักฐานมาฟ้องหย่าเธอแน่ ๆ เขาต่างหากจะทำให้เธอเดือดร้อน และเธออาจจะถูกพรากลูกพรากแม่อีกด้วย

"ฉันเข้าใจแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ ต่อจากวันนี้ฉันจะพยายามไม่มาหาบ่อย ๆ และต่อจากนี้ฉันเองก็มีงานยุ่งมากเหมือนกัน ดูแลตัวเองด้วยนะ ฝากบอกซินหยาด้วยหากมีเวลาจะไปรับเธอที่โรงเรียน"

 

เซียวฉีเป็นคนบอกเขาทว่าเมื่อเขาตอบกลับมาเธอกลับเจ็บแปลบ ใจหายวาบอย่างบอกไม่ถูก เธอพยักหน้าแทนคำตอบยืนมองแผ่นหลังของเขาเดินจากไปจนลับสายตา

ตึก ตึก

"หัวใจนี่เป็นอะไรไป ทำไมถึงหน่วง ๆ แบบนี้ดีแล้วไม่ใช่หรือไง เธอเองเป็นคนต้องการแบบนี้แล้วทำไมถึงได้รู้สึกใจหายล่ะ เซียวฉีตั้งสติเดี๋ยวนี้" เธอยื่นมือมานาบอกตัวเอง ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างตบเข้าที่ใบหน้าเบา ๆ เพื่อเตือนสติให้ตนเองเลิกว้าวุ่นและคิดเรื่องของหลินฟง ตอนนี้เธอมีสิ่งที่ต้องทำคือการหาเงินเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด นั่นคือหน้าที่ของเธอในตอนนี้

ส่วนหลินฟงเขามาถึงห้องพักของลุงโม่ นั่งลงที่โซฟาคว้าบุหรี่มาสูบพลางคิดถึงใบหน้าเซียวฉี ทั้ง ๆ ที่พึ่งแยกจากกันเมื่อครู่ เขาอดกลั่นเอาไว้เต็มอกแม้จะอยากคว้าร่างของเธอเอามากอดไว้ในอ้อมแขน

"คุณชายครับ ผมไปสืบมา ดูเหมือนว่าฝั่งนั้นจะตามหาคุณเซียวฉีวุ่นวายเลยละครับ แถมยังทำรูปติดประกาศอีกด้วย"

 

"แจ้งคนของเราฝั่งนั้น ไปดึงออกอย่าให้หลงเหลือ ตอนนี้มีอยู่ไม่รู้จักรักษาตอนนี้ฉันไม่มีทางปล่อยให้เซียวฉีกลับไปอีกเด็ดขาด" หลินฟงแววตาและน้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนต่างจากอยู่กับเซียวฉีอย่างสิ้นเชิง เขาสืบเรื่องของเธอระหว่างที่อยู่กับจ้าวเหวิน แม้ว่าเขาจะทำเป็นรักเธอแต่ดูเหมือนการใช้ชีวิตของเธอระหว่างอยู่บ้านตระกูซ่งพบเจอแต่เรื่องลำบาก อีกทั้งยังมีน้องสาวบุญธรรมคอยรังแกทั้งสองแม่ลูกอีก เขาจะไม่ยอมให้คนทางนั้นมาแตะต้องทั้งสองคนอีกแม้เพียงปลายเล็บ