หย่ารักสามีไร้ใจยุค 80

ตอนที่ 2 สำออยอากาศด้านนอกมืดครึ้มแม้จะเป็นยามเช้า ทั้งคืนที่ผ่านมาเกิดพายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน แม้ตอนนี้ก็ยังมีฝนปรอย ๆ ลงมือ เซียวฉีออกมานอกตัวบ้านเพื่อเก็บผักที่เธอปลูกเอาไว้มาปรุงอาหาร มณฑลที่เธออยู่ส่วนมากผักสวนครัวมักจะปลูกกินกันเองซ่ะส่วนใหญ่ ยิ่งที่บ้านซ่งเป็นโรงสีเธอจึงนำเปลือกข้าวมาผสมดินทำให้ดินร่วนซุย ระบายน้ำและอากาศได้ดี“คุณแม่คะ หนูรู้สึกเจ็บคอจังเลยค่ะ แค่ก ๆ” เด็กหญิงตัวน้อยเดินมาจากด้านหลังยื่นมือน้อย ๆ ไปกระตุกปลายเสื้อของผู้เป็นแม่ เซียวฉีรีบหันมาหาลูกสาวใบหน้าแสดงความกังวล วางผักลงใส่ตะกร้า มือแตะลงที่หน้าผากของลูกเพื่อเช็คอาการ ตอนนี้ร่างกายเล็ก ๆ ริมฝีปากแห้งผาก ใบหน้าซีดเซียวเมื่อมือแตะลงที่หน้าผาก ดวงตาของเซียวฉีเบิกโพลงร่างเล็กร้อนราวกับมีเปลวไฟลุกโซน ใจเริ่มร้อนรุ่มคว้ามือลูกสาวพร้อมตะกร้าผักหวังจะเดินเข้าไปในบ้านเก็บผักเอาไว้ และพาลูกสาวออกไปหาหมอที่โรงพยาบาล"ซินหยาลูกตัวร้อนขนาดนี้ได้อย่างไรกัน แม่จะรีบพาลูกไปหาหมอนะ สงสัยเป็นเพราะอากาศแปรปรวน” เด็กน้อยพยักหน้าตอบผู้เป็นแม่ดวงตาร้อนระอุจากฤทธิ์ไข้“จะไปไหนกัน ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว อีกไม่นานคุณพ่

ตอนที่ 4 ฟางเส้นสุดท้ายหลังมื้ออาหารจ้าวเหวินยืนคอยเซียวฉีอยู่หน้าบ้าน จนแสงแดดสว่างจ้า ตรงกลางศีรษะเธอยังไม่พาลูกกลับมาที่บ้าน ครานั้นหัวใจของเขาร้อนรน กำมือแน่นกัดริมฝีปากจนห้อเลือด“หรือว่าเธอจะออกไปหาหลินฟงอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ร้ายกว่าที่คิดทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของฉันแต่ยังแอบออกไปหาคนรักเก่า คิดเอาไว้ไม่มีผิดซินหยานั่นไม่มีทางเป็นลูกของฉันแน่นอน นอนด้วยกันเพียงครั้งเดียวคงไม่ติดง่ายขนาดนั้น คิดว่าจะหลอกฉันได้หรือเซียวฉี เธอพลาดแล้วล่ะที่มายั่วโมโหฉัน”“ทำอะไรอยู่ตรงนี้ หรือว่ารอลูกสะใภ้” เสียงเข้มขรึมดังขึ้นด้านหลัง เอ่ยถามลูกชายเหมือนรู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่“คุณพ่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่ได้ยินเสียงเลยวันนี้มีไปส่งข้าวให้ลูกค้าไม่ใช่หรือครับ” จ้าวเหวินเปลี่ยนอารมณ์เก็บใบหน้าเมื่อครู่ไม่แสดงให้ผู้เป็นพ่อได้เห็น “วันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีนะ เลยให้คนงานไปแทน ว่าแต่แกเถอะวันนี้ไม่ออกไปข้างนอกหรือไง ปกติไม่เห็นจะเคยอยู่บ้าน งานที่แกบอกว่ากำลังไปได้ดีเป็นอย่างไรบ้าง”“ตอนนี้กำลังไปได้ดีเลยครับ ผมกำลังจะได้ตีตลาดที่มณฑลเจียงฉาน ข้าวจากโรงสีของเราถูกคัดเลือกให้นำเ

ตอนที่ 6 ความจริงฝั่งด้านจ้าวเหวินเขาเข้ามาตรวจสอบพบว่าโรงสีข้าวเครื่องใช้ปั่นข้าวเกิดขัดข้องต้องเปลี่ยนอะไหล่ใหม่ กว่าจะเสร็จท้องฟ้าก็มืดสลัวมองดูนาฬิกาข้อมือ เกือบจะถึงมื้อเย็นจึงกลับเข้าไปในบ้านอาบน้ำ ก่อนจะออกไปหาเซียวฉีกับซินหยาที่โรงพยาบาล“จ้าวเหวินแม่ขอไปด้วยนะ ได้ยินมาว่าหนูซินหยาไม่สบายแม่เป็นห่วงหลานมาก ๆ เลยเกิดมาร่างกายยิ่งไม่ค่อยจะแข็งแรงแม่ให้ป้าหลิวทำข้าวต้มกับอาหารเย็นให้เซียวฉีด้วย อาหารที่โรงพยาบาลคงจืดชืด” ซ่งไป๋หยางแม่สามีร้อนอกร้อนใจเมื่อรู้ข่าวว่าหลานสาวคนเดียวไม่สบายจนต้องนอนโรงพยาบาลเมื่อสามีกลับเข้ามาในบ้าน จึงให้สาวใช้จัดการทำอาหารไปเยี่ยมหลานกับลูกสะใภ้“คุณพ่อกลับมาแล้วหรือครับ อย่างนั้นไปกันเถอะ”“ฉันไปด้วยนะคะ” หรูอี้เดินออกมาจากห้องได้ยินรีบขอไปด้วยทันทีกลัวว่าเซียวฉีจะบอกทุกคนว่าเธอเป็นตัวการที่ทำให้ซินหยาไม่สบายทั้งสามคนเดินทางมาที่โรงพยาบาลแต่เมื่อมาถึงสอบถามกับโรงพยาบาลกลับไม่พบชื่อของซ่งซินหยารักษาอยู่ที่นี่แล้ว และไม่รู้ว่าตอนนี้ซินหยากับแม่ของเธอไปที่ใด ร่างกายของจ้าวเหวินร้อนวูบวาบใบหน้าร้อนผ่าว“จะหายไปได้อย่างไรในเมื่อคุณพ่อมาหาซินหยาที่นี่

ตอนที่ 8 หาที่อยู่“จริงสิอาได้ยินมาว่ามีร้านไอศกรีมใกล้ ๆ นี้อยากลองมานานแล้วไม่มีโอกาสวันนี้มาที่นี่พอดี ซินหยาอยากลองกินกับอาหรือไม่”“จริงหรือคะ ซินหยาอยากกินจังเลยแต่ว่าคุณแม่จะอนุญาตหรือคะหนูพึ่งจะหายป่วย”“ตอนนี้ลูกก็หายแล้วอยากจะกินก็ตามใจ แต่แม่ให้กินได้เพียงนิดหน่อยพอหายอยากเข้าใจมั้ย ดูเหมือนว่าฝนกำลังก่อตัวมืดครึ้มมาอีก กินไอศกรีมกับคุณอาเสร็จแม่จะได้รีบพาไปหาที่พัก” เซียวฉีเห็นท่าทีดีใจและสีหน้าที่เปลี่ยนไปเธอจึงยอมอ่อนข้อทั้งสามออกไปที่ร้านไอศกรีมระหว่างที่สั่งเสร็จรอกินอยู่นั้น หลินฟงเอ่ยขึ้นเพื่อเสนอยื่นมือช่วยเหลือเขาไม่อาจจะปล่อยให้ทั้งสองคนไปร่อนเร่หาที่อยู่ตามลำพัง ที่มณฑลนี้มีทั้งคนดีและไม่ดี ไม่แน่เธออาจจะเจอคนที่เอาเปรียบหลอกลวงจนเธอหมดตัวแน่ ๆ “เซียวฉี ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่่พักใหญ่แล้ว รู้จักที่นี่เป็นอย่างดีให้ฉันช่วยเรื่องที่อยู่นะ หากเธอออกไปเดินหาตะวันคงตกดินพอดี”“หลินฟงฉันขอบคุณที่คุณมีน้ำใจกับฉันและลูกนะ แต่ว่าฉันไม่อยากรบกวนและทำให้คุณต้องลำบากใจไปมากกว่านี้ ฉันอยากจะเดินไปข้างหน้าด้วยตัวและลำแข้งของฉันเอง”“ฉันไม่ได้ให้เธอมาอาศัยอยู่ด้วยกันเสียหน่อย ฉั

ตอนที่ 10 ความสัมพันธ์ตึก ตึก ..เสียงหัวใจเต้นแรงระรัวเมื่อหวนคิดถึงอดีต ครั้นนั้นเองเสียงของซินหยาก็ดังขึ้นช่วยเซียวฉีเอาไว้ เธอกลัวเหลือเกินกลัวคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรง“คุณแม่คะ คุณอาหลินคะ เป็นอย่างไรบ้างคะหนูใส่แล้วสวยมั้ย” เซียวฉีวางจานผัดผักลงบนโต๊ะอาหาร รีบหันไปมองซินหยาคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนจะเหลียวมองหลินฟงอีกครั้งหากคิดไม่ผิดต้องเป็นเขาแน่ ๆ ที่ซื้อชุดใหม่ให้ซินหยา“ซินหยาเหมาะกับชุดแบบนี้มาก ๆ เลยเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด”“จริงหรือคะ คุณแม่ละคะคิดเหมือนคุณอาหลินหรือเปล่า”“สำหรับแม่ไม่ว่าซินหยาของแม่จะสวมใส่ชุดไหนย่อมเป็นเจ้าหญิงในสายตาแม่เสมอ ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูซินหยา นั่งลงที่เก้าอี้เถอะซินหยาเองก็ด้วยเดี๋ยวแม่จะเข้าไปเอาข้าวต้มสักครู่” ใบหน้าเซียวฉีร้อนผ่าวลูกสาวช่างมาในเวลาเหมาะเจาะจริง ๆ เธอรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อยกข้าวต้มตักใส่ชามให้ทุกคน ซินหยานั่งคุยชอบชุดที่หลินฟงให้มา และไม่ลืมที่จะเล่าเรื่องโรงเรียนให้หลินฟงฟัง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้มหลายวันต่อมาเซียวฉีได้งานใกล้ ๆ ที่พักโดยเธอไม่รู้เลยว่