《ภรรยาที่เขาไม่รัก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

แพรไหมมองสบตาธารานิ่งงันไม่คิดเอื้อนเอ่ยคำพูดใดตอบธาราออกไป ใบหน้าของเราที่ใกล้กันมากจนดูอันตรายและชวนพาให้หัวใจของเธอปั่นป่วน แพรไหมแอบเห็นว่าธาเหยียดยิ้มมุมปากมองกันยามเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเธอ “ช่วยเอาหน้าพี่เทียนออกไปให้ไกลจากแพรได้ไหมคะ” แพรไหมบอกเสียงตะกุกตะกักเมื่อลมหายใจของธาราเป่ารดโดนหน้าของเธอเต็ม ๆ “ทำไม ฉันหล่อจนเธออดใจไม่ไหวเลยเหรอ” แพรไหมกลอกตามองบนให้กับความมั่นหน้ามั่นโหนกของธารา แพรไหมอยากรู้จริง ๆ เลยว่าตอนที่แม่ของธาราเกิดเขาออกมา ท่านเอาอะไรให้ธารากิน เขาถึงได้มั่นหน้าได้มากขนาดนี้ “หลงตัวเอง” “แน่นอน” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เมื่อเห็นว่าธาราไม่มีท่าทีจะเอาใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกหากจากหน้าเธอง่าย ๆ แพรไหมที่คิดว่าอยู่ใกล้ธารานาน ๆ มันดูอันตรายจึงเป็นฝ่ายจะขยับใบหน้าออกเอง ทว่าจู่ ๆ ก็มีมือกดท้ายทอยของเธอไว้ไม่ให้ขยับหน้าออกไป แพรไหมมองธาราที่กดท้ายทอยของเธออย่างตื่นตระหนกตกใจ “จะทำอะไรคะพี่เทียน” ถามเสียงลนลานไม่เป็นภาษา พยายามขืนตัวออกจากพันธนาการของธาราให้ได้ “บรรยากาศดีนะว่าไหม” น้ำเสียงกระเส่าเปล่งถามออกมา ธาราไล่สายตาคมกริบมองดวงหน้าหวาน

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…. กลับเข้าสู่โหมดเลขาสาวที่ต้องคอยรองรับอารมณ์แปรปรวนของเจ้านายหนุ่มอย่างธาราเหมือนเก่า ยิ่งช่วงนี้ที่โรงงานเกิดปัญหาเครื่องจักรหลายตัวพังใช้งานไม่ได้ เครื่องไหนที่พอซ่อมได้ก็ไม่สามารถใช้งานหนักได้อีก ทำให้ขั้นตอนการผลิตล่าช้าทำให้สินค้าขาดตลาดเกิดความเสียหายเป็นจำนวนเงินไม่น้อย กว่าเครื่องจักรจะถูกส่งเข้ามาก็ใช้เวลานานอยู่เป็นเดือนเพราะปัญหานี้ทำให้ธาราเครียดหนัก หงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาและคนที่คอยรองรับอารมณ์เดือดดาลของเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากภรรยาพ่วงด้วยตำแหน่งเลขาอย่างแพรไหม อย่างเช่นตอนนี้ที่แพรไหมยืนก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองด้วยความรู้สึกหลากหลายหลังจากที่โดนธาราตะคอกใส่เสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจเนื่องจากแพรไหมทำเอกสารผิดพลาดมาให้ธาราเซ็น แฟ้มงานขนาดใหญ่โดนเขาเขวี้ยงใส่โดนขาของเธอเต็ม ๆ แม้จะเจ็บมากจนน้ำตาคลอแต่แพรไหมก็ต้องยืนก้มหน้าฟังเขาพูดต่อไป กัดฟันทนความเจ็บไว้ แม้ชักไม่แน่ใจว่าแผลที่โดนเขาปาแฟ้มใส่กับแผลที่ใจ แผลตรงไหนมันเจ็บมากกว่ากัน “ทำงานยังไงของเธอแพรไหม เธอไม่เช็กเอกสารก่อนเอามาให้ฉันเช็นเลยเหรอ ไม่เห็นข้อผิดพลาด ไม่เห็นความผิดปกติในเอกสา

แพรไหมเลือกที่จะเงียบปากลงแทนการต่อปากต่อคำกับธาราเมื่อเห็นว่าธารากำลังแสดงความหงุดหงิดออกมา แพรไหมยอมนั่งนิ่งปล่อยให้ธาราทายาที่ขาให้เธอจนเสร็จ “ขอบคุณค่ะ” โดยไม่ลืมกล่าวขอบคุณเขาเสียงแผ่ว “คราวหลังอย่าให้ผู้ชายคนอื่นถูกเนื้อต้องตัวเธออีก” เอ่ยสั่งเสียงเข้มสีหน้าแววตาจริงจัง “ทำไมคะ” “แพรไหม” แพรไหมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อธาราเรียกชื่อของเธอเสียงดังลั่นด้วยความอนาจใจ ให้ตายเถอะ เธอซื่อหรือเธอโง่กันแน่วะถึงได้เงยหน้าขึ้นมาถามเขาตาแป๋วไม่รู้ไม่ชี้แบบนี้ มือหนายกกุมขมับด้วยความระเหี่ยใจ อยากจับร่างแบบบางตรงหน้าขึ้นมาทึ้งร่างของเธอแรง ๆ แล้วถามเธอว่าโตมาได้ยังไง พ่อแม่ของเธอเอาอะไรให้เธอกินบ้าง ลูกถึงได้ซื่อบื่อขนาดนี้ เหนื่อยใจว่ะ “อยากให้คนอื่นเขาด่าว่าฉันโง่ที่ยอมให้เมียสนิทสนมกับชายอื่นเหรอ อยากให้มีคนสมน้ำหน้าฉันมากนักหรือยังไง” “พี่เทียนจริงจังไปรึเปล่าคะ ใครจะไปด่าพี่เทียนว่าโง่กัน อีกอย่างไม่มีใครรู้สักหน่อยว่าแพรกับพี่แต่งงานกัน พี่อย่ากังวลไปนักเลยค่ะ” “แพรไหม” ธารากัดฟันกรอด หากตอนนี้เป็นที่บ้านรับรองว่าเธอได้นอนสิ้นฤทธิ์อยู่ใต้ร่างของเขาไปนานแล้

แพรไหมยอมรับว่าตกใจมากที่หันมาเจอธารายืนทนโท่อยู่ตรงหน้า เธอทั้งสับสนทั้งมึนงงมากว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่ หากแต่ความสงสัยของแพรไหมยังไม่ถูกคลี่คลายเธอก็ต้องร้องเสียงหลงออกมา “อ๊ะ พี่เทียน แพรเจ็บนะคะ ปล่อยแขนแพรเดี๋ยวนี้เลย” แพรไหมร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อธารากระชากแขนเธออย่างแรงให้ลุกจากเก้าอี้จนร่างแน่งน้อยของเธอถลาชนเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็ม ๆ “เจ็บเหรอ เจ็บสิดี คราวหลังเธอจะได้ไม่ต้องทำตัวแบบนี้อีก“ เสียงทุ้มบอกอย่างเย็นชา อารมณ์ที่เดือดอยู่แล้วมันเดือดปุดยิ่งกว่าเมื่อเห็นกับตาว่าเธอทำตัวระริกระรี้แค่ไหนยามมีผู้ชายอื่นเข้าใกล้ เขาไม่ฉีกร่างเธอทิ้งตอนนี้ก็ดีเท่าไหร่ ทีอยู่กับเขาทำหน้าเหมือนจะตาย ตอนอยู่ต่อหน้าผู้ชายอื่นยิ้มระรื่นเชียวนะ ”ทำอะไรคะ แพรยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ แพรแค่ออกมาเที่ยวเปิดหูเปิดตากับเพื่อนบ้างก็เท่านั้น แพรยังไม่ได้ทำอะไรผิด“ แพรไหมเถียงคอเป็นเอ็นขณะเดียวกันก็พยายามขืนตัวออกจากพันธนาการของธารา ”เหอะ“ ธาธาเค้นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเธอ เธออวดดีกับเขาขนาดนี้เชียวเหรอ เธอกลายเป็นคนไม่เ

ไม่ผิดจากที่ธาราคิดไว้ว่ายังไงซะแพรไหมก็คงได้มาโรงพยาบาล หลังจากที่เฝ้าไข้กันมาทั้งคืน ทว่าไข้หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะลด ธาราเห็นท่าไม่ดีจึงรีบพาแพรไหมมาโรงพยาบาล สุดท้ายแพรไหมก็ได้นอนให้น้ำเกลือโดยมีธาราคอยดูแลเธอไม่ห่าง แม้หมอจะบอกว่าแพรไหมไม่ได้เป็นอะไรมากแค่มีไข้กับร่างกายอ่อนเพลียแต่ธาราก็ยังไม่คลายความกังวลลง หลังจากที่พูดคุยกับคุณหมอเกี่ยวกับอาการป่วยของแพรไหมเสร็จ ธาราเดินมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงหญิงสาวมองเสี้ยวหน้าซีดเซียวของคนนอนหลับด้วยความรู้สึกผิด หากเขาไม่โกรธเธอจนขาดสติ ยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้กระทำรุนแรงกับเธอได้ หญิงสาวก็คงไม่ต้องมานอนป่วยอยู่แบบนี้ แต่จะทำยังไงได้เธอมันปากรนหาที่เองนี่ ชอบยั่วโมโหเขาดีนัก หวังว่าหลังจากนี้เขาจะไม่ได้ยินคำนั้นออกมาจากปากเธออีก เพราะไม่อย่างนั้นเธออาจจะป่วยหนักจนได้นอนโรงพยาบาลอีกครั้งเป็นแน่ ระหว่างที่คนป่วยยังนอนหลับอยู่ ธาราปลีกตัวมานั่งอยู่ตรงโซฟาเอางานที่หยิบติดมือมาขึ้นมาทำพลาง ๆ ฆ่าเวลารอแพรไหมตื่น โดยไม่ลืมกดสั่งอาหารไว้รอแพรไหมเพราะรู้ดีว่ายังไงเจ้าหล่อนคงไม่ทานอาหารของโรงพยาบาลเป็นแน่ ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทำงานอย