《ภรรยาที่เขาไม่รัก》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

แพรไหมพักฟื้นร่างกายอยู่บ้านอีกสามวัน พักจนมั่นใจว่าร่างกายของเธอกลับมาเป็นปกติแล้วถึงกลับมาทำงาน ตอนเช้าก่อนออกจากบ้านทุกอย่างยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ธาราเดินทางไปทำงานคนเดียวเหมือนอย่างทุกครั้ง เช่นเดียวกับแพรไหมที่ขับรถไปทำงานเองเหมือนกันอย่างเช่นทุกที แพรไหมไม่ได้รู้สึกน้อยใจธาราในส่วนนี้ ออกจะเฉยชากับมันเสียด้วยซ้ำ เขาสะดวกแบบไหนก็ตามนั้น เธอแล้วแต่เขาเลย แม้ธาราจะออกจากบ้านก่อนแพรไหม หากแต่แพรไหมมาถึงบริษัทก่อนธารา เนื่องจากธาราแยกตัวไปเช็กเครื่องจักรที่เพิ่งมาถึงไทยหยก ๆ ในเช้ามืดของวันนี้ ป่านนี้คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการตรวจเช็กเครื่องจักรตัวใหม่ ระหว่างทางเดินมาถึงโต๊ะทำงานของแพรไหมมีคนส่งเสียงทักทายแพรไหมมาตลอดทาง หญิงสาวเองก็ทักทายทุกคนกลับอย่างเป็นกันเอง แต่แล้วเมื่อเดินมาถึงโต๊ะแพรไหมถึงขั้นผงะเมื่อเห็นงานที่กองกันเป็นภูเขาแพรไหมอดไม่ได้ที่จะทำหน้าขยาดออกมา หยุดงานแค่อาทิตย์เดียวงานเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ใบสั่งสินค้า เอกสารที่ต้องให้ธาราเซ็นกองกันเป็นภูเขา แค่เห็นงานแพรไหมก็ยกมือปาดเหงื่อแล้ว ครั้งหน้าเธอจะไม่ลาหยุดจนงานท่วมหัวแบบนี้แน่ แพรไหมกุมขมับทำหน้าระเห

แพรไหมพรวดพราดลุกจากเก้าอี้ด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า แม้ว่าเธอจะแต่งตัวมิดชิดสวมแว่นปิดบังแววตา หากแต่น้ำเสียงและท่าทางของเธอ แพรไหมมันจำได้ดี แพรไหมจำเธอคนนี้ได้ขึ้นใจ ตอนเห็นเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแพรไหมรู้สึกตัวชาตั้งแต่ขาขึ้นมาจรดศีรษะ แพรไหมรู้สึกตัวแข็งทื่อราวกับคนไร้ความรู้สึกยังไงอย่างนั้น ก้อนเนื้อภายใต้โพรงอกด้านซ้ายเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง มือของแพรไหมสั่นจนต้องเอามือทั้งสองข้างประสานกันไว้ แพรไหมกำลังรู้สึกประหม่าอย่างหนักภายในสมองมันเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เธอมาได้ยังไง…..แล้วเธอกลับมาทำไมกัน ทำไมต้องกลับมาในตอนที่ความสัมพันธ์ของแพรไหมกับธารากำลังไปได้ดี แพรไหมยอมรับว่าตัวเองกังวลตั้งแต่เห็นหน้าเธอคนนี้จะ ๆ ตา แพรไหมกลัวว่าเธอจะกลับเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของแพรไหมกับธารา “ยังทำงานให้เทียนอยู่อีกเหรอ ฉันคิดว่าเธอลาออกไปแล้วซะอีก” แพรไหมไม่ทันปริปากทัก น้ำเสียงแดกดันของเธอก็ดังขึ้นมาซะก่อน แววตาของหล่อนมองเหยียดแพรไหมอย่างไม่ปิดบัง จากที่ไม่เคยชอบแพรไหมเป็นทุนเดิมอยู่แล้วกลับไม่ชอบแพรไหมมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าแพรไหมยังทำงานให้กับอดีตคนรักอยู่ แพ

นับเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่แพรไหมนั่งรอธาราอยู่อย่างใจจดใจจ่อชะเง้อคอมองทางเข้าร้านไม่ละสายตาไปไหน อาหารบนโต๊ะยังคงสภาพเดิมไม่ได้พร่องลงไปเลยสักนิดเพราะแพรไหมไม่คิดแตะอาหารพวกนี้เลย เธออยากทานมันพร้อมกับธารา อยากให้เราได้ทานมื้อสุดพิเศษนี้ด้วยกัน เธอยังเฝ้ารอเขาอย่างมีความหวังและยังเชื่อมั่นว่าเขาจะมา แพรไหมนั่งรอธาราตั้งแต่หนึ่งทุ่มจวบจนตอนนี้ที่ร้านใกล้ปิดเต็มที ทว่าแพรไหมยังไม่เห็นธาราแม้แต่เงา ตั้งแต่ธาราออกไปกับแฟนเก่า แพรไหมก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้อีกเลย ราวกับว่าเขาได้หายเข้าไปในกลีบเมฆแล้วยังไงอย่างนั้น “คุณลูกค้าครับอีกสิบนาทีร้านของเราจะปิดแล้วนะครับ” นั่งจมอยู่ในห้วงภวังค์ความรู้สึกก่อนได้ยินเสียงพนักงานร้านดังแว่วในโสตประสาท แพรไหมพยักหน้ารับรู้แต่ก็ไม่ได้ลุกออกไปในทันที เธอยังนั่งอยู่ที่เดิมแบกความหวังที่ริบหรี่เพื่อรอธารามาหา เธอยังเชื่อมั่นในคำสัญญาที่เขาบอกว่าจะมา เขาไม่มีทางผิดคำพูดกับเธออย่างแน่นอนได้ขึ้นใจ แพรไหมพยายามคิดในแง่ดีว่าอาจเป็นเพราะรถติดจึงทำให้เขามาหาเธอช้าหรือไม่ก็อาจเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดกับเขาจึงทำให้เขาต้องอยู่เคลียร์ แม้พยายามคิดในแง่ดี

ธาราทำหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัดไม่รู้ว่าควรตอบแพรไหมว่ายังไงดีเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกแย่ที่เขาปล่อยให้เธอรอเก้อทำเดตแรกในวันครบรอบแต่งงานของเราพังไม่เป็นท่า ทั้งที่ธาราตั้งใจเตรียมทุกอย่างไว้ให้แพรไหมดิบดี มีคำพูดมากมายที่อยากพูดให้เธอฟังในค่ำคืนสุดแสนพิเศษนั้น สุดท้ายเขาก็ทำมันพังด้วยมือของเขาเอง “เงียบทำไมคะ ทำไมไม่ตอบแพรล่ะ” แพรไหมถามเสียงดังมากขึ้นกว่าเก่าเมื่อเห็นธาราเอาแต่ยืนเงียบไม่ตอบคำถามของเธอ “หรือที่ไม่ตอบเพราะสิ่งที่แพรพูดมันคือความจริง” น้ำเสียงของแพรไหมดังตามแรงอารมณ์ที่เดือดดาลยิ่งเห็นธาราเอาแต่ยืนเงียบราวกับน้ำท่วมปากแพรไหมก็ยิ่งอยากเข้าไปทุบตีให้เขาพูดออกมา ”……..“ ธาราเลือกเบนหน้าหนีเพื่อตัดปัญหาเหมือนทุกครั้งที่เขากับหญิงสาวมีปากเสียงกัน เพราะทุกครั้งที่ธาราเบนหน้าหนีทำราวไม่สนใจแพรไหมก็จะเลิกราไปเอง หากแต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าธาราจะคิดผิดเพราะนอกจากแพรไหมจะไม่สงบลงเธอยิ่งเดือดดาลขึ้นเรื่อย ๆ แววตาของเธอสะท้อนความโกรธ ความเสียใจและความผิดหวังออกมาอย่างหมดเปลือกพลันหัวใจของธาราปวดหนึบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ”กี่ข้อความ กี่สายที่แพรโทรหาพี่แต่ไม่สามารถติดต่อ

แพรไหมเก็บของจำเป็นลงกระเป๋าจนเสร็จธาราก็ยังไม่มีวี่แววออกมาจากห้องน้ำสักทีราวกับว่าธาราจงใจหลบหน้าเธอยังไงอย่างนั้นและในเมื่อธาราเอาแต่หลบหน้ากันอยู่แบบนี้ก็ไม่มีเหตุผลจำเป็นอะไรที่แพรไหมต้องรอเขาต่อ หญิงสาวใช้ช่วงจังหวะที่ธาราอยู่ในห้องน้ำลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากห้องมา แพรไหมทำทุกอย่าง อย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าเสียงลากกระเป๋าจะดังเล็ดลอดเข้าไปในห้องน้ำแล้วธาราได้ยินเข้า แพรไหมลากกระเป๋ามาถึงชั้นล่างรีบสาวเท้ายกกระเป๋ามาไว้ที่รถแล้วขับออกมา ธาราขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินเสียงรถคุ้นเคยขับออกจากบ้าน เขาลนลานกุลีกุจอออกจากห้องน้ำด้วยความรีบร้อน กวาดสายตามองห้องว่างเปล่าพลันหัวใจแกร่งก็ปวดหนึบขึ้นมา “แพรไหม” ตะโกนเรียกหญิงสาวเพื่อความแน่ใจทั้งที่มั่นใจแล้วว่าเสียงรถเมื่อกี้ที่ขับออกไปเป็นรถของเธอแน่นอน ธาราละล่ำละลักคว้ากุญแจรถกับโทรศัพท์เดินออกจากห้องด้วยความรีบร้อน ปลายนิ้วกดพิมพ์ข้อความหาแพรไหมนิ้วพัลวัน ธารา: เธอจะไปไหน ธารา: พี่ไม่ให้เธอไปนะแพร ธารา: กลับมาเดี๋ยวนี้ ธารา: พี่จะไม่หลบหน้าเธอแล้ว พี่จะคุยกับเธอ เธอกลับมาเถอะนะ กลับมาคุยกัน พี่ไม่ได้ตั้งใจเดิ