ภรรยาที่เขาไม่รัก

ภรรยาที่เขาไม่รัก

last updateLast Updated : 2026-06-09
By:  กชภาภัคCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
45Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

(เทียน เทียนธารา) ประธานหนุ่มไฟแรง อายุ34ปี เป็นเจ้าของโรงงานผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้กระป๋อง เพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมา2ปีหมาด ๅ ก็โดนพ่อกับแม่จับให้แต่งงานกับเลขาสาวที่ทำงานให้เขามานานถึง5ปี ความสัมพันธ์อันดีของเขากับเธอในฐานะเจ้านายจึงพังลง “ฉันลดตัวลงมาแต่งงานกับคนอย่างเธอมันก็เกินพอแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะรักคนอย่างเธอ" (แพรไหม พนิตนรี) หญิงสาวยุ26 ทำงานรับใช้เจ้านายหนุ่มไฟแรงในฐานะเลขานานถึง5ปี ทำงานเป็นเลขาอยู่ ๆ ดี กลายมาเป็นภรรยาของเขาซะอย่างนั้น อีกทั้งยังเป็นภรรยาที่เขาเกลียดชังเป็นภรรยาที่เขาไม่คิดจะรักเลยสักนิด “เราหย่ากันเถอะค่ะคุณเทียน“

View More

Chapter 1

Ep1คลุมถุงชน

「柚葉さんが戻ってきたんだって?奥さんはどうするんだよ?」

家の前に着くと、ドアは少しだけ開いていて、夫の谷口智也(たにぐち ともや)と、彼の親友の声がかすかに聞こえてきた。

仕事から帰ってきた谷口凛(たにぐち りん)は、思わずドアを開けようとした手を止めた。

「柚葉さん」って?自分のプロジェクトに2週間前からアドバイザーとして参加している専門家・小林柚葉(こばやし ゆずは)も、同じ名前だったはず。

なんて、偶然なんだろう。

一方で、智也はその問いただしに対して何も答えなかった。

「智也、言わせてもらうけどな。もう何年も柚葉さんのことが忘れられないんだろ?そのくせ、自分は質素な生活をして、毎月6000万円も彼女の研究費につぎ込んできたじゃないか。

向こうは今じゃ立派になって、帰国してからは国家プロジェクトの特別専門家だぜ?彼女にちょっと競合の情報を流してもらえれば、ホシゾラ・テクノロジーでの社長の座も安泰ってわけだ」

それを聞いて、凛はぱっと顔を上げた。その目には信じられないという色が浮かんでいた。

彼女は何かの聞き間違いじゃないかと思った。

6000万円?

智也が毎月くれる生活費はたったの6万円なのに。他の女には、毎月6000万円も渡しているわけ?

でも、家の中から聞こえる会話はあまりにも鮮明だった。その一語一句が耳に突き刺さり、そして、智也もその事実を否定しなかった。

その一瞬、凛はショックで息ができなくなるほどだった。

すると突然、智也が立ち上がり、腕時計に目を落とした。「もうこの話はよそう。柚葉を困らせたくないんだ。俺、今から柚葉を迎えに行かないと。テーブルはそのままでいいよ、どうせ凛が帰ってきたら片づけるだろうし」

「おいおい、智也。奥さんは、すごくいい人じゃないか。家のことちゃんとやってるし、ご両親と妹さんの面倒まで見てくれるんだぞ。それでも何とも思わないのか?」

智也の答えが知りたくて、凛は息を殺して、聞き耳を立てた。

だが智也は冷たく言い放った。「俺が好きなのは、凛みたいな家庭に縛られてる女じゃない。昔からずっと、柚葉みたいに仕事にすべてを懸けて輝く女が、俺のタイプなんだ」

その言葉は、ナイフのように凛の胸に突き刺さった。

彼女の目はみるみる赤くなり、手も震えだした。

「じゃあなんで最初、奥さんにアタックしたんだよ?しかも結婚までして」

「あの頃、柚葉が俺を置いて、どうしても海外に行くって聞かなくて」

「それじゃただ柚葉に当てつけるために結婚したっていうのか?」

それに対して、智也は何も言わず、まるで認めたようだった。

「それで、柚葉さんが帰ってきたから、彼女と離婚するってわけか?」このとき、親友はもう凛を「奥さん」とは呼ばなくなっていた。

そう聞かれ、智也はまた黙り込み、しばらくしてから、彼は口を開いた。「確かにお前の言う通りだ。凛は俺の世話をよく焼いてくれる。ここ数年、持病の胃痛も起きてないし、家族のことも全部よくしてくれてた。おかげで、家のことで困ったことは一度もない」

智也はホシゾラ・テクノロジーの跡継ぎというわけじゃない。社長の座に就けたのは、半分は無理な接待で勝ち取ったようなものだ。だから、若い頃に胃を悪くしていた。

それを心配した凛は、朝は早く起きて、夜は時間通り家に帰り、彼に体を労わる料理を用意してあげていた。

智也が残業の時は、彼の会社まで食事を届け、それから自分の研究所に戻るようにしていた。

結婚して4年間、彼女はそんな毎日を続けたのだ。

そして今日、4年がかりで秘密裏に進めてきた「マイクロチップ開発プロジェクト」が、ついに成功したのだ。

研究所はまもなく、技術の実施企業を公募する予定で、実用化されれば、社会にとっても大きな貢献となるだろう。

そしてプロジェクトの責任者である凛は、巨額の報酬と、国際的な評価が約束されていた。

だから、彼女は一刻も早く家に帰って、この良い知らせを智也と分かち合いたかった。

そして家に帰る途中、ボーナスでどんなプレゼントを買うかまで考え、ホシゾラ・テクノロジーの社長である智也にふさわしい、高価なものを選んであげようとしていたのだ。

そんな凛の耳に、智也の言葉が響く。「でも、柚葉みたいに優秀で輝いている女性を、結婚で縛りつけるなんて、俺にはできないからな」

その瞬間、彼女は愛される者とそうでない者の残酷な差を思い知った。

涙が抑えきれずに頬を伝い、そのしょっぱさが唇に広がった。

家の中から玄関に向かう足音が近づいてくるのが聞こえて、凛はとっさに廊下の角に身を隠した。

さらに足音が遠ざかってから、凛はゆっくりと家の中に入った。すると、リビングのテーブルの上がめちゃくちゃに散らかっているのが目に入った。

どうやら、智也は自分を妻としてではなく、使用人として見ているようだ。

そう思うと、家を片付ける気力もまったくなくなり、凛は全身の力が抜けて、ただ横になりたいと思った。

でも、ベッドに横になっても少しも眠れず、これまでの出来事が次々と頭に浮かんでくるのだった。

智也と初めて会った時、彼は雨に濡れていた。そのとき、自分はたまたま傘を持っていて、傘をさしてあげた。

次に会った時、自分はバスに乗り遅れそうになっていた。すると、智也がたまたま車で通り、乗せてくれた。

それからというもの、二人は頻繁に顔を合わせるようになった。

恩師の二宮史哉(にのみや ふみや)が亡くなった時、智也がそばにいてくれた。

育った児童養護施設を訪ねた時も、一緒に来てくれたのは智也だった。

プロジェクトが中断し、仕事を失った時も、智也は自分を抱きしめて、「大丈夫だよ」と言って、プロポーズしてくれた。

月給わずか18万円の平社員になった時も、智也は、「それだってすごいよ」だと笑って頭を撫でてくれた。

……

夜中になって、凛はようやくうとうとと眠りについた。

そして朝6時。智也の朝食を作る時間になると、彼女の体内時計が、いつものように彼女を目覚めさせた。

疲れきった目をこすりながら、凛は目を開けた。

手をかざしてみるとベッドのもう片側は冷たく、ゲストルームの布団も使われた形跡はなかった。

昨夜、智也は帰ってこなかったのだ。

そう思った瞬間、玄関で電子ロックの開く音が聞こえて、

凛は振り返った。

帰ってきた智也は、当たり前のように上着を彼女に渡し、抱きしめようと一歩近づいたが、何かを思い出したのか、その動きをぴたりと止めた。

「昨日は親友と集まって、タバコと酒の臭いがついちゃったから、洗ってからにするよ」

以前の智也なら、外での付き合いから帰ってくると、いつも凛をぎゅっと抱きしめて、「こうすると、帰ってきたって感じがする」と言っていた。

そうやって凛はぼんやりと思い出した。智也に最後に抱きしめられたのは、もう2週間も前のことだということに気が付いた。

この2週間、同じベッドで寝ていても、お互いに背を向けて眠るだけだった。智也は仕事で疲れているから、簡単なハグさえしてくれなくなったのだなと、彼女は思っていた。

そして、柚葉が帰国したのも、ちょうど2週間前のことだった。

なるほど、予兆はとっくにあったんだ。

そう思って凛は目を伏せ、長いまつげが、その瞳に浮かんだ悲しみをそっと隠す。

一方、ソファにどっかりと腰を下ろした智也は、散らかったテーブルを指さした。「なんで片付けてないんだ?」

「昨日は体調が悪くて、すぐ寝ちゃったの」そう言ったとき、食べ残しのにおいがした。きれい好きな彼女は、やはりテーブルを片付けずにはいられなかった。「片付けてたら朝ごはんを作る時間ないから、自分で何か頼んで食べて」

そう言われ智也は、そこで初めて凛の異変に気づいた。

結婚して4年、彼が出張でない限り、凛は必ず食事を作ってくれた。少なくともおかず数品に汁物がつき、毎週の献立が被ることはなかった。

今朝はどうしたんだ?

「もしかして、俺が昨夜帰らなかったから怒ってるのか?」智也は急に真剣な声で呼びかけた。「なあ、凛ちゃん」

だが、その呼びかけに、凛の胸はさらに苦しくなった。

智也は優しくて、話し方が上手な男だった。付き合い始めた頃、不意に耳元で、「凛ちゃん?」と囁かれ、彼女はいつも恥ずかしくて耳まで真っ赤になった。そして耳元で囁くのは人前でしないでほしいと彼によく言ったものだった。

あの頃は智也も彼女の気持ちを気遣ってくれたものだった。

それからしばらく二人は仲睦まじい生活を送り、智也も、いつも「凛ちゃん」と優しく呼びかけてくれていたのだった。

「ほら、凛ちゃん、機嫌を直せよ。お前の言うこと、ちゃんと聞いてるだろ?親友との集まりでも、酒は飲まなかったし」智也は手を伸ばし、凛の後頭部を優しく撫でた。「ご飯作らないならそれでも構わないさ。俺はシャワーを浴びてくるから」

凛は小さく、「うん」とだけ答えて、彼の方は見なかった。

それを見て智也は眉をひそめ、心の中の疑問を口にせずにはいられなかった。「凛ちゃん、今日何か変だぞ」

「寝不足なの」凛は無理に笑みを作ると、シャワーに行くように促した。すると、智也は突然シルクのスカーフを取り出した。ロゴを見て、かなり高価なものだと一目で分かった。

「昨日の帰り道にたまたま見つけて、お前に買ったんだ」彼はそう言って渡すと、バスルームに入っていった。

凛は柔らかなスカーフを握りしめてしばらく呆然としていたが、それをバッグに入れ、研究所へ向かった。

一方、「マイクロチップ開発プロジェクト」は史哉の死によって一度中断したが、再開後は凛が責任者となった。機密保持のため、史哉の妻・二宮杏(にのみや あん)が口利きをしてくれて、表向きは竹内グループの事務職員ということになっていた。

だから智也は未だに、凛のことを月給18万円の平社員だと思い込んでいるのだった。

しかし実際のところ、彼女は毎日家から竹内グループへ向かい、東門から入り、広大なテクノロジーパークを通り、西門へと抜けていた。そこには、研究所が手配した専用の運転手が待っているのだ。

その日、凛は研究室にいても一日中上の空だった。夕方近くになって、教授の佐野克哉(さの かつや)が心配そうに尋ねてきた。「今夜、小林さんと食事だから、機嫌が悪いのかい?」

「小林柚葉ですか?」凛は顔を上げた。

克哉はとても驚いた顔をした。

「覚えてたのか!君は旦那さんのこと以外、誰にも興味がないのかと思ってたよ。もうみんなは顔を合わせているんだ。君たちだけだよ、まだ会ってないのは。これ以上会わないと、和を乱してるって思われかねないぞ」

凛は眉をひそめた。

自分は智也に出会った時、彼が失恋の痛みを抱えていることには気づいていた。でも、その相手が誰なのかは知らなかった。

智也の心の傷に触れたくなくて、一度も尋ねたことはなかった。

そして、彼もこの4年間、一度もその女性の話をしなかった。まるで、そんな人はいなかったかのように。

だから、もう過去のことなのだと思っていた。誰にだって、過去の一つや二つはあるものだから。

でも昨日、知ってしまった。智也は忘れるどころか、陰でその女性のためにお金と労力をつぎ込んでいたのだ。

そう思うと、凛は何も言わなかった。

すると克哉は困ったように唇を噛んだ。彼は、凛が柚葉を快く思っていないことを知っていた。このプロジェクトは凛の恩師の、そして今では彼女自身の血と汗の結晶だ。

そこに、赤の他人が足を踏み入れられたら誰だって嫌なはず。そんな成果だけを横取りしにきた人間に、席を一つ譲ってあげるだけでも、十分すぎるほど寛大だと言えるだろう。

それなのに今、その相手と食事に行けと言われれば、それは少し、酷な要求かもしれない。

それでも克哉は、忠告せずにはいられなかった。「今回は断らない方がいい。でないと、松田さんがご機嫌を損ねかねない」

松田英樹(まつだ ひでき)は研究所の最高責任者で、柚葉の母方の祖父でもあった。

この関係は、凛もアシスタントの高木梓(たかぎ あずさ)がこっそり話しているのを聞いて知っていた。

そしてチームのメンバーも皆、柚葉が突然加わったことを快く思っていなかった。彼女の経歴が素晴らしいのは確かだ。しかし、この研究所に入れる人間で、優秀じゃない者などいるだろうか?

みんなが4年間、必死で頑張ってきて、あと数ヶ月で成果を発表できるという、まさにそのタイミングだった。

そこへ柚葉が、外部専門家という肩書きで割り込んできた。開発プロセスには一切参加していないくせに、成果だけは横取りしようというのだ。それはまるで、論文を提出する直前に、全く貢献していない第二著者の名前を加えろと言われるよりも、不快なことだ。

だからこそ、凛はずっと、外部専門家がプロジェクトの中枢エリアに入ることを許可していなかった。そして彼女は研究所での仕事が終わればすぐに家に帰っていたので、柚葉はまだ彼女に会ったことすらなかった。

凛はマジックミラー越しに、外の様子を眺めた。

すると柚葉が白衣を脱ぎ、ブラウンの本革のコートを羽織るのが見えた。彼女は栗色の髪をかきあげ、高そうな白いクロコダイルのバッグを肩にかけた。

今朝、智也がくれたスカーフと、同じブランドのものだ。

それに気が付いた凛は、思わずバッグからスカーフを取り出した。そして何かがおかしい、という不安が胸をよぎった。

ちょうどその時、アシスタントの梓がノックして部屋に入ってきた。彼女は凛が手にしているスカーフを見て、驚いたように言った。「先輩、ボーナスでそこのバッグ、買ったんですか?」

「ううん」凛は目の前の梓を見て、少し不思議そうに付け加えた。「バッグは買ってないわ」

梓は言った。「あ、スカーフが見えたから、てっきりバッグを買ったのかと思いました。普通、このブランドのスカーフって、バッグ買った人にしか出してないんですよ」

「バッグを買った人限定?」そう聞き返しながら、凛の胸がぎゅっと締め付けられた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
45 Chapters
Ep1คลุมถุงชน
“ทำงานมาตั้งหลายปี คิดว่าจะทำงานได้ดีกว่านี้ ที่ไหนได้ชุ่ยเหมือนเดิม” เสียงทรงอำนาจของท่านประธานหนุ่มตะคอกใส่หญิงสาวผู้ที่มีศักดิ์เป็นเลขาเสียงดังลั่นต่อหน้าพนักงานนับสิบคนที่ยังนั่งอยู่ในห้องประชุม เสียงตวาดลั่นเมื่อครู่ทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ละล้าละลังเอ่ยขอโทษลิ้นพัลวันระคนทำอะไรไม่ถูก “แพรขอโทษค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา ย่อตัวลงเก็บเอกสารที่ชายหนุ่มปาลงพื้นขึ้นมาถือไว้แนบอก “แพรจะตรวจสอบเอกสารให้ดีกว่านี้ แพรขอโทษคุณเทียนด้วยค่ะ” ผงกศีรษะขอโทษชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าไม่กล้ามองหน้าเขาเต็มตาด้วยซ้ำกลัวว่าตัวเองจะเผลอไปสบเข้ากับแววตาที่มีแต่ความสมเพชของเขาเข้า เธอไม่อยากเห็นแววตาที่มีแต่ความเกลียดชังกันของเขา แววตาที่คอยแต่เหยียบย่ำกัน เธอไม่อยากมองมันเลยสักนิด ทุกสายตาภายในห้องประชุมหันมามองเธออย่างให้ความสนใจเป็นตาเดียวกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดเมื่อครู่ ที่จู่ ๆ ประธานหนุ่มก็วีนแตกใส่เลขาคู่กายที่ทำงานร่วมกันมานานถึงห้าปีเต็ม ทำเอาทุกคนต่างพูดไม่ออกได้แต่นั่งตัวลีบอย่างกลัวว่าเจ้านายหนุ่มจะหันมาฟาดงวงฟาดงาใส่ “เอาละทุกคน วันนี้ผมขอปิดการประชุมแค่นี้พอครับ ส่
Read more
Ep2เกลียดชัง
แพรไหมมองตามแผ่นหลังของธาราที่ค่อย ๆ เดินไกลออกไปจนลับสายตาพลันถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แพรไหมไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ดี ๆ ที่เคยมีให้กันมาจะพังลงเป็นท่าถึงขนาดนี้และไม่คาดคิดเลยว่าเจ้านายที่เคยแสนดีจะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำเพียงเพราะเราแต่งงานกัน ทุกอย่างมันเปลี่ยนเร็วพลันจากหน้ามือเป็นหลังมือจนแพรไหมตั้งรับไม่ทัน เธอไม่รู้เลยว่าเธอควรปฏิบัติกับธาราแบบไหนเขาถึงจะพอใจแล้วกลับมาเป็นคุณเทียนที่แสนดีของเธอเหมือนเดิม ทั้งที่เธอปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนที่เคยทำตลอดมาในฐานะเลขา ไยตอนนี้การกระทำพวกนั้นของเธอถึงได้ดูขวางหูขวางตาในสายตาธารากันนะ หลายครั้งหลายคราที่แพรไหมตั้งคำถามกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจกับการที่ธาราปฏิบัติตัวแตกต่างออกไปไม่เหมือนตอนที่เรายังอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง ตอนนี้เขาแสดงออกชัดเจนมากว่าเกลียดชังและไม่ชอบหน้าเธอ จนเกิดคำถามขึ้นมาว่าเธอทำผิดอะไร แค่เธอแต่งงานกับเขา เธอทำผิดมากถึงขนาดนั้นเลยหรือไง แค่เธอแต่งงานกับเขาเธอผิดมากขนาดนั้นเชียวหรือ เขาถึงได้จงเกลียดจงชังเธอมากถึงขนาดนี้ แค่เธอไม่ใช่คนที่เขารัก ไม่ใช่คนที่เขาเลือก และไม่ใ
Read more
Ep3วันวาน
แพรไหมยืนนิ่งด้วยอาการเหม่อลอยหวนคิดถึงเรื่องราวระหว่างของเธอกับธาราก่อนหน้าที่เราจะแต่งงานกัน แพรไหมกับธารารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กเนื่องจากพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันเลยทำให้เธอกับธาราเจอกันอยู่บ่อย ๆ ตอนเป็นเด็กแพรไหมกับธาราสนิทกันมาก เธอชอบอยู่กับธาราสุด ๆ เพราะธาราเล่นสนุกและชอบตามใจเธอ มันเป็นแบบนั้นมาเสมอจนกระทั่งที่ธาราไปเรียนต่อต่างประเทศความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็ค่อย ๆ ห่างกันไป แพรไหมกับธาราไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่ชายหนุ่มไปเรียนต่อ แต่แพรไหมก็รับรู้ข่าวคราวของธาราผ่านพ่อกับแม่ของเขา ตอนที่แพรไหมรู้ว่าธารามีแฟนอยู่ที่นู่น เธอเสียใจมากร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายกินไม่ได้นอนไม่หลับอยูีเป็นเดือน ๆ สาเหตุก็เพราะเธอนั้นแอบชอบธารามาตลอดเพียงแต่ไม่กล้าบอกเขาก็เท่านั้น แต่พอเวลาผ่านไปแพรไหมก็ยอมรับได้ ความรู้สึกที่มีให้ธาราก็จางหายไปตามกาลเวลา หลังจากที่ธาราไปเรียนต่อนับเป็นเวลาหกปีที่เธอไม่ได้เจอเขา จนกระทั่งที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วหางานทำ พ่อแม่ของแพรไหมเป็นคนแนะนำให้มาสมัครงานเลขาที่นี่ แพรไหมจึงได้รู้ว่าเธอต้องมาเป็นเลขาของธารา นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราได้
Read more
Ep4อวดดี
พรึ่บ ธาราคว้าแขนเรียวของแพรไหมก่อนออกแรงกระชากแขนเรียวของเธออย่างแรงให้ถลาเข้ามาใกล้ แม้ว่าแพรไหมจะดีดดิ้นไม่ยอมแค่ไหนแต่แรงผู้หญิงมีหรือจะสู้แรงผู้ชายได้ เธอโดนธาราตะโบมจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างคนเอาแต่ใจ เขาทั้งดูดดึงทั้งขบเม้มอย่างป่าเถื่อนจนแพรไหมสัมผัสได้ถึงรสชาติฝาดของเลือดติดอยู่ที่ริมฝีปาก ใบหน้าสวยของแพรไหมเหยเก คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมกับความเจ็บปวดที่ธารามอบให้ มือบางระดมทุบไหล่แกร่งหวังให้ธาราปล่อยเธอให้เป็นอิสระ หวังให้ธาราหยุดการกระทำเอาแต่ใจของเขาสักที “แฮ่ก” แพรไหมรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดเมื่อธาราปล่อยเธอให้เป็นอิสระ หญิงสาวช้อนสายตามองธาราตาขวาง เจ็บใจยิ่งนักเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูสะใจมากของเขา แต่เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย “ไง” ธาราถามยียวนไม่สะทกสะท้านกับการกระทำของตัวเองเลยสักหน่อย แววตาที่มองแพรไหมมีแต่ความเยาะเย้ยและเย้ยหยัน มีแต่ความสนุกและสะใจอยู่ในนั้น ยิ่งเห็นริมฝีปากบวมเจ่อของเธอรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็ผุดขึ้นบนหน้าหล่อเหลา “จูบของฉันหวานถึงใจเธอไหม” “หยุดพูดจาทุเรศกับแพรสักทีได้ไหม” “ทุเรศตรงไหน เธอกับฉันเราเป็นผัวเมียกัน เอากันมานับครั้งไม่ถ้วนพ
Read more
Ep5ราวกับตกนรก
“ดึกดื่นขนาดนี้พี่เทียนจะออกไปไหนอีกคะ” แพรไหมถามด้วยความสงสัย คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเป็นปม แพรไหมคิดว่าธาราจะเข้านอนพร้อมเธอซะอีก ทว่าความเป็นจริงกลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิดเลยสักนิด อาบน้ำเสร็จเขาก็ออกมาแต่งตัวใหม่ในชุดที่ดูดี “ฉันจำเป็นต้องรายงานเธอด้วยเหรอ“ ธาราตวัดสายตาเย็นชามาถามเธอกลับ ขณะที่แพรไหมนิ่งงันสะอึกจนพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยิน ”แต่พรุ่งนี้เรามีคุยงานกับลูกค้านะคะพี่เทียน เรานัดกับลูกค้าไว้ตอนบ่ายหากพี่เทียนออกไปดื่มเหล้าตอนนี้พี่เทียนมั่นใจเหรอคะว่าตัวเองจะตื่นไหว“ เธอก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าเขาดื่มหนักแล้วพรุ่งนี้จะลุกไปทำงานไม่ไหว พรุ่งนี้เราจำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อติดต่อซื้อลิ้นจี่และลำไยเข้าโรงงาน บ้านของธาราทำธุรกิจเกี่ยวกับการผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้อบแห้ง รวมถึงผลไม้กระป๋อง ขายทั้งในและนอกประเทศ เวลาติดต่อขอซื้อผลไม้จากสวนธารากับแพรไหมจะเป็นคนติดต่อเจ้าของสวนโดยตรงด้วยตัวเองมาตลอด และเพราะพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไกล แพรไหมจึงกลัวว่าธาราจะขับรถไม่ไหว “เห็นฉันเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบขนาดนั้นเลยหรือไง คนอย่างฉันต่อให้ดื่มหนักขนาดไหนก็ไม่มีคำว่าลุกขึ้นมาทำงานไม่ไ
Read more
Ep6ต่อปากต่อคำ
เช้าตรู่ของอีกวัน.. แพรไหมลุกขึ้นมาอาบแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นทั้งของเธอทั้งของธาราลงกระเป๋าเผื่อว่าเกิดเหตุฉุกเฉินจำเป็นต้องนอนค้าง หลังจากเคลียร์ตัวเองเสร็จสรรพก็เหลือแค่ธาราที่ยังนอนหลับตาพริ้มกอดหมอนข้างอยู่ แพรไหมทอดสายตามองธาราด้วยความละเหี่ยใจ นี่ละเหรอคนที่บอกกับเธอว่าตื่นไหว จนป่านนี้แล้วยังนอนน้ำลายไหลไม่รู้เรื่องรู้ราว เมื่อคืนไม่รู้ว่าเขากลับมาเวลาไหนด้วยความเหนื่อยเลยทำให้แพรไหมเผลอหลับยาว ไม่ได้อยู่รอธารากลับบ้านมาเหมือนเช่นทุกที แต่เธอคิดว่าเขาก็คงกลับดึกเหมือนอย่างเช่นทุกทีคงดื่มหนักเหมือนทุกครั้ง “พี่เทียน พี่เทียนคะ” หลังจากยืนมองธาราอยู่นานและเขาไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา แพรไหมเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงข้างเตียงใช้มือสะกิดแขนเขาเบา ๆ “ตื่นได้แล้วค่ะนี่มันสายมากแล้วนะคะ” ระดับความดังของเสียงเพิ่มขึ้นทีละนิดเมื่อธารายังเอาแต่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาปัดป่ายมือเธอทิ้งด้วยความรำคาญ “อื้อ” ส่งเสียงประท้วงออกมาเป็นระยะ “ตื่นได้แล้วค่ะ มันสายแล้วนะคะ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน” “……..” “พี่เทียน” ทั้งเรียก ทั้งสะกิดแต่ธารา
Read more
Ep7ปีกกล้าขาแข็ง
บรรยายภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองคนที่เพิ่งวางมวยใส่กันมาหยก ๆ กว่าจะได้ออกเดินทางเวลาล่วงเลยมานานมากโขแต่ทั้งหมดทั้งมวลจะโทษใครได้นอกจากผู้ชายที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างกายเธอ กว่าจะพากันเสด็จมาขึ้นรถได้ แพรไหมกับธาราก็ฟาดฟันกันอยู่พักใหญ่อย่างไม่มีใครยอมใคร แพรไหมหันหน้าเข้าหากระจกมองรถที่วิ่งสวนไปมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย แพรไหมจมดิ่งในภวังค์ความคิดของตัวเองหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับธารา ภาพความทรงจำเมื่อครั้งวันวานไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ เมื่อก่อนตอนที่เธอนั่งรถไปคุยงานกับธาราหรือเราไปไหนด้วยกันบรรยากาศภายในรถจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเราสองคน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องงาน หรือแม้แต่แชร์เรื่องส่วนตัวให้กันฟัง ความสัมพันธ์ตอนนั้นระหว่างเรามันดีมาก ๆ เราต่างเป็นพี่น้องและเป็นเจ้านายกับเลขาที่สนิทกัน ความสัมพันธ์ ณ ตอนนั้นกับตอนนี้ช่างต่างกันริบหรี่ ณ วันนี้ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลยสักอย่าง เธอกลายเป็นคนที่เขาเกลียดชังและไม่ชอบหน้า ขณะที่เขาสำหรับเธอยังเป็นพี่เทียนคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง หากเลือกได้แพรไหมอยากให้ความสัมพันธ
Read more
Ep8ออกอาการ
นั่งรถกันมานานหลายชั่วโมงในที่สุดก็เดินทางมาถึงที่หมาย ไร่ผลไม้ขนาดใหญ่บนหุบเขากว้างขวางพื้นที่โดยรอบรายล้อมไปด้วยธรรมชาติเขียวขจี ทันทีที่ลงจากรถมาได้แพรไหมรีบกอบโกยอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดหลังจากที่อยู่กับบรรยากาศอึมครึมมานานหลายชั่วโมง ราวกับเธอได้รับออกซิเจนจากธรรมชาติยังไงอย่างนั้นใบหน้าที่เคยหม่นเศร้ากลับมาสดใสทันตาเห็นจนคนที่ลอบมองเธออยู่เป็นระยะอย่างธารายังอดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ ‘มีความสุขอะไรขนาดนั้นกัน ทีตอนอยู่กับเขาตามลำพังทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายยังไงอย่างนั้นเลย’ “สวัสดีครับคุณธารา สวัสดีครับหนูแพรไหม เดินทางมาเหนื่อย ๆ มานั่งพักดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนครับ วันนี้ภรรยาของผมทำน้ำลำไยพอดี รับรองว่ารสชาติหวานอร่อย ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นแน่นอนครับ“ ขณะที่ธารากับแพรไหมยืนดื่มด่ำกับธรรมชาติอยู่นั้นคุณลุงภพ คุณลุงเจ้าของสวนก็เดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเองตามประสาคนที่ทำการค้าด้วยกันมานานหลายปีตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของธารา ธารากับแพรไหมเดินมานั่งที่แคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตามคำเชื้อเชิญของเจ้าของถิ่น ไม่นานน้ำลำไยที่คุณลุงภพโอ้อวดเรื่องรสชาติก็ถูกนำมาเสิร์ฟให้ธารากับแพรไหมได้ลองชิม
Read more
Ep9บงการ
กว่าจะเดินทางมาถึง กว่าจะคุยงานเสร็จก็ค่ำมืดพอดีทำให้แพรไหมกับธาราต้องค้างคืนที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดีที่แพรไหมเตรียมเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นมาทำให้การนอนต่างถิ่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนทั้งสอง บ้านพักกลางสวนของคุณลุงภพเป็นที่หลับนอนของแพรไหมกับธาราในคืนนี้ หลังจากที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จแพรไหมก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน ส่วนธาราแยกตัวออกไปสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานแพรไหมก็ออกมาในชุดนอนเสื้อยาวแขนยาว เนื่องจากอากาศที่นี่ยามค่ำคืนค่อนข้างหนาวแพรไหมจึงเลือกแต่งตัวด้วยชุดมิดชิด “พี่เทียนจะอาบน้ำเลยไหมคะ แพรจะได้เตรียมเสื้อผ้าให้” คนที่กำลังยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหันมามองตามเสียง ธาราไล่สายตามองชุดที่แพรไหมใส่เพียงนิดก่อนพยักพเยิดหน้าให้ เขาเดินผ่านหน้าหญิงสาวเข้ามาในห้องคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดไหล่แล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป แพรไหมมองตามแผ่นหลังของธาราแววตาเต็มไปด้วยความงุนงงว่าใครอีกคนเป็นอะไรไป ธารามีอาการแปลก ๆ ตั้งแต่คุยงานกับคุณลุงภพเสร็จ เขามองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออย่างกับว่าเธอทำอะไรผิดมาอย่างนั้น “เป็นอะไรของเขากัน” ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ทว่าแพรไหมไม่กล้าถามธาร
Read more
Ep10หวั่นไหว
ธาราที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเขายืนนิ่งทอดสายตามองแพรไหมด้วยความรู้สึกหลากหลาย คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันยุ่นเป็นปมมองท่าทีแปลกไปของแพรไหมด้วยความสงสัย แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังสว่างจ้าของเธอ ธาราก็เข้าใจได้ในทันทีโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยถามออกไป คงเป็นแม่ของเธอที่โทรมาหานั่นแหละ เธอถึงได้มีท่าทีเหมือนหมดอาลัยตายอยากแบบนั้น ธารายืนมองแพรไหมนิ่งอย่างใช้ความคิดอยู่สักพักก่อนเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังอีกที่หนึ่ง ไวน์หนึ่งขวดแก้วสองใบถูกนำมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าแพรไหม นอกจากคุณลุงภพจะมีอาชีพทำสวนปลูกผลไม้ขาย อีกหนึ่งอาชีพคือเปิดบ้านพักต่างอากาศไว้บริการนักท่องเที่ยวที่อยากมาสัมผัสความหนาวหรืออยากได้บ้านพักต่างอากาศส่วนตัวที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ภายในบ้านพักมีของใช้ เครื่องครัว อาหาร รวมถึงเครื่องดื่มอย่างครบครัน ไม่เว้นแม้แต่ไวน์ราคาแพงที่มีไว้ให้แขกได้ลองชิมหลังละขวด ”อะไรคะ“ แพรไหมแหงนมองธาราด้วยความไม่เข้าใจดึกดื่นป่านนี้เขายังจะดื่มอีกหรือไง “ฉันคิดว่าเธอน่าจะอยากดื่มนะ” แต่กลับผิดคาดเมื่อไวน์ขวดนี้เขาตั้งใจเอามาให้เธอ “เธอมักจะดื่มมันตอนมีเรื่องไม่สบายใจนี่“ ธ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status