Semua Bab ภรรยาที่เขาไม่รัก: Bab 1 - Bab 10

“ทำงานมาตั้งหลายปี คิดว่าจะทำงานได้ดีกว่านี้ ที่ไหนได้ชุ่ยเหมือนเดิม” เสียงทรงอำนาจของท่านประธานหนุ่มตะคอกใส่หญิงสาวผู้ที่มีศักดิ์เป็นเลขาเสียงดังลั่นต่อหน้าพนักงานนับสิบคนที่ยังนั่งอยู่ในห้องประชุม เสียงตวาดลั่นเมื่อครู่ทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ละล้าละลังเอ่ยขอโทษลิ้นพัลวันระคนทำอะไรไม่ถูก “แพรขอโทษค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา ย่อตัวลงเก็บเอกสารที่ชายหนุ่มปาลงพื้นขึ้นมาถือไว้แนบอก “แพรจะตรวจสอบเอกสารให้ดีกว่านี้ แพรขอโทษคุณเทียนด้วยค่ะ” ผงกศีรษะขอโทษชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่าไม่กล้ามองหน้าเขาเต็มตาด้วยซ้ำกลัวว่าตัวเองจะเผลอไปสบเข้ากับแววตาที่มีแต่ความสมเพชของเขาเข้า เธอไม่อยากเห็นแววตาที่มีแต่ความเกลียดชังกันของเขา แววตาที่คอยแต่เหยียบย่ำกัน เธอไม่อยากมองมันเลยสักนิด ทุกสายตาภายในห้องประชุมหันมามองเธออย่างให้ความสนใจเป็นตาเดียวกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดเมื่อครู่ ที่จู่ ๆ ประธานหนุ่มก็วีนแตกใส่เลขาคู่กายที่ทำงานร่วมกันมานานถึงห้าปีเต็ม ทำเอาทุกคนต่างพูดไม่ออกได้แต่นั่งตัวลีบอย่างกลัวว่าเจ้านายหนุ่มจะหันมาฟาดงวงฟาดงาใส่ “เอาละทุกคน วันนี้ผมขอปิดการประชุมแค่นี้พอครับ ส่

แพรไหมยืนนิ่งด้วยอาการเหม่อลอยหวนคิดถึงเรื่องราวระหว่างของเธอกับธาราก่อนหน้าที่เราจะแต่งงานกัน แพรไหมกับธารารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กเนื่องจากพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันเลยทำให้เธอกับธาราเจอกันอยู่บ่อย ๆ ตอนเป็นเด็กแพรไหมกับธาราสนิทกันมาก เธอชอบอยู่กับธาราสุด ๆ เพราะธาราเล่นสนุกและชอบตามใจเธอ มันเป็นแบบนั้นมาเสมอจนกระทั่งที่ธาราไปเรียนต่อต่างประเทศความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็ค่อย ๆ ห่างกันไป แพรไหมกับธาราไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่ชายหนุ่มไปเรียนต่อ แต่แพรไหมก็รับรู้ข่าวคราวของธาราผ่านพ่อกับแม่ของเขา ตอนที่แพรไหมรู้ว่าธารามีแฟนอยู่ที่นู่น เธอเสียใจมากร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายกินไม่ได้นอนไม่หลับอยูีเป็นเดือน ๆ สาเหตุก็เพราะเธอนั้นแอบชอบธารามาตลอดเพียงแต่ไม่กล้าบอกเขาก็เท่านั้น แต่พอเวลาผ่านไปแพรไหมก็ยอมรับได้ ความรู้สึกที่มีให้ธาราก็จางหายไปตามกาลเวลา หลังจากที่ธาราไปเรียนต่อนับเป็นเวลาหกปีที่เธอไม่ได้เจอเขา จนกระทั่งที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วหางานทำ พ่อแม่ของแพรไหมเป็นคนแนะนำให้มาสมัครงานเลขาที่นี่ แพรไหมจึงได้รู้ว่าเธอต้องมาเป็นเลขาของธารา นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เราได้

“ดึกดื่นขนาดนี้พี่เทียนจะออกไปไหนอีกคะ” แพรไหมถามด้วยความสงสัย คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเป็นปม แพรไหมคิดว่าธาราจะเข้านอนพร้อมเธอซะอีก ทว่าความเป็นจริงกลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิดเลยสักนิด อาบน้ำเสร็จเขาก็ออกมาแต่งตัวใหม่ในชุดที่ดูดี “ฉันจำเป็นต้องรายงานเธอด้วยเหรอ“ ธาราตวัดสายตาเย็นชามาถามเธอกลับ ขณะที่แพรไหมนิ่งงันสะอึกจนพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยิน ”แต่พรุ่งนี้เรามีคุยงานกับลูกค้านะคะพี่เทียน เรานัดกับลูกค้าไว้ตอนบ่ายหากพี่เทียนออกไปดื่มเหล้าตอนนี้พี่เทียนมั่นใจเหรอคะว่าตัวเองจะตื่นไหว“ เธอก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าเขาดื่มหนักแล้วพรุ่งนี้จะลุกไปทำงานไม่ไหว พรุ่งนี้เราจำเป็นต้องเดินทางไกลเพื่อติดต่อซื้อลิ้นจี่และลำไยเข้าโรงงาน บ้านของธาราทำธุรกิจเกี่ยวกับการผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้อบแห้ง รวมถึงผลไม้กระป๋อง ขายทั้งในและนอกประเทศ เวลาติดต่อขอซื้อผลไม้จากสวนธารากับแพรไหมจะเป็นคนติดต่อเจ้าของสวนโดยตรงด้วยตัวเองมาตลอด และเพราะพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไกล แพรไหมจึงกลัวว่าธาราจะขับรถไม่ไหว “เห็นฉันเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบขนาดนั้นเลยหรือไง คนอย่างฉันต่อให้ดื่มหนักขนาดไหนก็ไม่มีคำว่าลุกขึ้นมาทำงานไม่ไ

บรรยายภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองคนที่เพิ่งวางมวยใส่กันมาหยก ๆ กว่าจะได้ออกเดินทางเวลาล่วงเลยมานานมากโขแต่ทั้งหมดทั้งมวลจะโทษใครได้นอกจากผู้ชายที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างกายเธอ กว่าจะพากันเสด็จมาขึ้นรถได้ แพรไหมกับธาราก็ฟาดฟันกันอยู่พักใหญ่อย่างไม่มีใครยอมใคร แพรไหมหันหน้าเข้าหากระจกมองรถที่วิ่งสวนไปมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย แพรไหมจมดิ่งในภวังค์ความคิดของตัวเองหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับธารา ภาพความทรงจำเมื่อครั้งวันวานไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ เมื่อก่อนตอนที่เธอนั่งรถไปคุยงานกับธาราหรือเราไปไหนด้วยกันบรรยากาศภายในรถจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเราสองคน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระ เรื่องงาน หรือแม้แต่แชร์เรื่องส่วนตัวให้กันฟัง ความสัมพันธ์ตอนนั้นระหว่างเรามันดีมาก ๆ เราต่างเป็นพี่น้องและเป็นเจ้านายกับเลขาที่สนิทกัน ความสัมพันธ์ ณ ตอนนั้นกับตอนนี้ช่างต่างกันริบหรี่ ณ วันนี้ระหว่างเธอกับเขามันไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลยสักอย่าง เธอกลายเป็นคนที่เขาเกลียดชังและไม่ชอบหน้า ขณะที่เขาสำหรับเธอยังเป็นพี่เทียนคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง หากเลือกได้แพรไหมอยากให้ความสัมพันธ

กว่าจะเดินทางมาถึง กว่าจะคุยงานเสร็จก็ค่ำมืดพอดีทำให้แพรไหมกับธาราต้องค้างคืนที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดีที่แพรไหมเตรียมเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นมาทำให้การนอนต่างถิ่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนทั้งสอง บ้านพักกลางสวนของคุณลุงภพเป็นที่หลับนอนของแพรไหมกับธาราในคืนนี้ หลังจากที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จแพรไหมก็ขอตัวไปอาบน้ำก่อน ส่วนธาราแยกตัวออกไปสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานแพรไหมก็ออกมาในชุดนอนเสื้อยาวแขนยาว เนื่องจากอากาศที่นี่ยามค่ำคืนค่อนข้างหนาวแพรไหมจึงเลือกแต่งตัวด้วยชุดมิดชิด “พี่เทียนจะอาบน้ำเลยไหมคะ แพรจะได้เตรียมเสื้อผ้าให้” คนที่กำลังยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหันมามองตามเสียง ธาราไล่สายตามองชุดที่แพรไหมใส่เพียงนิดก่อนพยักพเยิดหน้าให้ เขาเดินผ่านหน้าหญิงสาวเข้ามาในห้องคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดไหล่แล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป แพรไหมมองตามแผ่นหลังของธาราแววตาเต็มไปด้วยความงุนงงว่าใครอีกคนเป็นอะไรไป ธารามีอาการแปลก ๆ ตั้งแต่คุยงานกับคุณลุงภพเสร็จ เขามองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออย่างกับว่าเธอทำอะไรผิดมาอย่างนั้น “เป็นอะไรของเขากัน” ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ทว่าแพรไหมไม่กล้าถามธาร