Isang taon na ang lumipas mula nang umalis si Ethan.Hindi ko masasabing gumagaling ng panahon ang lahat ng sugat, dahil hindi iyon totoo. Nandiyan pa rin ang sugat—nararamdaman pa rin araw-araw, gabi-gabi, sa tuwing pumipikit ako at naaalala ang kanyang ngiti. Ngunit natuto na akong mamuhay kasama ang sakit na iyon, dalhin ito bilang bahagi ng aking pagkatao, hindi bilang pasaning sisira sa akin.Si Leon, Adrian, at Sebastian ang naging sandigan ko sa nakalipas na isang taon. Hindi nila ako iniwan, kahit na gusto kong maglaho sa mundo. Nandiyan sila sa tabi ko noong umiiyak ako, noong nagagalit ako, noong tahimik akong hindi nagsasalita nang ilang araw. Naiintindihan nila na walang iskedyul ang kalungkutan, na minsan ay maayos ako sa umaga at wasak sa hapon.Ngayong gabi, sabay kaming naghapunan sa mansion. Nagluto si Adrian—isang bagay na bihira niyang gawin, ngunit pinilit niyang subukan ang bagong recipe na natutunan niya mula sa isang Italyano na chef. Nagdala si Sebastian ng mam
Ler mais
FAZER LOGIN
