Library

Search

Home / Romance / The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog) / Chapter 131 - Chapter 140

All Chapters of The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Chapter 131 - Chapter 140

146 Chapters

Chapter 131

Makalipas ang dalawang araw, nagbago ang lahat.Nakakuha ako ng trabaho. Hindi ordinaryong trabaho. Ito ang pinakamalaking nightclub sa London—isang lugar na mas marangya kaysa sa nightclub sa Manchester, may mas maliwanag na ilaw, mas malakas na musika, at mas mapanganib na mga lalaki. Maganda ang suweldo—tatlong beses ang kikitain ko kumpara sa Manchester. Kaya kong suportahan si Ethan, kaya kong umupa ng sarili kong apartment, at hindi na ako kailangang umasa kay Sebastian, Adrian, o Leon.Naiimpake ko na ang aking maleta.Nakapagdesisyon na ako.Ngunit nang bumaba ako na may dalang maleta, kasama si Ethan sa tabi ko, naghihintay na silang tatlo sa sala. Nakatayo si Leon malapit sa bintana, nakalagay ang mga kamay sa bulsa, hindi mabasa ang kanyang mukha. Nakaupo si Adrian sa sofa, naka-cross ang mga binti, ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin nang may tinding nagpaalip-ip sa akin. Nakatayo si Sebastian sa tabi ng pinto, naka-cross ang kanyang mga braso sa dibdib, naninigas a

Chapter 132

Lunes ng umaga, tumayo ako sa harap ng mansion ni Leon sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon. Pareho pa rin ang gusali—marangal, nakakatakot, may matataas na puting marble pillars at malawak na hardin na laging maayos ang pag-aalaga.Walang nagbago. Ang fountain sa harap ay nagbubuga pa rin ng tubig nang tatlong metro ang taas. Ang mga malilim na puno ay maayos pa ring naka-linya sa daan. Kahit ang bango ng mga bulaklak sa hardin ay pareho pa rin ng dati.Ngunit iba na ako. Hindi na ako ang katulong na yumuyuko sa tuwing dumadaan sa pintong ito. Hindi na ako ang asawang kontraktwal na nakulong sa walang pag-ibig na kasal. Ako si Ana, ang ina ni Ethan, ang babaeng pumunta upang alagaan ang karapatan ng kanyang anak sa mana.Naglakad si Leon sa harapan ko nang may matatag na hakbang. Maayos ang kanyang itim na suit, gray ang kanyang kurbata, makintab ang kanyang sapatos. Hindi siya lumingon, hindi bumagal, hindi nagtanong kung okay lang ako. Ngunit alam kong alam niyang narito a

Chapter 133

Umuwi ako sa apartment ni Sebastian na may pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. Sa buong biyahe, patuloy na umikot ang aking isipan sa sikretong kwarto ni Leon, sa kahoy na poste, sa pulang tali na nakabitin pa rin, at sa titig ni Leon na puno ng kahulugan nang siya ay nagtanong."Gusto mo bang ulitin?"Hindi ako sumagot. Hindi pa ako makasagot.Ngunit ang katawan ko ay sumagot sa sarili nitong paraan.Sa taxi, sa upuan ng pasahero, may naramdaman akong kakaiba sa pagitan ng aking mga hita—basa, mainit, pumipintig. Kumikirot ang aking puke nang hindi ko makontrol. Sa tuwing naiisip ko ang kamay ni Leon sa aking katawan, sa tuwing naaalala ko ang magaspang na boses ni Sebastian sa aking tainga, sa tuwing naiisip ko ang malambot na halik ni Adrian sa aking mga labi, lalong lumalakas ang kirot.Hindi ako nagpapanggap. Sobrang namimiss ko ang paghipo ng lalaki.Ilang taon na akong hindi nahawakan. Mula nang umalis ako sa kanila, walang lalaking humawak sa akin. Walang humalik sa akin. Wal

Chapter 134

Mabilis kong hinila ang kumot upang takpan ang aking kalahating hubad na katawan. Mainit ang aking mukha—hindi dahil sa natitirang pagnanasa, kundi dahil sa matinding kahihiyan. Nakatayo si Ethan sa pintuan na may inosenteng mga mata, hindi nauunawaan ang kanyang nakita.Sa likuran niya, nakatayo si Leon na nakakrus ang mga braso sa kanyang dibdib, walang emosyon ang kanyang mukha gaya ng dati."Mommy, bakit ka hubad?" tanong ni Ethan.Muntik na akong mamatay sa kahihiyan. "Hindi. Hindi ako hubad. Nagpapalit lang ako.""Ngunit hindi ka pa nagpapalit.""Magpapalit na ako, Mahal ko. Sandali lang."Tumango si Ethan, walang hinala. "Gusto kong pumunta sa zoo bukas. Pwede ba?"Napabuntong-hininga ako sa ginhawa na nagbago na ang usapan."Oo, Mahal ko. Pupunta tayo.""Lahat?"Nanlaki ang noo ko. "Lahat?""Si Leon, Adrian, at Sebastian. Gusto kong sumama silang lahat."Tumingin ako kay Leon. Nakatayo pa rin siya sa pintuan, nakatingin pa rin sa akin nang may mga matang hindi ko mabasa."Leon

Chapter 135

Lumabas ako ng apartment ni Sebastian nang may mabibigat na hakbang.Pumasok ako sa nightclub. Hindi ordinaryong club. Ito ay isa sa mga pinaka-eksklusibong club sa London—isang lugar kung saan nagtitipon ang mayayamang negosyante, sikat na celebrity, at makapangyarihang tao upang kalimutan ang kanilang mga problema. Umiikot ang disco lights sa itaas ng dance floor, lumilikha ng kumikislap na mga pattern ng liwanag. Malakas na pumipintig ang house music, yumanig sa sahig, kumalat sa mga buto.Umupo ako sa bar at umorder ng inumin—whiskey, straight, walang yelo. Mabilis ko itong ininom, hinayaan ang mapait na lasa na sumunog sa aking lalamunan. Gusto kong kalimutan ang lahat—sina Leon, Sebastian, Adrian, ang kontratang kasal, ang mana, ang mga banta ni Richard, ang lahat ng problemang hindi nagwawakas.Tumingin sa akin ang bartender—isang binatilyo na may blond na buhok at tattoo sa mga braso."Okay ka lang ba?" tanong niya."Hindi. Ngunit magiging okay din.""Matutulungan kita.""Hind

Chapter 136

Tumalon si Leon papunta kay Richard. Tinamaan ng kanyang kamao ang mukha ni Richard nang malakas—minsan, dalawang beses, hanggang sa umagos ang dugo mula sa ilong ni Richard. Hinila nina Adrian at Sebastian si Richard mula sa itaas ng aking katawan at itinulak siya sa dingding."Matapang kang hawakan siya?" sigaw ni Leon.Tumawa si Richard, kahit na umaagos ang dugo mula sa kanyang ilong."Hindi mo ako masisisi, Leon. Siya ang pumunta sa club ko. Siya ang uminom. Siya ang sumayaw kasama ang ibang lalaki. Ako ay...""TUMIKOM KA!" Muntik nang suntukin muli ni Leon si Richard, ngunit hinawakan siya ni Adrian."Leon, tama na. Ilayo mo si Ana. Kami na ang bahala kay Richard."Kinalong ako ni Leon. Nanghihina pa rin ang aking katawan, umiikot pa rin ang aking ulo. Hindi ako makapagsalita. Pumikit na lamang ako at hinayaan si Leon na ilayo ako.Sa apartment ni Sebastian, inupo nila ako sa sofa. Nanghihina pa rin ako, umiikot pa rin ang aking ulo, ngunit hindi bababa sa nakakapag-isip na ako

Chapter 137

Tuwing hapon, nang walang palya, kaming dalawa ni Leon ay pumupunta sa libingan ni Ethan.Nakaupo kami sa berdeng damo sa tabi ng puting marble na lapida na malinis at simple. Nakaukit dito ang pangalang Ethan Harrington, kasama ang petsa ng kapanganakan at petsa ng kamatayan na may pagitan lamang na limang taon. Masyadong maikli. Masyadong saglit. Isang buhay na dapat sana ay mahaba pa, ngunit pinutol ng mga malulupit na kamay.May dala akong bagong laruan sa bawat pagpunta. Minsan ibang plastic dinosaur, dahil mahilig na mahilig si Ethan doon. Minsan maliliit na sasakyan, o story book na may mga larawan na lagi niyang pinapabasa sa akin bago matulog. Ngayon, dala ko ang kanyang paboritong dinosaur—ang luma na, may natutuklap na pintura sa buntot, ngunit lagi niya itong niyayakap kapag natutulog.Inilapag ko ang dinosaur sa aking kandungan, pagkatapos ay hinimas ang malamig na ibabaw ng lapida."Kumusta, Mahal ko," bulong ko, paos ang aking boses. "Nandito si Mommy. Dinala ko ang kai

Chapter 138

Ininom ko ang tubig nang paunti-unti, parang nasusunog ang aking lalamunan. Nakaupo si Leon sa tabi ko, nakahawak pa rin ang kanyang kamay sa kamay ko, marahang hinahaplos ng kanyang hinlalaki ang likod ng aking kamay sa pabilog na galaw na nakakapagpakalma."Pwede akong matulog sa sofa. Hindi mo kailangan...""Hindi ka matutulog sa sofa. Dito ka matutulog, sa kama ko. Ako ang matutulog sa sofa.""Leon...""Hindi ako makikipagtalo, Ana. Desisyon ko na ito."Tinitigan ko siya, naghanap ng butas para makipagtalo, ngunit wala. Bumalik na si Leon sa kanyang pagiging matigas ang ulo, matatag, at hindi matinag. Napabuntong-hininga ako, sumuko.Tinulungan ako ni Leon na humiga muli, hinila ang kumot, at tinapik ang aking ulo nang isa pang beses bago siya naglakad papunta sa upuan malapit sa bintana. Tinitigan ko ang kanyang malapad na likod, ang kanyang naninigas na balikat, at nagtaka ako kung ano ang nasa kanyang isipan. Ngunit tinalo ng pagod ang aking pagkamausisa, at nakatulog ako.Nagi

Chapter 139

Ang mga sumunod na araw ay parang walang katapusang paghihintay. Ginugol ko ang oras ko sa mansion kasama si Ethan, sinusubukang magpatuloy sa normal na routine kahit na sumisikip ang aking dibdib sa tuwing tumutunog ang telepono. Sinusubukan ni Leon na manatiling kalmado sa harapan ko, ngunit nakikita ko ang pagkabalisa sa kanyang mga mata—ang paraan ng walang tigil na pagtapik ng kanyang mga daliri sa mesa, ang paraan ng pagtingin niya sa kanyang telepono bawat ilang minuto.Kinakabahan din ako. Hindi lamang dahil sa resulta ng DNA test, kundi dahil sa lahat ng nangyari kay Clara, kay Richard, sa mga bangungot na paminsan-minsan ay bumabalik sa gabi. Madalas na nagigising si Leon sa kanyang upuan at lumalapit sa kama upang tiyaking humihinga pa ako. Nagkukunwari akong tulog, ngunit nararamdaman ko ang paghipo ng kanyang kamay sa aking noo—malambot at puno ng pag-aalala.Sa ika-apat na araw, dumating ang sulat.Kumakain kami ng almusal sa malaking kainan—ako, si Leon, at si Ethan na

Chapter 140

Tinitigan ko si Leon, namumula pa rin ang kanyang mga mata, basa pa rin ang kanyang mukha ng luha. Ang kanyang mga salita tungkol kay Clara ay umaalingawngaw pa rin sa aking ulo—tungkol sa kung paano pinili ni Clara si Richard, tungkol sa kung paano nadama ni Leon na pinagtaksilan siya ng kanyang sariling anak na babae. Nakikita ko ang sakit sa likod ng kanyang mga mata, ang sugat na itinatago niya sa likod ng kanyang katigasan at lakas.Ngunit may isang bagay na bumabagabag sa aking isipan. Isang bagay na mas malalim kaysa sa takot sa kasal. Isang bagay na matagal ko nang itinatago, na inilibing ko nang malalim sa ilalim ng lahat ng sakit at trauma."Ano ang kahulugan ng kasal para sa iyo, Leon?" tanong ko.Tinitigan ako ni Leon, medyo nagulat sa tanong."Anong ibig mong sabihin?""Seryoso ako. Ano ang kahulugan ng kasal? Para sa akin, ang kasal ay isang panghabambuhay na bitag. Isang kulungang kusang-loob kong pinasok, ngunit sa sandaling isara ang pinto, hindi na ako makalabas. Naw

PREV

...

10 11 12 13 14 15

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status