All Chapters of The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Chapter 101 - Chapter 110

Dahan-dahang pumasok ang sasakyan ni Leon sa gate ng mansion. Naka-on pa rin ang mga ilaw sa hardin gaya ng dati, umaagos pa rin ang fountain sa harap, lahat ay tila pareho. Ngunit may kulang. Isang bagay na hindi niya makita, ngunit maramdaman niya. Ang init. Ang tunog ng tawa. Ang aroma ng kape na niluluto sa umaga.Tahimik.Tila napakatahimik ng mansion na ito nang wala si Ana.Bumaba si Leon mula sa sasakyan. Maayos pa rin ang kanyang itim na jacket, perpekto pa rin ang kanyang kurbata, ngunit gusot ang kanyang mukha. Hindi dahil sa pagod sa trabaho, kundi dahil sa pagod sa pagpapanggap na maayos ang lahat.Pumasok siya sa bahay. Tumango ang mga katulong bilang paggalang. Isa sa kanila, isang babaeng nasa katanghaliang gulang na nagtatrabaho na sa mansion na ito mula noong bata pa si Clara, ay nag-alok na magdala ng kape."Huwag na, gusto kong mag-isa."Nagtinginan ang mga katulong, pagkatapos ay umalis na iniwan si Leon sa malawak at tahimik na sala.Umupo si Leon sa pangunahing

Kinabukasan, pumunta ako sa obstetrician. Pinili ko ang maliit na klinik sa labas ng lungsod, kung saan nagpapagamot ang mga ordinaryong babae nang walang takot na may makakita sa kanila.Simple lang ang waiting area. Puting plastic na upuan, mga lumang magazine sa mesa, at isang maliit na aquarium na may tatlong goldfish na dahan-dahang lumalangoy. Umupo ako sa sulok, nakayuko, sinisikap na huwag pansinin. Tatlong ibang babae ang naghihintay doon. Paminsan-minsan silang sumulyap sa akin, pagkatapos ay sa aking tiyan, pagkatapos ay nagbubulungan.Wala akong pakialam."Nona Ana Lancaster?" tawag ng isang nars.Tumayo ako at sumunod sa kanya papunta sa examination room.Ang obstetrician ay isang babaeng nasa katanghaliang gulang na may maikling buhok at mukhang hindi palangiti."Maupo po kayo," sabi niya sabay turo sa examination bed.Sumunod ako. Itinaas ko ang aking palda, ipinakita ang aking bilugang tiyan. Naglagay ang doktor ng malamig na gel sa aking tiyan, pagkatapos ay idinikit

Author's PovAng libing ni Antonio Harrington ay ginanap noong Linggo, sa ilalim ng mababang kulay-abo na kalangitan. Umuulan nang mahina mula pa noong umaga, binabasa ang berdeng damo sa sementeryo ng pamilya Harrington. Nakakalat ang mga itim na payong sa pagitan ng mga puting marble na lapida. Ang mga dumalo ay mula sa iba't ibang sektor: mga negosyante, pulitiko, celebrity, at malalayong kamag-anak na hindi man lang nakilala ni Leon.Sabay na dumating sina Adrian at Sebastian. Tumayo sila sa harapang hanay, sa tabi ni Leon, na hindi kumilos simula nang magsimula ang seremonya. Walang laman ang mukha ni Leon. Walang luha at walang ekspresyon na magpapakita na kakakamatay lang ng kanyang sariling ama.Isang matandang pari ang bumasa ng panalangin sa wikang Italyano, ayon sa kahilingan ni Antonio bago siya namatay. Yumuko ang mga dumalo. Ilang babae ang umiyak. Si Clara, na nakatayo sa kaliwang bahagi ni Leon, ay tinakpan ang kanyang mukha ng dalawang kamay, nanginginig ang kanyang m

Muli silang dumating kinabukasan.Kakaluto ko lang ng instant noodles, ang pagkain na madalas kong kinakain sa mga nakaraang araw, kahit na sinabi ng doktor na kailangan kong kumain ng masustansyang pagkain para sa aking sanggol. Ngunit patuloy na nauubos ang pera.Kailangan kong magtipid at hindi ko alam kung hanggang kailan tatagal ang perang ibinigay ni Leon. Hindi ko alam kung kailan ako makakahanap ng trabaho at hindi ko alam kung ano ang mangyayari pagkatapos nito.Katok sa pinto.Tatlong beses, tulad ng kahapon."Ana, buksan mo ang pinto," boses ni Adrian mula sa likod ng pinto."Gusto lang naming tiyaking maayos ka," dagdag ni Sebastian.Hindi ako kumilos."Ana, pakiusap."Tumayo ako at naglakad papunta sa pinto. Binuksan ko ito.Nakatayo sila sa makitid na koridor na iyon muli, nakasuot pa rin ng mga maayos na jacket na masyadong marangya para sa lugar na ito. Nanatiling tensyonado ang mukha ni Adrian, namumula pa rin ang kanyang mga mata. Si Sebastian naman sa tabi niya ay n

5 taon na ang lumipas.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na kwarto ng aking apartment sa Manchester. Bitak ang salamin sa kanang sulok sa itaas—mula noong lumipat kami, natamaan ito.Ngunit wala akong pera para palitan ito.Si Ethan, ang aking limang taong gulang na anak na lalaki, ay mahimbing na natutulog sa katabing kwarto. Ang kanyang paboritong plastic dinosaur toy ay nakasiksik pa rin sa ilalim ng kanyang braso.Naririnig ko ang kanyang regular na paghinga, paminsan-minsang may bulong na hindi malinaw tungkol sa "T-rex" o "velociraptor".Tinitigan ko ang aking repleksyon.Hindi na gaya ng dati ang aking katawan—hindi na kasinglaki noong ako ay katulong pa sa mansion ni Leon. Ngunit hindi rin kasingpayat ng mga magagandang babaeng madalas makita sa club na pinagtatrabahuhan ko.Nasa pagitan ako ng dalawang mundo. Mataba, siksik, ang bilog kong dibdib na dati kong kinamumuhian dahil sa laki nito, ngayon ay naging atraksyon. Ang malaking puwit na dati kong tinatakpan ng ma