Chapter 141

Dumating ang Linggo.Bumaba ako mula sa kama, nakasuot ng simpleng bestidang kulay mapusyaw na asul na binili ni Leon para sa akin ilang araw na ang nakalipas. Hindi ko ito hiniling, ngunit binili niya ito kahit papaano, at nang makita ko itong nakabitin sa aparador. Simple ang bestida, hindi marangya, ngunit maganda para sa aking katawan ngayon.Sa kainan, nakaupo na si Ethan sa kanyang upuan, kumakain ng cereal nang may gana. Nakaupo si Leon sa tabi niya, nakatingin kay Ethan na may ngiting hindi nawawala sa kanyang mukha mula nang lumabas ang resulta ng DNA test. Nakita ko kung gaano nagsisikap si Leon na maging mabuting ama—naroroon sa bawat sandali, tinatamasa ang bawat segundo kasama ang kanyang anak."Mom!" sigaw ni Ethan nang makita ako. "Sabi ni Daddy pupunta tayo sa museum ngayon!""Masaya ka ba?""Sobrang saya! Gusto kong makita ang mga dinosaur!"Tumawa si Leon, mainit ang kanyang boses. "Pangako, ngayon makikita natin ang mga dinosaur nang busog."Sabay kaming nag-almusal

Chapter 142

Mabilis na lumala ang kalagayan ni Leon.Isang linggo matapos ang pagbisita sa museum, nakita ko ang mga pagbabagong hindi ko na kayang balewalain. Mas madalas na hawakan ni Leon ang kanyang dibdib, mas maikli ang kanyang paghinga, at lalong namutla ang kanyang balat. Patuloy pa rin siyang ngumingiti, patuloy pa rin siyang nagsisikap na maging perpektong ama para kay Ethan, ngunit nakikita kong nahihirapan siya.Huwebes ng gabi, nagising ako sa malakas na ubo. Nakaupo si Leon sa gilid ng kama, nakadiin ang kanyang kamay sa kanyang dibdib, basang-basa ng pawis ang kanyang mukha. Madilim pa rin ang ilaw sa kwarto, ngunit nakita ko kung gaano kalala ang kanyang kalagayan."Leon!" mabilis akong umupo, hinawakan ang kanyang balikat. "Hindi ka okay. Tatawag ako ng ambulansya.""Hindi, ako lang...""HINDI KA OKAY!" sigaw ko, gulat na gulat. "Wala akong pakialam sa sinasabi ng doktor o ng kahit sino. Hindi kita hahayaang mamatay dito!"Kinuha ko ang aking selpon, nanginginig ang aking mga dal

Chapter 143

Ginugol ko ang bawat sandali sa tabi ni Leon, nakaupo sa malamig na plastic chair sa tabi ng kanyang kama sa ICU. Nakakonekta ang kanyang katawan sa iba't ibang makina na umaalingawngaw at tumitiktik, ang heart monitor ay nagpapakita ng berdeng linyang umaangat at bumababa sa ritmong hindi ko kailanman naramdaman na sapat na matatag.Walang malay si Leon, hindi kumikilos, paminsan-minsan lang gumagalaw ang kanyang mga daliri na parang sinusubukang abutin ang isang bagay sa kanyang panaginip.Hawak ko ang kanyang kamay araw-araw. Kinakausap ko siya. Kinukuwento ko ang tungkol kay Ethan, kung paano siya nagtatanong tuwing umaga, "Kailan uuwi si Daddy?"Nagpapalitan sina Adrian at Sebastian sa pag-aalaga sa akin. Nagdadala sila ng pagkain na hindi ko makain, isang tasa ng kape na lumalamig bago ko ito mahawakan. Nakaupo sila sa waiting area, pagod ang kanilang mga mukha, ngunit hindi sila umaalis."Natulog ka na ba?" tanong ni Sebastian isang gabi, ang kanyang kamay ay nasa aking balikat

Chapter 144

Nangako si Adrian na tatawagan niya agad ang abogado ni Leon, ngunit hindi ako makapaghintay. May isang bagay na bumabagabag sa aking isipan—si Ethan.Matagal ko na siyang iniwan. Iniwan ko siya sa mga katulong sa mansion, sa matandang babaeng laging magiliw at maalaga. Ngunit dahil kinuha na ni Clara ang lahat, hindi ko alam kung ligtas pa si Ethan."Ana, kailangan mo munang magpahinga," sabi ni Sebastian, nakapatong ang kanyang kamay sa aking balikat. "Hindi ka pwedeng magpatuloy nang ganito.""Si Ethan. Kailangan kong sunduin si Ethan. Nasa mansion siya. Pwedeng gawin ni Clara ang kahit ano sa kanya.""Ihahatid kita," sabi ni Adrian.Umiling ako. "Mag-isa na lang ako. Kayong dalawa ang bahala sa abogado. Hindi natin pwedeng hayaang kunin ni Clara ang lahat ng pinaghirapan ni Leon."Nagtinginan sina Adrian at Sebastian, pagkatapos ay tumango si Adrian. "Sige. Ngunit tawagan mo kami kung may problema. Pangako.""Pangako."Sumakay ako ng taxi papuntang mansion. Sa loob ng sasakyan, pa

Chapter 145

Ang libing ni Ethan ay idinaos makalipas ang tatlong araw matapos ang awtopsiya.Nakatayo ako sa harap ng maliit na puting kabaong, pinalamutian ng mga bulaklak na ako mismo ang pumili—mga sunflower, ang paborito ni Ethan.Sa loob ng kabaong, tahimik na nakahiga ang aking anak, ang kanyang maliliit na kamay ay may hawak na plastic dinosaur na kanyang paborito, na inilagay ko sa tabi niya bago isinara ang kabaong.Hindi ako umiyak. Naubos na ang aking mga luha. Ang natira na lang ay ang napakalalim na kawalan, tulad ng isang itim na butas sa aking dibdib na lumalamon sa lahat ng aking nararamdaman.Nakatayo sina Adrian at Sebastian sa tabi ko, tahimik. Nakasuot sila ng itim na jacket, ang kanilang mga mukha ay naninigas at puno ng kalungkutan. Ilang katulong mula sa mansion ang dumating, yumuko, hindi nangahas na tumingin sa akin. Wala akong pakialam.Tinitigan ko lang ang kabaong, inaalala ang ngiti ni Ethan, ang kanyang tawa, ang paraan ng pagtawag niya sa akin na "Mommy" gamit ang k

Chapter 146

Pinayagan si Leon na umuwi mula sa ospital matapos ang isang linggong intensive care. Binalaan siya ng doktor na huwag mag-stress, huwag gumawa ng mabibigat na aktibidad, at bantayan ang kanyang kinakain. Ngunit alam ko, sa sandaling marinig ni Leon ang pangalan nina Clara at Richard, malilimutan niya ang lahat ng babala ng doktor. Masyadong malaki ang kanyang galit, masyadong malalim ang sugat sa kanyang puso.Sinundo ko siya mula sa ospital gamit ang sasakyan na ipinahiram ni Adrian. Nakaupo si Sebastian sa passenger seat, habang si Adrian naman ay sumunod sa likuran gamit ang kanyang sariling sasakyan. Lumabas si Leon mula sa pinto ng ospital na may mga hakbang na medyo nanghihina pa, ngunit ang kanyang mga mata ay matatalim na, puno ng determinasyon. Nakasuot siya ng itim na jacket na nagpapakita ng kanyang payat na katawan, ngunit ang kanyang awtoridad ay nanatili pa rin."Sigurado ka bang sapat na ang lakas mo para dito?" tanong ko, hawak ang kanyang siko upang suportahan siya.