All Chapters of The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Chapter 141 - Chapter 150

Dumating ang Linggo.Bumaba ako mula sa kama, nakasuot ng simpleng bestidang kulay mapusyaw na asul na binili ni Leon para sa akin ilang araw na ang nakalipas. Hindi ko ito hiniling, ngunit binili niya ito kahit papaano, at nang makita ko itong nakabitin sa aparador. Simple ang bestida, hindi marangya, ngunit maganda para sa aking katawan ngayon.Sa kainan, nakaupo na si Ethan sa kanyang upuan, kumakain ng cereal nang may gana. Nakaupo si Leon sa tabi niya, nakatingin kay Ethan na may ngiting hindi nawawala sa kanyang mukha mula nang lumabas ang resulta ng DNA test. Nakita ko kung gaano nagsisikap si Leon na maging mabuting ama—naroroon sa bawat sandali, tinatamasa ang bawat segundo kasama ang kanyang anak."Mom!" sigaw ni Ethan nang makita ako. "Sabi ni Daddy pupunta tayo sa museum ngayon!""Masaya ka ba?""Sobrang saya! Gusto kong makita ang mga dinosaur!"Tumawa si Leon, mainit ang kanyang boses. "Pangako, ngayon makikita natin ang mga dinosaur nang busog."Sabay kaming nag-almusal

Ginugol ko ang bawat sandali sa tabi ni Leon, nakaupo sa malamig na plastic chair sa tabi ng kanyang kama sa ICU. Nakakonekta ang kanyang katawan sa iba't ibang makina na umaalingawngaw at tumitiktik, ang heart monitor ay nagpapakita ng berdeng linyang umaangat at bumababa sa ritmong hindi ko kailanman naramdaman na sapat na matatag.Walang malay si Leon, hindi kumikilos, paminsan-minsan lang gumagalaw ang kanyang mga daliri na parang sinusubukang abutin ang isang bagay sa kanyang panaginip.Hawak ko ang kanyang kamay araw-araw. Kinakausap ko siya. Kinukuwento ko ang tungkol kay Ethan, kung paano siya nagtatanong tuwing umaga, "Kailan uuwi si Daddy?"Nagpapalitan sina Adrian at Sebastian sa pag-aalaga sa akin. Nagdadala sila ng pagkain na hindi ko makain, isang tasa ng kape na lumalamig bago ko ito mahawakan. Nakaupo sila sa waiting area, pagod ang kanilang mga mukha, ngunit hindi sila umaalis."Natulog ka na ba?" tanong ni Sebastian isang gabi, ang kanyang kamay ay nasa aking balikat

Ang libing ni Ethan ay idinaos makalipas ang tatlong araw matapos ang awtopsiya.Nakatayo ako sa harap ng maliit na puting kabaong, pinalamutian ng mga bulaklak na ako mismo ang pumili—mga sunflower, ang paborito ni Ethan.Sa loob ng kabaong, tahimik na nakahiga ang aking anak, ang kanyang maliliit na kamay ay may hawak na plastic dinosaur na kanyang paborito, na inilagay ko sa tabi niya bago isinara ang kabaong.Hindi ako umiyak. Naubos na ang aking mga luha. Ang natira na lang ay ang napakalalim na kawalan, tulad ng isang itim na butas sa aking dibdib na lumalamon sa lahat ng aking nararamdaman.Nakatayo sina Adrian at Sebastian sa tabi ko, tahimik. Nakasuot sila ng itim na jacket, ang kanilang mga mukha ay naninigas at puno ng kalungkutan. Ilang katulong mula sa mansion ang dumating, yumuko, hindi nangahas na tumingin sa akin. Wala akong pakialam.Tinitigan ko lang ang kabaong, inaalala ang ngiti ni Ethan, ang kanyang tawa, ang paraan ng pagtawag niya sa akin na "Mommy" gamit ang k

Tuwing hapon, nang walang palya, kaming dalawa ni Leon ay pumupunta sa libingan ni Ethan.Nakaupo kami sa berdeng damo sa tabi ng puting marble na lapida na malinis at simple. Nakaukit dito ang pangalang Ethan Harrington, kasama ang petsa ng kapanganakan at petsa ng kamatayan na may pagitan lamang na limang taon. Masyadong maikli. Masyadong saglit. Isang buhay na dapat sana ay mahaba pa, ngunit pinutol ng mga malulupit na kamay.May dala akong bagong laruan sa bawat pagpunta. Minsan ibang plastic dinosaur, dahil mahilig na mahilig si Ethan doon. Minsan maliliit na sasakyan, o story book na may mga larawan na lagi niyang pinapabasa sa akin bago matulog. Ngayon, dala ko ang kanyang paboritong dinosaur—ang luma na, may natutuklap na pintura sa buntot, ngunit lagi niya itong niyayakap kapag natutulog.Inilapag ko ang dinosaur sa aking kandungan, pagkatapos ay hinimas ang malamig na ibabaw ng lapida."Kumusta, Mahal ko," bulong ko, paos ang aking boses. "Nandito si Mommy. Dinala ko ang kai

Ginugol ko ang tatlong araw sa ospital. Sinabi ng doktor na ako ay na-dehydrate nang malala, sobrang pagod, at may malalim na emosyonal na trauma. Inirekomenda nila na magpa-therapy ako, ngunit tumanggi ako. Hindi ko kailangan ng estranghero para makinig sa aking kwento. Kailangan ko ang anak ko pabalik. Ngunit dahil imposible iyon, kailangan ko lang magpatuloy sa pag-usad, kahit na ang bawat hakbang ay parang paglalakad sa mga basag na salamin.Sinundo ako ni Leon mula sa ospital. Sumunod sina Adrian at Sebastian sa likuran gamit ang kanilang sariling mga sasakyan. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansion—tanging ang tunog ng makina ng sasakyan at ang aming magkasalitang paghinga ang naririnig. Hawak ni Leon ang aking kamay sa buong biyahe, hindi ito binitawan, na parang natatakot siyang mawala ako kung bitawan niya.Pagdating namin sa mansion, iba na ang pakiramdam ng lahat. Ang bahay na dating mainit at puno ng buhay ay ngayon ay parang isang malamig at tahimik na museo. Bawat sulok ay