Lahat ng Kabanata ng ว่าไงคะคุณคู่หมั้น: Kabanata 51 - Kabanata 60

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 12 1/2 อย่าขยับ NC“ถามไม่ได้ยินหรือไงหื้ม”“ปะ...เปล่า” สัมผัสหยาบโลนที่เจ้าของตักมอบให้ทำเอาสติแทบหลุดลอย สมองประมวลผลตามคำพูดของอีกฝ่ายไม่ทันมากนัก ถึงกระนั้นก็พยายามฝืนใจต่อต้านการกระทำไร้ยางอายนี้ เรียวมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกำยำให้ผละถอย ทว่ากลับถูกร่างสูงรวบข้อมือเอาไว้เสียแน่น “รุ่นพี่ปล่อยตาลนะ”“อย่าดื้อ”หากคนบนตักยังเอาแต่ขยับตัวขยุกขยิกไม่ยอมนั่งนิ่ง ๆ เห็นทีหลังจากนี้คงกลายเป็นเธอเสียเองที่ต้องตกอยู่ในอันตราย ช่างไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าแต่ละท่วงจังหวะที่ขยับโยกตัวนั้น มันส่งผลไปถึงแก่นกายภายใต้เนื้อผ้า ซึ่งถูกสะโพกกลมกลึงเสียดสีไปมาไม่หยุดหากเด็กดื้อรั้นยังไม่หยุดการกระทำเช่นนั้น คาดว่าอีกไม่นานตัวตนของเขาคงได้ขยายพองโตเตรียมออกศึกอย่างแน่นอน“นั่งนิ่ง ๆ แล้วตอบคำถามฉันมา ทำไมถึงกลับช้า”“เอ่อ....ไคแค่พาตาลแวะทานข้าวมาค่ะ” จำต้องโกหกออกไปคำโต หากพลั้งปากพูดสาเหตุที่แท้จริงออกมาเกรงว่าคงส่งผลกระทบไปถึงไคไม่มากก็น้อย“งั้นคงอิ่มแล้วสินะ ก็ดีไม่ต้องเปลืองอาหารที่นี่”“......”“ดูท่าเธอจะสนิทสนมกับไอ้ไคมาก ไว้ใจมันขนาดนั้นเลย” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดมาพร้อมเครื่อ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 13 เป็นเพียงลูกหนี้มีสิทธิ์อะไรมนุษย์เราเหตุใดมักหลงละเลิงไปกับความโลภ ไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตนมีได้คืบจะเอาศอกลำพองตัวจนลืมไปเสียสนิทว่าแท้จริงแล้วตัวเองอยู่ในฐานะอะไรความสัมพันธ์อันลึกซึ้งเพียงฉาบฉวยเกิดจากร่างกายของคนทั้งสอง เป็นธรรมชาติของชายหญิงถูกออกแบบมาให้มีความรู้สึกตอบสนองต่อความต้องการของตัวเอง หากมีฝ่ายใดเอาใจลงไปเล่นในละครบทนี้เกรงว่าความผิดหวังคงเลือกฝ่ายนั้นท่ามกลางสิ่งแวดล้อมเหล่านักศึกษาหลายคณะเดินขวักไขว่เลือกซื้ออาหารร้านประจำตามที่ตนชอบ หากแต่ร่างบางในชุดนักศึกษากลับเอาแต่นั่งจ้องจานข้าวเบื้องหน้าตาละห้อย ความรู้สึกเบื่ออาหารก่อเกิดพานให้กลืนอะไรไม่ลงสาเหตุที่ทำให้คนสวยต้องมีอาการหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้คงเป็นเพราะตลอดทั้งคืนเอาแต่คิดทบทวนเรื่องราวของใครบางคน รวมถึงการกระทำไร้ยางอายที่ตัดสินใจลงไปอย่างไม่ยั้งคิด แต่หากจะให้โทษใครคงเป็นตัวเธอเองเสียมากกว่าที่ปล่อยให้อารมณ์ปรารถนาอยู่เหนือสติกว่าจะได้พักสายตาก็ปาไปเกือบเช้า ในใจแอบหวังว่าคนใจร้ายผู้นั้นอาจจะเปลี่ยนใจกลับมาค้างที่ห้อง ทว่าความหวังอันริบหรี่ไม่เป็นไปตามคาด จวบจนรุ่งสางยังคงไร้เงาของร่า

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 15 คนของกูบ้านพักส่วนตัวของตระกูลอัศวภิรวัฒน์อยู่ไม่ห่างจากสนาม AP มากนัก บัดนี้กลับถูกจับจองเป็นสถานที่โสมมสังสรรค์ประจำปี ซึ่งมีมาเฟียเช่นคาร์เตอร์เป็นเจ้าภาพ รวมถึงคอยดูแลความสงบภายในงานในยามรัตติกาลแสงไฟหลากสีสลับปรับเปลี่ยนสาดส่องไปมาประกอบกับเสียงจังหวะดนตรีอึกทึกดังกระหึ่มสะท้านไปทั่วทั้งงานสังสรรค์ริมสระว่ายน้ำ ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยหญิงสาวในชุดว่ายน้ำวับ ๆ แวม ๆ อวดสัดส่วนเว้าโค้งของเรือนร่างตนสู่สายตานักท่องราตรีเสือร้ายในคราบหนุ่มหล่อชายหญิงที่มาร่วมงานสังสรรค์ในวันนี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนรู้จักของมาเฟียทั้งสิ้น ยามอยู่ในสนามย่อมเป็นศัตรูคู่แข่งด้านกีฬา หากแต่เมื่ออยู่นอกสนามเช่นตอนนี้เป็นดั่งเพื่อนมิตรต่างฝ่ายต่างให้เกียรติซึ่งกันและกัน รวมไปถึงหญิงสาวหลายคนเคยเป็นอดีตคู่ขาร่วมกิจกรรมบนเตียงกับคาร์เตอร์มาไม่น้อย บ้างก็แวะเวียนมาทักทายหวังจะเคลมร่างสูงแล้วชวนไปต่อในค่ำคืนนี้ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะให้ความสนใจพวกหล่อนเลยสักนิดร่างบางในชุดลำลองสบายตัวซึ่งแวะซื้อมาจากร้านข้างทาง แม้ชุดที่เธอสวมใส่จะเป็นเพียงชุดธรรมดาไม่ได้โป๊เปลือยเฉกเช่นหญิงสาวผู้อื่น หากแต่

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 17 ไม่ชอบทำอะไรรีบ ๆท่ามกลางความมืดสลัวมีเพียงแสงจากดวงจันทราในยามราตรีสาดส่องผ่านม่านขาวสะอาดตา แผ่กระจายทั่วทุกซอกมุมของห้องพอให้ได้เห็นทัศนวิสัยเลือนลางแม้บรรยากาศภายในห้องจะเป็นเหมือนอย่างในทุก ๆ วัน ทว่ากลับมีบางสิ่งบางอย่างผิดแปลกไปจากเดิมนั่นก็คือ เตียงนอนนุ่มซึ่งปกติมีเพียงร่างเล็กครอบครองมันผู้เดียว ทว่าในค่ำคืนนี้กลับมีใครอีกคนนอนซ้อนด้านหลังพร้อมกอดรัดเอวบางเอาไว้แนบกายแน่นความอึดอัดเข้าปกคลุมหัวใจทำได้เพียงนอนแน่นิ่งตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าท่อนไม้ พยายามหลับตาเพื่อหวังจะเข้าสู่ห้วงนิทราหลายครั้งหลายคราทว่าไม่สามารถข่มตานอนได้ลงเสียงหัวใจเต้นตึกตักสะท้านไปทั้งทรวง บ่งชัดถึงความตื่นเต้นระคนตื่นตระหนก หากคนที่นอนซ้อนทับเธออยู่ในตอนนี้เป็นใครอื่นซึ่งไม่ใช่คนที่แอบรักแอบชอบมาเนิ่นนาน อาการเหล่านั้นคงไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอนน้ำตาลนอนคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาตกอยู่ในภวังค์ราวกับต้องมนต์สะกด ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าบัดนี้หน้าท้องแบนราบกำลังถูกมือร้ายกาจลูบคลำอย่างเพลิดเพลินซึ่งกว่าจะรู้ตัวก็ในช่วงที่ขอบกางเกงถูกรั้งลงพลันสติก็หวนคืนเรียกให้เรียวมือสวยรีบตะ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 19 ย้ำเตือนสถานะหญิงสาวหอบเรือนร่างไร้ชีวิตชีวาของตัวเองออกจากสถานการณ์อันแสนอึดอัดหนีมาพึ่งความเงียบสงบข้างสระน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามกีฬามากนักต้นไม้ใหญ่รายล้อมรอบสระน้ำให้ทั้งร่มเงาทั้งสายลมอ่อน ๆ พัดพาความเย็นสบายพลอยให้เจ้าตัวรู้สึกสดชื่นอยู่ไม่น้อย หากแต่ใบหน้าสะสวยกลับฉายชัดถึงความวิตกกังวล ในหัวพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนคำพูดของแอรินก่อนหน้านี้สะเทือนไปถึงหัวใจคนฟังพลอยให้เจ้าตัวคิดหนักอยู่ไม่น้อย ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดโทษใครเป็นเพราะเธอเองที่เผลอเอาใจลงไปเล่นในละครบทนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าในตอนจบตัวละครที่ต้องหายไปคงหนีไม่พ้นตัวเธอเองทันใดนั้นเสียงทุ้มแสนคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนร่างสูงของไคจะปรากฏตัวให้ได้เห็น“คิดอะไรอยู่ครับคนสวย”“ไค”“ก็ผมนะสิ พี่คิดว่าใครเหรอครับ” ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงโต๊ะไม้ยาวตัวเดียวกันกับน้ำตาลพลางเลิกคิ้วถามตามประสาหนุ่มทะเล้น “หรือว่าอยากให้เป็นพี่ชายผม”“ปะ...เปล่านะ”“พี่ชอบเฮียใหญ่เหรอครับ”คำถามตรงไปตรงมาสร้างความอึดอัดใจให้คนถูกถามอยู่ไม่น้อย ทั้งที่คิดว่าตัวเองกักเก็บอาการเอาไว้ได้เป็นอย่า