Lahat ng Kabanata ng ว่าไงคะคุณคู่หมั้น: Kabanata 41 - Kabanata 50

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 2 เกิดอะไรขึ้นหากกล่าวว่าความสุขที่สุดในชีวิตคือการได้รักได้ครอบครอง เธอขอค้านหัวชนฝายืนกรานเลยว่า ‘การได้แอบรักนั้นมีความสุขเสียยิ่งกว่า’ ได้ยืนมองเขาจากมุมมืดมุมนี้ ได้เห็นรอยยิ้มที่มิอาจปฏิเสธว่ามันสามารถช่วยชุบหัวใจที่ไร้ชีวิตชีวาให้พองโตขึ้น เพียงแค่ได้แอบรักแอบมองอยู่ห่าง ๆ เพียงเท่านั้นก็ถือว่ามีความสุขแล้วแม้นในชีวิตจริงจะไม่สามารถยืนเคียงข้างกับคนที่หัวใจเรียกร้องได้ ขอเพียงสมหวังในห้วงแห่งฝันหวานจะเป็นการขอมากไปหรือเปล่าเสียงของอาจารย์ในคาบเรียนชั่วโมงสุดท้าย ไม่สามารถรบกวนเวลานอนของคนตัวเล็กที่ฟุบหน้าลงโต๊ะหนังสือหลับตาพริ้มพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงฝันสุดแสนพิเศษซึ่งคนนอกมิอาจคาดเดาได้ทว่าใบหน้าสะสวยที่ปรากฏอยู่ในตอนนี้ช่างดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนไม่สามารถละสายตาไปได้เลยความงดงามไม่ว่าจะเห็นสักกี่ครายังคงน่ามองไม่มีเบื่อ คิ้วบางขมวดมุ่นเมื่อถูกรบกวนจากเจ้าปอยผมที่ร่วงหล่นลงบดบังกรอบหน้าด้วยความหวังดีมือกระด้างค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหา หมายจะจัดการกับกลุ่มผมเหล่านั้น พลันก้อนเนื้อภายใต้อกแกร่งเริ่มเต้น

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 4 สัมผัสน่ารังเกียจท่ามกลางความมืดสลัวมีเพียงแสงไฟริบหรี่จากสายฟ้าฟาดสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างบานหรูเข้ามาด้านในพอให้ได้เห็นทัศนวิสัยเลือนลางเสียงของพายุฟ้าฝนด้านนอกโหมกระหน่ำลงมาไม่หยุด ส่งผลให้บรรยากาศอันมืดมิดดูอ้างว้างเจือปนความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นความเหน็บหนาวเริ่มกัดกินหัวใจลุกลามไปทั่วเรือนร่างเรียกให้มือบางต้องควานหาผ้าห่มกระชับขึ้นคลุมจนถึงลำคอระหงอาการปวดหัวรุมเร้าคงเป็นพิษจากการร้องไห้มาอย่างหนัก“หนาว” เรียวปากแห้งผากพยายามเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก รู้อยู่เต็มอกว่าห้องที่อาศัยในตอนนี้คงเป็นสถานที่อันตราย หากแต่ร่างกายไม่รักดีกลับไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถฝืนดันตัวลุกขึ้น ทำได้เพียงนอนขดตัวใต้ผ้านวมผืนหนาหาความอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายไร้ประโยชน์นี้ “ฮึก คิดถึงแม่จัง”“อ่อนแอ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด “บทเหยื่อมันคงเล่นง่ายสินะ”“คะ...คุณเป็นใคร” เสียงเบาหวิวเอ่ยถามพยายามหรี่ตามองหาคู่กรณีผ่านความมืดมิด หากแม้แต่เงาก็ไม่สามารถมองเห็นได้“มีปัญญากู้แต่ไม่มีปัญญาใช้คืน”“.....”“พวกไร้ความรับผิดชอบ”“หยุดนะ!!” ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานาที่

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 6 เฮียชอบเธอเหรอความอึดอัดปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทั่วทุกซอกมุมพานให้บุคคลทั้งสองต้องตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งถูกความเงียบสงบกลืนกินได้ยินเพียงเสียงของหัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบเจ็บอก เรียวมือเล็กกระชับเสื้อแน่นอย่างประหม่า แววตาฉายชัดถึงความกังวลปนหวาดกลัวคาร์เตอร์ที่เธอเคยรู้จักมิใช่คนเหี้ยมโหด อีกทั้งเขายังอ่อนโยนและสุภาพกับผู้หญิงเป็นที่สุด ผิดเพี้ยนกับชายหนุ่มเบื้องหน้าที่ไร้หัวใจแสนเย็นชาซ้ำยังถือปืนจ่อคางเธออยู่ในตอนนี้อีกต่างหาก“....” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม นัยน์ตาคมกริบหรี่มองใบหน้าสะสวยด้วยจับพิรุธ “รู้จักฉัน?”“.....”“เอาเถอะ ๆ จะเรียกฉันยังไงนั่นมันก็เรื่องของเธอ แต่ตอนนี้เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์บวกกับสายตาร้ายกาจพร้อมงับเหยื่อซึ่งใกล้ติดกับดักเต็มที “ตราบใดที่แม่เธอยังหาเงินมาใช้หนี้ฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้ากัน”“.....”“แต่ถ้าเธอเป็นเด็กดียอมเชื่อฟัง ฉันอาจจะใจดีลดหนี้ให้” เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้เขายิ่งได้ใจยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยอมลดปืนลงในที่สุด ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นกอบกุมแก้มอวบอิ่มเอาไว้ หากเธอยอมเชื่อฟังอย่างที่ว่าจริงเขาเองก็พ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 8 ไม่ใช่หมอแต่ฉีดยาให้ได้เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ปรับอุณหภูมิภายในห้องเย็นยะเยือก แต่กลับสู้ความร้อนแรงของคนทั้งสองซึ่งกำลังนัวเนียอยู่บนเตียงนุ่มไม่ได้เลยแม้แต่น้อยสัมผัสอันวาบหวามพวยพุ่งทวีคูณ สติเริ่มหลุดลอยไปตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าวิ่งลงไปยังกลีบกุหลาบชื้นแฉะผลิน้ำหวานล้นจนเปียกชื้นเต็มเนื้อผ้าชั้นในนัยน์ตานุ่มลึกฉายแววถึงความปรารถนามองกรอบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต เรียวปากนุ่มนิ่มคู่นั้นเม้มเข้าหากันแน่นราวกับพยายามกักเก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมา กระทั่งเรียวขาขาวเนียนบิดเร่าทรมานบ่งชัดว่าคนใต้ร่างก่อเกิดความรู้สึกเดียวกันกับตน“ไง? ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า”“......”“ยังป่วยอยู่งั้นสิ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงถามขณะที่ท่อนลำยังคงตอกย้ำลงกลีบเนื้อไม่หยุด พลันความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวชักชวนให้มุมปากหยักกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถึงฉันจะไม่ใช่หมอแต่ก็ฉีดยาให้ได้ สนใจไหม”“มะ...ไม่”“ทำไมต้องฝืน”“......”“อยากก็แค่พูด”“.....”“เธอเสนอ ฉันพร้อมสนอง” “......” หน้าท้องแบนราบถูกสัมผัสจากมือหยาบลูบคลำเพียงแผ่วเบาทำเอาเจ้าตัวเริ่มหายใจติดขัด ก่อนจะส

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 10 พ่อหนุ่มแสนดีเสียงเพลงคลอเคล้าบรรยากาศฟังสบายหูกล่อมผู้โดยสารในห้องคับแคบให้รู้สึกผ่อนคลายอารมณ์ หากแต่ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดันเอาแต่เบนใบหน้าเข้าหากระจกพลันทอดสายตามองไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกตลอดฝั่งข้างทาง“ถ้าพี่ไม่สะดวกนั่งรถไปกับผมบอกได้นะครับ เดี๋ยววันหลังให้เฮียใหญ่ไปส่งแทน” ท้ายที่สุดแล้วจำต้องเอ่ยความในใจออกมา เห็นท่าทีราวกับไม่เต็มใจของร่างเล็กแล้วเขาเองก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย“ปะ...เปล่านะ” ก่อนคนขับจะได้เข้าใจผิดไปมากกว่านี้ น้ำตาลจำต้องรีบกล่าวความจริง อาศัยติดรถมากับไคนับว่าเป็นบุญของเธอมากแล้ว ไม่อยากคิดว่าถ้าหากสารถีในตอนนี้คือเขาผู้นั้นคงทำให้บรรยากาศภายในห้องโดยสารดูอึดอัดอยู่ไม่น้อย“ผมเห็นพี่เงียบมาทั้งทาง”“แค่คิดถึงแม่น่ะ”“ผมพาไปเยี่ยมท่านได้นะ”“จริงเหรอ” แววตาคู่งามเปล่งประกายฉายชัดระคนตื่นเต้นจนลืมตัวไปชั่วขณะ เผลอขยับกายเข้าประชิดคนขับพลางลุ้นไปคำตอบ“หึ” ท่าทางคล้ายเด็กน้อยตาแป๋วทำเอาคนขับนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย ซึ่งจะให้คนเจ้าเล่ห์เช่นไคตกปากรับคำง่าย ๆ ก็ดูจะไม่สนุกมากนัก “แต่มีข้อแม้นะครับ”“หือ ข้อแม้อะไรเหรอ”“สัญญาก่อนว่าหลังจากวัน