ตอนที่ 1 บทนำ

มหาวิทยาลัย AVV

มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในเมืองไทย ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากส่งลูกหลานเข้าศึกษาเพราะมีคุณภาพสูง โดยอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูล อิทธิวัฒนาวรากุล ซึ่งมีคุณทรงเดชมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลควบตำแหน่งเป็นผู้บริหารสูงสุด

นักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ล้วนเป็นลูกหลานของผู้มีฐานะร่ำรวย  รวมถึงหญิงสาวในชุดนักศึกษารัดสัดส่วนอวดทรวดทรงองค์เอวบวกกับกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาคืบ ชวนให้สายตาของหนุ่ม ๆ พากันเหลียวมองในความมีเสน่ห์อย่างไม่วางตา

นาเดียร์ เกียรติภิรมย์ภักดิ์ เด็กนักเรียนนอกเพิ่งย้ายเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยในเมืองไทยแห่งนี้เป็นวันแรก ซึ่งมันควรจะเป็นวันที่ดีสำหรับเธอ แต่กลับต้องมาหัวเสียตั้งแต่เช้าเสียอย่างนั้น

“ยัยน้ำแกอยู่ไหนเนี่ย ฉันเดินจนเมื่อยแล้วนะ” เสียงเล็กบ่นกระปอดกระแปดลงโทรศัพท์ ในขณะที่ใบหน้าบึ้งตึงก็หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเพื่อนสนิทไปด้วย

(ฉันก็อยู่หน้าตึกนี่ไง แกนั่นแหละอยู่ไหนนาเดียร์)

“แกเล่นตลกเหรอยัยน้ำ! ฉันก็ยืนอยู่หน้าตึกเนี่ยทำไมไม่เห็นแกเลย” พอได้ยินคนปลายสายตอบมาเช่นนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากกว่าเดิม เพราะเธอเองก็ยืนอยู่จุดที่นัดพบกันแล้วแท้ ๆ แต่รอบ ๆ บริเวณนี้กลับไม่มีแม้เงาของเพื่อนสนิท

(แน่ใจนะว่าแกอยู่หน้าตึกบริหาร)

สิ้นเสียงของคนปลายสาย คนตัวเล็กก็รีบหมุนตัวกลับไปอ่านป้ายชื่อคณะในทันที ตัวอักษรตัวใหญ่ที่ปรากฏต่อกรอบสายตาทำเอาเธอถึงกับยิ้มแห้ง

“คณะวิศวกรรม.....”

ตุบ

“โอ๊ย!” ไม่ทันจะได้ตกใจกับป้ายชื่อคณะ แต่กลับต้องร้องเสียงหลง เพราะจู่ ๆ บุคคลปริศนาก็เดินเข้ามากระแทกไหล่เล็กจากด้านหลังจนเธอเสียหลักเซเล็กน้อย พานให้โทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือร่วงลงพื้น และแน่นอนว่าหน้าจอมันแตกละเอียดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

และแทนที่คู่กรณีจะเอ่ยขอโทษเธอบ้าง แต่เขากลับเดินหนีไม่แม้แต่จะรับผิดชอบหรือหันมามองเธอด้วยซ้ำ ไม่รอช้านาเดียร์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะรีบวิ่งไปดักหน้านักศึกษาหนุ่มในชุดช็อปวิศวะทั้งสามพร้อมกับจ้องคู่กรณีอย่างเอาเรื่อง

ไม่รู้จักเกรงกลัวอำนาจและสายตาอำมหิตของคนตรงหน้าเลยสักนิด

“นี่ ที่บ้านไม่เคยสอนเรื่องมารยาทเหรอฮะ!!” แขนกลมกลึงทั้งสองข้างยกขึ้นเท้าเอว พร้อมกับตะโกนใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาด้วยความโมโห ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านได้เลย

“หลบไป” เรียวปากหยักขยับตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับยกมือขึ้นปัด ๆ เป็นเชิงไล่ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยิ่งเพิ่มชนวนความโมโหให้คนตัวเล็กมากขึ้นอีก

“ไม่หลบ” ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

“โอ๊ะโอ สงสัยมึงจะเจอของจริงเข้าแล้วว่ะนักรบ” คาร์เตอร์ว่าพร้อมกับตบไหล่เพื่อนสนิทเพื่อเอาใจช่วย ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดินเข้าตึกไปก่อนใครเพื่อน

“ต้องการอะไร”

“นายต้องขอโทษฉันก่อน” คนตัวเล็กยักคิ้วอย่างยียวนชวนให้อีกฝ่ายเริ่มรู้สึกไม่พอใจ

“แล้วใครใช้ให้มายืนขวางทางวะ”

“นายต่างหากที่เดินไม่ดูทาง”

“มึงก็ขอโทษน้องมันไปเหอะ เรื่องจะได้จบ ๆ ไม่รำคาญบ้างเหรอวะ” กลายเป็นแผ่นดินที่ทนฟังเพื่อนสนิททะเลาะกับคนแปลกหน้าไม่ไหว เขาจึงเอ่ยขึ้นเพื่อเป็นการตัดปัญหา ซึ่งนักรบก็ยอมทำตามคำแนะนำของเขาอย่างว่าง่าย

“ขอโทษ พอใจยัง”

“ไม่โว้ย”

“จะเอาอะไรอีก” เขากดเสียงต่ำพลางพ่นลมหายใจอย่างแรง บ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิดเข้าแล้ว เพราะคิดไปว่าเธอคงเหมือนผู้หญิงทั่ว ๆ ไปที่พยายามเข้าหาตัวเขาก็เพื่ออยากร่วมหลับนอนด้วยกัน รวมถึงอยากได้เงินและทรัพย์สินของเขาเหมือนคนอื่น ๆ อย่างแน่นอน

“นายทำโทรศัพท์ฉันพัง” เรียวมือเล็กยื่นเครื่องมือสื่อสารไปจ่ออยู่ตรงใบหน้าคมคายเพื่อให้เขาได้เห็นมันชัด ๆ

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้มองโทรศัพท์ด้วยซ้ำ เพราะสายตาพราวเสน่ห์คู่นั้นมันกลับไล่มองเรือนร่างของคนตัวเล็ก ตั้งแต่หน้าอกหน้าใจที่ดูอวบใหญ่จนกระดุมแทบปริเด้งใส่ตาคนมอง ก่อนจะเคลื่อนลงต่ำลอบสังเกตเอวเล็กที่น่าจับล็อกแล้วกระแทกแรง ๆ เสียให้เข็ด

“หึ ได้เดี๋ยวฉันจะซื้อให้ใหม่”

“คุยง่ายแบบนี้ก็ดีหน่อย”

“คืนนี้มาเอาที่นี่ก็แล้วกัน เดี๋ยวจะรอ” คำพูดมีเลศนัยดังขึ้นพร้อมกับยัดกระดาษใบเล็กใส่มือบาง จากนั้นเขาจึงเดินจากไปทิ้งให้เธอได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ จนลับสายตา ก่อนจะเปิดกระดาษใบนั้นเพื่ออ่านรายละเอียดด้านใน

‘AVV คลับ’

“แล้วใครเขาไปซื้อโทรศัพท์ที่คลับกันฮะ!!”