Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

The late afternoon sun swept through the tall windows of the Santillan family home. Binabalot ng banayad na gintong liwanag ang buong sunroom na tanaw ang malawak na hardin ng mga rosas.Three years had passed since that perfect spring wedding, and the estate had transformed in the most wonderful ways. Sa ilalim ng matandang puno ng oak ay nakatayo ang bagong swing set na pinintahan ng na rosas at puti. Mayroon ding maliit na taniman ng gulay na ipinagmamalaking proyekto ni Zia, hitik sa maliliit na kamatis at makukulay na marigold. And in the distance, a gentle white pony grazed lazily in the fenced paddock. Sa tabi nito ay may kahoy na karatulang may pangalang “Sparkles,” na isinulat sa magulo ngunit kaibig-ibig na sulat-kamay ng isang limang taong gulang.Sa loob ng bahay, ang hangin ay puno ng halimuyak ng bagong lutong vanilla cake at mga ligaw na bulaklak. Nakatayo si Samantha sa kitchen island habang maingat na nilalagyan ng mapusyaw na blush frosting ang tatlong-palapag na b

“Ano?!”“Valerian has been in coma for a year now and he has shown no sign of waking up. As the head of the family, he has a large sum of money he will inherit. My mom intend to give away to charity. Dapat ay akin ang perang iyon dahil karapat-dapat akong makuha iyon, pero iniisip ng Mom ko na mas mabuting ibigay iyon sa charity, gaya ng kagustuhan ni Valerian. Tanga talaga ang lalaking iyon,” he snapped.Natigilan si Rosie, ibang-iba na ang lalaking nakikita niya kumpara sa Xavier na kanyang minahal.“Dahil hindi ko makuha ang pera mismo, kailangan kita para gawin iyon para sa akin.”Umawang ang labi niya. “How on earth do you expect me to do that?”“Sa pamamagitan ng pagiging asawa ng kapatid ko,” sagot ni Xavier. “Well technically, I just need you to pretend to be his wife.”“Imposible ang pinapagawa mo sa akin!” halos mapasigaw ni Rosie.“Hindi iyon imposible. Napag-isipan ko na ito. Ang kailangan mo lang gawin ay magpanggap na asawa ni Valerian at kunin ang pera. Tutal, kung ano

“Where are the others?” tanong ni Valerian sa kanyang ina nang pumasok ito sa silid dala ang tray ng pagkain.“At home. I stayed behind to make sure you were comfortable before leaving,” sagot ni Cassandra habang tinutulungan siyang makaupo.Kalahati pa lamang ng kinakain niyang hindi gaanong masarap na lugaw nang magsalita si Cassandra.“Anong masasabi mo tungkol kay Rosie?”“Kung tinatanong mo kung kilala ko siya. Wala akong maalala tungkol sa mga nangyari bago ang aksidente, Mom. Hindi ko nga maalala kung paano nangyari ang aksidente,” he admitted.“Huwag mong pilitin ang sarili mong makaalala. Sabi ng doktor, maaaring bumalik ang mga alaala mo sa tamang panahon.”“Yeah, I doubt that's going to happen since I can't even recall when my marriage took place.”“Hindi mo kailangang alalahanin muna ang lahat tungkol sa kasal ninyo para malaman kung totoo iyon o hindi. Ang mahalaga ay kung ano ang nararamdaman mo rito.” Itinuro ni Cassandra ang dibdib ni Valerian. “Nang makita mo si Rosi

Valerian kept on devouring Rosie lips. Habang dumadausdos ang mga kamay niya sa makinis at maitim nitong buhok, ang kamay naman ni Valerian ay humahaplos sa kanyang likod, unti-unting bumababa sa baywang niya hanggang sa kanyang pang-upo. Alam ni Rosie na kailangan na niyang itigil 'yon. Kaya agad siyang kumalas, pinutol ang kanilang halikan. Akala ni Valerian ay humiwalay lamang siya para makahinga, kaya ngumiti ito bago idiniin ang noo sa kanya. “Did we kiss like this in the past?” tanong nito habang dumadampi ang mainit nitong hininga sa mukha ni Rosie. “Because if we did, I wouldn’t mind carrying on.” He leaned in for another kiss. Ngunit mabilis na bumaba si Rosie mula sa kandungan nito. Lumayo siya para hindi na maabot ni Valerian. “I…” Isang marahang katok sa p***o ang nagligtas sa kanya mula sa pagsagot. “Valerian, I heard you… Oh! You’re here as well,” sabi ni Cassandra nang pumasok sa silid. “Of course she is. Where else would she be?” mahinahong sagot ni Valerian. “Y

Naramdaman ni Rosie ang isang kamay na marahang humahaplos sa kanyang braso. Mainit at banayad ang haplos hanggang sa umakyat ang kamay nito sa kanyang mukha. Gusto man niyang ipagpatuloy ang mahimbing na pagtulog, kailangan na niyang magising. Dahan-dahang iminulat ni Rosie ang mga mata at nakita si Valerian na nakaupo sa tabi ng kama, nakatingin sa kanya. “You’re finally awake.” Ang boses nito ang tuluyang nagpawala sa antok niya. Umupo si Rosie. “Anong ginagawa mo rito?” “To see you, of course,” sagot nito habang inaayos ang isang hibla ng buhok na nakalugay sa mukha ni Rosie. “Hindi ba pwedeng hintayin mong bumangon ako?” “Pwede naman, pero ang problema, mahilig kang matulog,” sagot ni Valerian habang itinuro ang orasan sa mesa. Nagulat si Rosie nang makitang lampas ala-una na ng hapon. “Oh my gosh! Hindi ko sinasadyang makatulog nang gano'n katagal. Pagod lang talaga ako at…” “You don’t have to explain yourself. Believe me when I say it’s something I understand