บททั้งหมดของ ถูกบีบจนจนมุม! คุณป้าสะใภ้กับสาวใช้สุดสวย: บทที่ 1 - บทที่ 10

30

บทที่ 1 เสียงครางในห้องนอนใหญ่

“หมดแรงอีกแล้วเหรอคะ...?” เสียงผิดหวังของหญิงคนหนึ่งดังขึ้น หลังจากความต้องการของเธอยังไม่ถูกเติมเต็มอย่างที่หวังหญิงสาวคนนั้นลุกขึ้น แล้วหยิบชุดนอนสีดำของเธอมาสวมบนร่างอวบอิ่ม ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจภาพตรงหน้าในยามนี้ทำให้สมองของ อนุมาน หลานชายที่มาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่และหรูหราแห่งนี้ แทบปั่นป่วนนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเหตุการณ์ส่วนตัวของผู้ใหญ่ต่อหน้าต่อตาอย่างชัดเจน ผ่านรูกุญแจห้องนอนใหญ่“ขอโทษนะ...” เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนดังขึ้น ราวกับหมดหนทางกับสภาพของตัวเองที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอนุมาน ชายหนุ่มรูปร่างผอมแต่ว่องไว มีพื้นฐานวิชาศิลปะป้องกันตัวที่ฝึกมาตั้งแต่อยู่หมู่บ้าน ได้มาอาศัยอยู่ในบ้านหรูของลุง ภูมินทร์ และป้า อารียา ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยที่จาการ์ตาในฐานะเด็กบ้านนอก เขามักจะระวังตัวและวางตัวดีเสมอแต่เย็นวันนี้ เขากลับเผลอทำเรื่องที่ไม่ควรทำลงไปโดยไม่ตั้งใจการกระทำครั้งนี้ไม่ได้มีการวางแผนมาก่อนเลย เป็นเพียงความเผลอไผลชั่ววูบ และเขาก็ทำไปด้วยหัวใจเต้นแรง เพราะกลัวถูกจับได้เป็นที่สุดตอนแรก เย็นวันนั้น อนุมานเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยห
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 2 เหยื่อล่อที่ชวนอึ้ง

ชั่วขณะหนึ่ง ลมหายใจของอนุมานเหมือนจะหยุดลง เขาสับสนจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร! เรื่องนี้มันเหนือการควบคุมของเขาจริง ๆเขายิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อจู่ ๆ ป้าอารียาก็แตะไหล่ไล่ไปถึงลำคอของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว การเคลื่อนไหวนั้นทำให้ลมหายใจของเขาเหมือนติดอยู่ที่คอการกระทำนั้นไม่ใช่การตบหรือทุบตี แต่กลับเป็นการลูบเบา ๆ!“เธอรู้ใช่ไหมว่าเมื่อกี้ป้าจะเอาแตงกวานั่นไปทำอะไร…?” เธอกระซิบ เสียงคล้ายลมหายใจแผ่ว ๆอนุมานตัวแข็งทื่อ นึกเสียใจที่แอบมอง “ซวยแล้วไง…ตายแน่เรา” เขาคิดในใจอย่างกระวนกระวายสุด ๆจู่ ๆ มือเรียวของป้าอารียาก็ลูบไล้เบา ๆ จากเอวของอนุมาน แล้วเลื่อนลงไปที่ต้นขาของเขา จากนั้นก็…หมับ!ร่างของอนุมานเกร็งขึ้นทันที เมื่อเห็นป้าอารียาส่งยิ้มมาทางเขา จนในเสี้ยววินาทีนั้น…“ที่รัก… คุณอยู่ไหนน่ะ? ทำไมนานจัง!”ตอนที่อารียากำลังจะพูดต่อ เสียงของลุงภูมินทร์ก็ดังเรียกมาจากไกล ๆป้าอารียารีบตั้งสติและกลบเกลื่อนสถานการณ์ที่น่าอึดอัดสุด ๆ นี้ ก่อนจะกลับเข้าห้องไป พร้อมส่งสายตาแวบหนึ่งที่ทำให้อนุมานยิ่งขนลุกกว่าเดิมตอนนี้อนุมานรู้สึกโล่งใจที่ไม่โดนดุ แต่เขาก็ยังสับสนกับสายตาคม ๆ เมื่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 3 ใบเฟิร์นสาวใช้ประจำบ้าน 

"อะแฮ่ม…!" ป้าอารียาเอ่ยเตือน "อุ๊ยยย…คุณนายใหญ่อยู่นี่เอง แหม หนูมองไม่เห็นเลย เพราะมัวแต่มองพ่อหนุ่มสุดหล่อร่างผอมคนนี้อยู่ ฮิ ๆ ๆ!" หญิงสาวสวยรูปร่างอวบอิ่มรีบเปลี่ยนท่าทีทันที เธอคือใบเฟิร์นแม่บ้านประจำบ้านหลังนี้ ตั้งแต่อนุมานมาอยู่ที่นี่ เขาก็มักจะได้คุยเล่นกับใบเฟิร์นอยู่บ่อย ๆ และทั้งคู่ก็มักจะหยอกล้อกันเป็นประจำ มุกล้อเล่นของพวกเขาบางทีก็ออกจะทะลึ่งนิด ๆ แต่ก็แค่ปากเท่านั้น อนุมานไม่กล้าทำอะไรแปลก ๆ เกินเลยหรอก เขายังจำคำสั่งเสียของพ่อได้ดี ก่อนที่เขาจะขอไปเรียนต่อที่จาการ์ตา ว่าต้องวางตัวและประพฤติตัวให้ดี "จำไว้นะ อย่าซน พ่อรู้วีรกรรมของแกในหมู่บ้านนี้ดี ชอบแอบดูนัก โดยเฉพาะเวลามีคู่แต่งงานใหม่ แกกับพวกเพื่อน ๆ พวกนั้นน่ะ ถึงขั้นเคยมีเรื่องกับหัวหน้าชุมชนมาแล้ว อย่าทำแบบนั้นอีก มันน่าอายต่อครอบครัวเรา ถึงเราจะจนแบบนี้ แต่เราก็เป็นเชื้อสายผู้ดีนะอนุมาน เพราะงั้นชื่อแกถึงได้ชื่อ อนุมานไง…!" นั่นคือคำพูดของพ่อที่อนุมานจำได้ขึ้นใจ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเป็นสายเลือดผู้ดีจากราชวงศ์ไหน เพราะพ่อไม่เคยเล่าให้ฟังเลย "ขะ..ขอโทษครับป้า พี่ใบเฟิร์น ผมขอตัวก่อนนะครับ กลัวไปเข้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 4 สับสนอยู่คนเดียว

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก!“อนุมาน เธอกลับจากมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?” เสียงของใบเฟิร์นดังมาจากนอกห้อง อนุมานเปิดประตูอย่างอืดอาด แล้วแม่บ้านรูปร่างอวบอิ่มคนนี้ก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขาแล้ว“เพิ่งตื่นเหรอจ๊ะ?”“ใช่ครับ พี่ใบเฟิร์น วันนี้ตอนอยู่มหาวิทยาลัยผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย พอกลับมาก็เลยนอนเลย” อนุมานพูดโกหกออกไป“อืม…งั้นเหรอ?” ใบเฟิร์นที่ผมยังเปียกอยู่ดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อคำตอบของหนุ่มร่างผอมคนนี้สักเท่าไหร่ แต่พอมองดวงตาของอนุมานที่แดงนิด ๆ ใบเฟิร์นก็เชื่อ“เธอ…เอ่อ…อืม…งั้นก็ช่างเถอะ พี่ไปเก็บกวาดก่อนนะ” ใบเฟิร์นพูดต่อ แล้วเดินจากหน้าอนุมานไปอย่างสบาย ๆ พร้อมโชว์สะโพกที่งดงามไม่แพ้ของป้าอารียาเลย“โอ้โห…สะโพกนั่นแหละที่ทำให้ลุงของเราส่ายไม่หยุด” อนุมานคิดในใจพลางกลั้นหัวเราะตอนนี้เขารู้ความลับใหญ่ในบ้านหลังนี้แล้ว ลุงภูมินทร์ ลูกพี่ลูกน้องของพ่อเขา อดีตทหารที่ตอนนี้ทำงานในสายราชการ แอบมีเรื่องอื้อฉาวกับ…ใบเฟิร์น แม่บ้านของบ้านนี้แต่สิ่งที่ทำให้อนุมานแปลกใจก็คือ ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ ดนัย ลูกพี่ลูกน้องของเขา ซึ่งเป็นลูกของลุงภูมินทร์กับภรรยาคนแรกที่ล่วงลับไปแล้ว กลับไม่เคยเห็นอยู่ในบ้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 5 วันที่ซวยสุดๆ

“กำลังเรียนอะไรอยู่เหรอ ทำไมจริงจังขนาดนั้น…!”ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ ใบเฟิร์นจงใจย่อตัวลงพร้อมมองแล็ปท็อปของอนุมาน ทำให้ชุดเดรสอยู่บ้านที่ค่อนข้างหลวมของเธอเผยให้เห็นด้านใน จนสายตาของอนุมานอดเหลือบมองไม่ได้“โอ้โห…” ชายหนุ่มคิดในใจ บางอย่างของเขาเริ่มขยับอย่างควบคุมไม่อยู่จากมุมที่เขามอง เขาเห็นส่วนบนของร่างกายอวบงามของใบเฟิร์นอย่างเต็มตา จน…อนุมานเองก็พูดไม่ออก!ถึงที่ผ่านมาเขาจะคุยเล่นกับเธอบ่อย ๆ แต่เพราะแอบเห็นเรื่องเมื่อช่วงเย็น ความคิดของอนุมานก็เริ่มรวนไปด้วยเขาจึงเริ่มสังเกตร่างกายของใบเฟิร์น ซึ่งสำหรับเขาแล้วช่างเย้ายวนมาก ยิ่งตอนอยู่ใกล้แบบนี้ กลิ่นหอมจากตัวใบเฟิร์นก็ยิ่งชวนให้ใจสั่นจริง ๆ“กะ-กำลัง…ไถนา…เอ๊ย หมายถึงอ่านหนังสือครับ เอ่อ ทบทวนบทเรียนเมื่อตอนกลางวันน่ะครับพี่?” คำตอบตะกุกตะกักของอนุมานทำให้ใบเฟิร์นต้องกลั้นหัวเราะ“ทำไมต้องประหม่าขนาดนั้นด้วยล่ะ บอกมานะ คิดอะไรอยู่เหรอ?” ใบเฟิร์นแกล้งแหย่ จนลมหายใจของเธอปะทะแก้มของอนุมาน“อะ-เอ่อ…” ลิ้นของอนุมานแข็งไปหมด การคุยกันใกล้ขนาดนี้ แถมยังมีภาพที่เขาแอบเห็นใบเฟิร์นกับลุงภูมินทร์ออกกำลังกายบนเตียงเมื่อช่วงเย็
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 6 บังเอิญเห็นป้าอารียากับชายหนุ่มคนหนึ่ง

อนุมานกินอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเขายังไม่ได้กินมื้อเช้า เมื่อเช้าก็รีบตรงไปมหาวิทยาลัยทันที พอเรียนเสร็จเขาเลยรีบมาที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเพื่อเติมข้าวให้ท้องอิ่มตอนจะจ่ายเงินและกำลังค้นหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเป้ อนุมานก็ทั้งงงทั้งตกใจ เพราะกระเป๋าสตางค์ของเขาหายไป“โอ๊ย กระเป๋าสตางค์ฉันอยู่ไหนเนี่ย?” เขาคิดในใจอย่างสับสนอนุมานเริ่มลนลาน ไม่รู้จะจ่ายค่าอาหารยังไง แถมเอกสารสำคัญของเขาอย่าง ใบอนุญาตขับขี่ และ ใบรับรองหมายเลขทะเบียนรถ ก็อยู่ในกระเป๋าสตางค์นั้นด้วย ไหนจะบัตรประชาชนกับบัตรนักศึกษาอีก แน่นอนว่าเงินของเขาก็อยู่ในกระเป๋าสตางค์ที่หายไปใบนั้นเช่นกันอนุมานได้แต่นึกโทษตัวเอง ทำไมถึงเอากระเป๋าสตางค์ไว้ในกระเป๋าเป้ ทั้งที่ควรใส่ไว้ในกระเป๋าหลังกางเกงของตัวเองแท้ ๆ“นายกำลังหาอันนี้อยู่ใช่ไหม...?” จู่ ๆ ตรงหน้าเขาก็มีนักศึกษาสาวสวยหุ่นนักกีฬาคนหนึ่งนั่งอยู่ และในมือของเธอก็กำลังกระเป๋าสตางค์ของเขาไว้“เอ๊ะ ใช่ นั่นกระเป๋าสตางค์ของฉันนี่ แล้วทำไมมันไปอยู่กับเธอได้ล่ะ?!” อนุมานร้องออกมาอย่างตกใจ“หืม...ลืมแล้วเหรอ เมื่อเช้านายเดินชนฉันน่ะ?” หญิงสาวคนนั้นย้อนถามอนุมานทันที“
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 7 สินบนจากป้าอารียา

“ขอบคุณนะที่ยอมไปซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นเพื่อนฉัน...”หลังจากรถ SUV คอมแพกต์คันนั้นกลับมาถึงลานจอดรถของมหาวิทยาลัยอีกครั้ง ชนันก็พูดขึ้นในที่สุด แววตาสวยของเธอดูอ่อนล้าอนุมานรู้สึกโมโห คิดไม่ตกจริง ๆ จะว่ามีผู้ชายโง่ ๆ ที่ปล่อยผู้หญิงระดับชนันไปได้ยังไง“พี่ครับ พี่ต้องได้เจอคนที่ดีกว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นแน่...”หลังจากยิ้มบาง ๆ จู่ ๆ ภายในรถที่เปิดแอร์เย็นสบาย ชนันก็ถอดแจ็กเก็ตของเธอออก ตอนนี้เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามสีขาวรัดรูปเท่านั้นลำคอระหงและหน้าอกขาว ๆ ของเธอปรากฏชัดทันที ยิ่งตอนที่เธอยกแขนขึ้น ก็เผยให้เห็นรักแร้เรียบเนียนไร้ตำหนิบางอย่างของอนุมานขยับขึ้นลงทันที“ฉันขอกอดได้ไหม? ถือเป็นคำขอบคุณ แล้วก็เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ...”คอของอนุมานแห้งผาก กะ-กอดงั้นเหรอ?!ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบ ชนันก็ขยับตัวอย่างรวดเร็วหมับ!ร่างแข็งทื่อของอนุมานถูกกอดแน่น กลิ่นน้ำหอมปะปนกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของชนันกระแทกประสาทสัมผัสของเขาเข้าเต็ม ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสัมผัสนุ่มนิ่มเต็มแน่นที่กดแนบเข้ากับอกของเขาอย่างชัดเจนกางเกงของอนุมานคับแน่นขึ้นมาทันทีจนแทบทนไม่ไหว เขาเกือบเสียสติอยู่ในอ้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 8 อีกนิดเดียว

ตอนที่ป้าอารียากำลังจะทำอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็มีเสียงของใบเฟิร์น เรียกชื่ออนุมานขึ้นมา ทำเอาป้าคนนี้รีบลุกพรวด แล้วเผ่นออกจากห้องของหลานชายต่างสายเลือดคนนี้ไปอย่างรวดเร็ว“ฮึ่ย บ้าจริง ขัดจังหวะคนอื่นอยู่ได้!” ยังได้ยินเสียงบ่นของป้าคนนี้แว่วมาป้าอารียาทิ้งให้อนุมานนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับยังตกอยู่ในภวังค์จากพฤติกรรมชวนใจสั่นของป้าสาวเมื่อครู่ความจริง ใบเฟิร์นรู้ว่าป้าอารียาแอบออกมาจากห้องของอนุมานแต่แม่บ้านสาวคนนี้กลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพียงแต่มีรอยยิ้มลึกลับผุดขึ้นที่ริมฝีปาก“อะแฮ่ม...มีคนใจกล้ากับพ่อหนุ่มผอมหล่อคนนั้นซะด้วย” เธอพึมพำพลางหัวเราะอย่างมีเลศนัย มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นหมายถึงอะไรไม่ใช่แค่ใบเฟิร์น แม้แต่อนุมานเองก็ยังนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสืออยู่นาน เรื่องเมื่อกี้เหมือนความฝันสำหรับเขา เกือบจะเกิดเรื่องที่ทำให้หัวใจเต้นแรงแล้วแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็พลาดไปในวินาทีสุดท้ายอีกจนได้ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...!เมื่ออนุมานหันไปมองใบเฟิร์น สาวสวยก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขาแล้ว“ขอโทษนะพ่อรูปหล่อ ไม่ได้รบกวนใช่ไหม?” ใบเฟิร์นทักด้วยรอยยิ้มแปลก ๆในใจของ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 9 เริ่มฝึก

“ตลกดีแฮะ กลิ่นของใบเฟิร์นทำเอาเรามีอารมณ์เลย” อนุมานคิดในใจ ขณะสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย และยังยิ้มกับตัวเองไม่หยุดแต่พอเพิ่งจอดมอเตอร์ไซค์ที่มหาวิทยาลัยและกำลังเดินไปห้องเรียน อนุมานก็จำต้องเดินอ้อม เพราะสามนักเลงประจำมหาวิทยาลัยกำลังเดินผ่านหน้าห้องเรียนของเขา แถมตอนนั้นอาจารย์จอมโหดยังเดินอยู่ข้างหลังทั้งสามคนนั้นอีกผลก็คือ…อนุมานสายไป 1 นาที และ…จำใจเข้าเรียนไม่ได้“บ้าเอ๊ย เราจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วนะ ถ้าเป็นแบบนี้มีหวังเรียนไม่จบภายใน 3 ปีครึ่งแน่” อนุมานบ่น พลางมองแขนผอม ๆ ของตัวเองที่ดูเหมือนไม่มีเนื้อเลยสักนิดใจหนึ่งเขาอยากจะสู้กลับไปเลย ถ้าสามนักเลงมหาวิทยาลัยพวกนั้นมารังแกเขาอีก แต่พอมองสภาพตัวเองแบบนี้ มีแต่เขานั่นแหละที่อาจโดนทั้งสามคนรุมซ้อมจนสะบักสะบอมสุดท้ายเขาจึงจำใจนั่งเหม่ออยู่ที่โรงอาหาร รอคาบต่อไปที่อีก 3 ชั่วโมงครึ่งถึงจะเริ่ม“อ้าว ทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?” จู่ ๆ ชนันก็มานั่งอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว“ผมสายไปหนึ่งนาทีครับ พี่ชนัน เฮ้อ ดวงซวยจริง ๆ!” อนุมานตอบเสียงห่อเหี่ยว แต่พอเห็นชนันวันนี้แต่งตัวเรียบร้อยกว่าเดิม แถมยังสวยขึ้นด้วยเมกอัพบ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 10 ใบเฟิร์นยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น

อนุมานอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น พอเสร็จแล้วเขาก็ใช้ผ้าขนหนูเช็ดร่างผอมของตัวเอง พลางมองกระจกตรงหน้า“อืม...ที่ชนัน พี่ใบเฟิร์น แล้วก็ป้าอารียา พูดก็จริงนะ ตัวเราผอมเกินไปจริง ๆ ผู้หญิงที่ไหนจะมาสนใจคนหุ่นแห้งแบบนี้” อนุมานคิดในใจพร้อมยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะออกจากห้องน้ำเขาเผลอมองของใช้ส่วนตัวของ ใบเฟิร์นที่ยังวางอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ความคิดซุกซนเริ่มผุดขึ้นมาในหัว จนเขาต้องรีบส่ายหน้าไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไป“แค่ของใช้ยังทำให้ใจวุ่นได้ขนาดนี้ แล้วตัวจริงจะขนาดไหนกันนะ” เขาคิดในใจอย่างอดไม่ได้ ก่อนภาพของ ใบเฟิร์น และ...ป้าอารียาจะผุดขึ้นมาในหัวอนุมาน ไม่เคยสังเกตเลยว่า ตั้งแต่ลุงภูมินทร์ ไปทำงานต่างประเทศ ป้าอารียามักกลับบ้านดึกบ่อยครั้ง บางครั้งก็ไม่กลับมานอนที่บ้าน และเพิ่งกลับมาอีกทีในวันรุ่งขึ้นแต่ อนุมาน ไม่กล้าสอดรู้สอดเห็น สำหรับเขา นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของป้า ในฐานะเด็กบ้านนอกที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของญาติห่าง ๆ ของพ่ออย่างลุงภูมินทร์ เขามีหน้าที่เพียงช่วยเหลือหากป้าอารียา ต้องการความช่วยเหลือเท่านั้นแต่ตอนนี้ป้าก็ไม่ได้ต้องการให้เขาช่วยอะไร เขาจึงทำตัวสบาย ๆ ไม่ว่าป้าจะกลับบ้านกี่โม
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status