All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 21 - Chapter 30

ยูฮวานปลดปล่อยความกระหายที่เก็บกดมานาน กลายเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่จะครอบครองจางฮานึลอย่างสมบูรณ์ คำประกาศอันร้อนแรงนั้นกระจายไปในอากาศอันหนักอึ้ง ขณะที่ขนตาหนาของฮานึลสั่นไหวอย่างรุนแรง เจ้าตัวยังคงแยกไม่ออกว่านี่คือภาพลวงตาหรือความจริงกันแน่มันจะดีจริงๆ เหรอที่จะทำอะไรกับคนที่แทบจะหลับเพราะฤทธิ์เหล้า? แต่ก่อนที่ศีลธรรมจะทันได้ทำงาน สัญชาตญาณดิบของยูฮวานก็ก้าวข้ามเส้นที่ไม่อาจหวนคืนไปแล้ว คำสารภาพอันสิ้นหวังที่บอกว่ารักเขา คือสิ่งเดียวที่ยูฮวานใช้เป็นข้ออ้างในใจฮานึลลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเพื่อสบตายูฮวานพลางเผยยิ้มราวกับต้องมนต์"...มันคือสิ่งที่ฉันต้องการเลยล่ะ"คำยินยอมอันแสนหวานและอันตรายหลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่ม ยูฮวานตัดสินใจว่าประโยคเดียวนั้นมันเพียงพอแล้วสำหรับค่ำคืนนี้***หากนี่คือความฝันจริงๆ ฮานึลคิดว่าวันนี้เขาอยากจะคุกเข่าขอบคุณพระเจ้าเหลือเกินวินาทีที่ปลายนิ้วของยูฮวานลูบไล้ลงมาบนไหล่ ฮานึลก็ถอนหายใจแผ่วเบา ความสุขสมอันท่วมท้นทำให้ความจริงในใจพรั่งพรูออกมาโดยไม่มีการปิดบัง"...นี่เป็นครั้งแรกของฉัน มันอาจจะเงอะงะไปหน่อย ดีใจจังที่ได้สมปรารถนาในความฝัน... แต่ก็

วันต่อมา แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาจนสว่างจ้าเมื่อฮานึลลืมตาขึ้นมา สมองของเขากลับพร่าเลือนจนแยกไม่ออกระหว่างความฝันและความจริง สัมผัสเดียวที่ทำให้รู้สึกตัวคือความเย็นของอากาศที่ปะทะผิว เขาตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองกำลังนอนเปลือยกายอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยฮานึลฝืนอาการคลื่นไส้และปวดหัวอย่างรุนแรงเพื่อหันไปมองนาฬิกา ซึ่งมันเลยเที่ยงวันไปไกลแล้ว สมองของเขาขาวโพลน สัมผัสของผ้าปูเตียงสีขาวและเครื่องนอนราคาแพงช่างไม่คุ้นมือเอาเสียเลย เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานยักษ์ ทิวทัศน์ของกรุงโซลก็เผยให้เห็นลางสังหรณ์อันไม่ดีบางอย่าง ฮานึลยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาปิดหน้าทว่าทันทีที่เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง โลกทั้งใบก็หมุนคว้างจนแทบพลิกคว่ำ ฮานึลร้องครางออกมาเบาๆ เขาเกือบจะร่วงลงพื้นแต่ยังโชคดีที่คว้าขอบเตียงไว้ทัน ขณะที่เขาซุกตัวกลับเข้าใต้ผ้าห่มเพื่อปกปิดร่างกายด้วยความอับอาย ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกทันที"นี่! เป็นอะไรของนาย? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"ราวกับปาฏิหาริย์ ยูฮวานยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเป็นห่วงทว่าแฝงไปด้วยความโกรธ สายตาของเขาไล่มองเรือนร่างเปลือยเปล่าของฮานึล ก่อนที่ฮานึลจะทันได้ประมวล

วันนี้ยูฮวานอารมณ์เสียอย่างรุนแรง ทั้งที่เมื่อวานเป็นวันหยุดของทีม แต่ฮานึลกลับไม่ยอมโผล่หน้ามาให้เห็น ท่าทีไม่ทุกข์ร้อนนั้นทำให้ยูฮวานหงุดหงิด แล้วพอช่วงบ่ายวันนี้ ฮานึลก็ปรากฏตัวในสนามด้วยท่าทางเหม่อลอย ใบหน้าซีดเซียวจนยูฮวานต้องขมวดคิ้วแน่น'หมอนั่นป่วยงั้นเหรอ? เมื่อวานเลยไม่มา?'เขาแยกไม่ออกว่านี่คืออาการเมาค้างหรือโรคประจำตัวกำลังแย่ลงกันแน่ แต่การกรอกเหล้าเข้าปากแบบนั้นมันไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายสำหรับคนที่มีเวลาเหลืออยู่ไม่มาก ยิ่งคิดยูฮวานก็ยิ่งกระวนกระวายใจ สายตาของเขาจึงตรึงแน่นอยู่กับฮานึลที่นั่งอยู่ในซุ้มม้านั่งสำรอง ทันทีที่ฮานึลเดินถือมิตต์ลงมาในสนามและสบตาเข้ากับเขา เจ้าตัวก็ชะงักไปก่อนจะโบกมือให้อย่างเก้ๆ กังๆ"อ่า... ยูฮวาน..." ฮานึลดูสับสนอลหม่านเพียงแค่สบตาเขา ไหล่ห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด"อืม อย่าฝืนล่ะ หน้าตานายดูไม่ดีเลย" ยูฮวานเอ่ยดุแกมเป็นห่วง ฮานึลละล่ำละลักตอบอย่างงุนงงก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อการซ้อมเริ่มต้นขึ้น ประกายไฟในดวงตาของฮานึลก็กลับมา เขากลายเป็นผู้เล่นอย่างเต็มตัวเมื่ออยู่บนสนาม ยูฮวานเอ่ยถามหยั่งเชิง "นายโอเคไหม?" ฮานึลคลี่ยิ้มบางๆ พร้อมกั

ฮานึลจ้องมองจองอูด้วยความเหม่อลอย เขาไม่เคยเจอใครที่จำอดีตชาติได้เลยตลอดสี่ชีวิตที่ผ่านมา การมีอยู่ของจองอูจึงเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ที่จะพลิกโฉมชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง"วันนี้ฉันยอมให้นายขึ้นเนินแล้ว แข่งเสร็จต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียดนะ สัญญาแล้วใช่ไหม?""ฮ่าๆ ฮานึล! รอฟังได้เลย เรื่องราวของฉันมันน่าตื่นเต้นกว่าที่นายจะจินตนาการได้ซะอีก" จองอูกระชับถุงมือด้วยท่าทางดีใจเหมือนเด็ก ในชาติก่อนๆ ของฮานึล จองอูเป็นเพียงตัวประกอบที่ไม่เคยเฉียดเข้าใกล้ลีกอาชีพ แต่ในชีวิตที่สี่นี้ จองอูกลับอาสาขึ้นมาขว้างลูก ฮานึลพยายามสะกดอารมณ์พลางส่งยิ้มให้"เอาละ จองอู วันนี้แสดงฝีมือให้เต็มที่เลยนะ""ขอบคุณนะฮานึล! เป้าหมายของฉันคือการแย่งตำแหน่งพิทเชอร์มือสามของทีมนี้มาให้ได้"ฮานึลนั่งยองลงในท่าแคตเชอร์ เขาแอบชำเลืองมองยูฮวานที่ยืนอยู่ไกลๆ แม้อีกฝ่ายจะทำสีหน้าไม่พอใจอย่างรุนแรง แต่ฮานึลก็กางมิตต์ออกด้วยความเชื่อมั่นว่า การตามใจจองอูในตอนนี้คือทางรอดเดียวที่จะบิดเบือนความจริงอันโหดร้ายนี้ได้***การรับลูกจากคนอื่นที่ไม่ใช่ยูฮวานให้ความรู้สึกแปลกแยกอย่างสิ้นเชิง ฮานึลไม่ได้คาดหวังในฝีมือขอ

ฮานึลกลับมาที่ร้านชุนชอนทัคคาลบีอีกครั้งเพื่อเปิดอกคุยความลับที่ต้องห้ามทันทีที่เปิดประตูร้าน เขาเหมือนถูกแรงดึงดูดสั่งให้สั่งโซจูมานั่งดื่มตรงข้ามจองอู แวบหนึ่งคำเตือนเรื่องเหล้าของยูฮวานแล่นเข้ามาในหัว แต่คืนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะทนต่อความกระหายอันร้อนรนนี้ด้วยสติที่เต็มร้อยได้เลย น้ำใสๆ ในจอกกลายเป็นกระจกสะท้อนอนาคตที่พร่ามัว ค่อยๆ ละลายความวิตกกังวลในใจให้จางลง"อะไรนะ? จริงดิ? ฉันยังเป็นนักเบสบอลอยู่เลยแม้จะอายุสี่สิบแล้วเนี่ยนะ?!" ในที่สุดฮานึลก็กักเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหว เขาตบโต๊ะดังปังและลุกขึ้นยืนพรวดพราดเสียงตะโกนของเขาทำลายความเงียบในร้าน แต่นี่คือหลักฐานการมีชีวิตรอดที่เขาปรารถนามาตลอดทั้งชีวิต การมีชีวิตอยู่ยาวนานไปถึงอายุสี่สิบ กรอบแห่งความสิ้นหวังที่ครอบงำชีวิตของเขามาตลอดพังทลายลง ทลายโลกใบเดิมของฮานึลไปในพริบตา"ชู่! ฮานึล เบาๆ หน่อย คนมองกันหมดแล้ว" จองอูเอ่ยเตือนพลางยิ้ม ขยับคีบเนื้อวางบนจานของฮานึลอย่างอบอุ่น แต่ตอนนี้อาหารบนเตาไม่ได้เข้าหัวฮานึลเลย ตั้งแต่เกิดมา ชีวิตของเขาคือการนับถอยหลังสู่วันคริสต์มาสอีฟตอนอายุยี่สิบปีเป็นสถานีสุดท้าย น้ำหนักของคำว่า 'สี่สิบ' จึง