All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 1 - Chapter 10

นี่คือความฝันอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าภาพเหล่านั้นกลับแผดเผาลึกลงไปในเรตินาด้วยความคมชัดที่สมจริงจนน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตาอันเลือนลาง แต่เป็นห้วงมิติพิศวงที่ดึงรั้งจิตวิญญาณของเขาและ ‘ใครอีกคน’ ให้เข้ามาติดกับในความฝันเดียวกันโดยไม่อาจหลีกหนีณ กรุงโซล สายฝนอันหนักหน่วงในช่วงต้นเดือนมีนาคมสาดกระหน่ำลงบนพื้นบูลเพน ระหว่างชายสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจอันอบอวลจนแทบแผดเผาปอดพวยพุ่งเข้าหากันอย่างรุนแรงร่างหนากำยำสูง 190 เซนติเมตรของยูฮวาน แผ่ซ่านอำนาจอันป่าเถื่อนออกมาพร้อมกับเส้นผมสีดำที่เปียกชุ่ม สัดส่วนของเขาดูงดงามราวกับถูกสลักเสลาอย่างพิถีพิถันโดยพระผู้เป็นเจ้า กล้ามเนื้อเป็นประกายแวววาวและหดเกร็งแน่น ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในโลกแห่งจิตใต้สำนึกข้างกายของเขา เส้นผมสีแดงเพลิงของจางฮานึลก็เปียกโชกลู่ติดกับช่วงไหล่ที่เพรียวบาง ลมหายใจอันสั่นเครือของฮานึลถูกตรึงไว้ภายใต้สายตาอันเฉียบคมที่ทิ่มแทงของยูฮวาน"ยูฮวาน... นายเพิ่งพูดว่าอะไรนะ?""ต้องให้ฉันพูดซ้ำงั้นเหรอ? ถอดกางเกงออก แล้วหันหลังมา รองรับสิ่งที่เป็นของฉันซะ"อากาศหนาวเหน็บจนแทบจะทิ่มแทงกระดูก ทว่าถ้อยคำที่

"แฮ่ก... อึก... แฮ่ก!"ผ้าปูที่นอนชื้นแฉะราวกับดูดซับความชื้นจากสายฝนในความฝัน สัมผัสเหนียวเหนอะหนะทำให้จางฮานึลต้องกลืนเสียงครางและกัดริมฝีปากแน่นภาพเพดานห้องเช่าที่คุ้นเคยค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ในที่สุดเขาก็ตื่นขึ้นมาสู่ความจริงอันเหน็ดเหนื่อย สายเหงื่อเย็นเฉียบไหลผ่านแผ่นหลัง ทว่าความร้อนรุ่มจากสัมผัสของยูฮวานยังคงแผดเผาราวกับแผลไหม้จริง ๆ ภาพใบหน้าเปียกฝนที่ยื่นเข้ามาใกล้พร้อมลมหายใจร้อนผ่าวในวินาทีสุดท้ายก่อนตื่น ยังคงตามหลอกหลอนและสั่นประสาทอยู่ในหัวไม่ยอมเลือนหายฮานึลติดอยู่ในวงล้อมอันน่าอึดอัดกับยูฮวาน—ชายผู้เป็นรักแท้ที่เขาไม่เคยตัดใจได้เลยตลอดสี่ช่วงชีวิตเมื่อมองไปรอบห้องอันเงียบสงบ มันก็เป็นแค่ความฝัน... ยูฮวานไม่มีวันแสดงความปรารถนาดิบเถื่อนเช่นนั้นต่อเขาแน่ ชายผู้หยิ่งยโสคนนั้นจะมาสนใจอะไรกับคนที่ไม่คุ้นชื่ออย่างเขาในโลกความจริง? ทว่าความร้อนรุ่มที่ส่วนล่างกลับไม่ยอมสงบลง ร่างกายของเขาตอบสนองต่อความฝันต้องห้ามอย่างซื่อสัตย์และน่าสมเพช"ฮัดเช่ย!"ฮานึลจามออกมา ความเย็นจากสายฝนในมิติฝันยังคงติดอยู่ที่ลำคอราวกับอาการหวัดในโลกความจริง โลกใบนี้มักยัดเยียดสิ่งเหนือธรรมชาติที่เชื่

ตลอดทางสู่มหาวิทยาลัย S ภายในใจของยูฮวานบิดเบี้ยวและยุ่งเหยิงฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็นกุมพวงมาลัยแน่น ภาพของจางฮานึลฝังลึกในเรตินาจนไม่อาจลบเลือน เขาเหยียบคันเร่งด้วยความหงุดหงิด และโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนงี่เง่าเช่นนี้การนำเกมของจางฮานึลเหมือนมีดหมอที่ผ่าตัดสมองและเจาะลึกจิตวิทยาของแบตเตอร์ ความรู้สึกอึดอัดที่ต้องกลายเป็นหุ่นเชิดปลายมิตต์—แม้สำหรับยูฮวาน สัตว์ประหลาดผู้หยิ่งยโสบนเนินขว้าง—มันขูดรีดศักดิ์ศรีและจุดชนวนความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ฮานึลมีสายตาเฉียบคมทะลุปรุโปร่งทั้งกลไกการตีและการวิ่งเบส ราวกับมืออาชีพช่ำชอง ยูฮวานซ่อนความประหลาดใจไว้ไม่มิด ทว่าสิ่งที่ฉีกกระชากจิตใจเขาไม่ใช่แค่ทักษะเบสบอล แต่คือเสน่ห์อันตรายที่ทำให้ตรรกะเป็นอัมพาตผิวขาวซีดและแพขนตาหนาที่ทอดเงาลงมา งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ มันรบกวนหัวใจที่แห้งแล้งของยูฮวานอย่างไม่ลดละ นับจากวินาทีที่สบตากัน เขาปรารถนาจะคว้าหมอนั่นมาบดขยี้ในมือ บังคับให้ร้องไห้ออกมา... ความปรารถนาดิบเถื่อนกำลังกลายพันธุ์เป็นสัตว์ป่าที่ควบคุมไม่ได้‘ทั้งที่หมอนั่นยังไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย แต่ฉันกลับพังทลายไปเองคนเดียว’ขากรรไกรของยูฮวานสั่นเ

มันเกินกว่าคำว่าปาฏิหาริย์ แต่คือความไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิงในฝันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขาไปทำอะไรไว้กันแน่? ยูฮวานในชีวิตจริงถึงได้แผ่รังสีสังหารและพ่นคำเตือนราวกับรังเกียจที่จะให้เขาเข้าใกล้ขนาดนี้ ความร้อนรุ่มป่าเถื่อนในฝันหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้ามาจนหัวใจของฮานึลเจ็บแปลบ'หรือว่า... หมอนั่นจะรู้ตัว?'ฮานึลพยายามควบคุมหัวใจที่สั่นระรัว เขาอยากจะถามยูฮวานเหลือเกินว่าใครกันแน่ที่เกาะแกะ และใครกันแน่ที่บังคับให้อีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงนี้"งั้นนายก็พักไป ฉันจะไปวอร์มร่างกาย"ฮานึลตั้งท่าจะลุกขึ้นเพื่อทำลายความอึดอัด แต่ยูฮวานกลับขมวดคิ้วแน่นและระเบิดอารมณ์ออกมา"นั่งลง"น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดสั่งพุ่งเจาะเข้าหู ฮานึลชะงักและทิ้งตัวลงบนม้านั่งสำรอง (Dugout) อีกครั้งด้วยความกดดัน เขาไม่อาจละสายตาจากสนามได้จึงสะบัดการเกาะกุมออกอย่างแรงก่อนจะหันหน้าหนี"ฉันควรจะไปช่วยพวกเขารับลูกฟังก้า (Fungo) หรือไม่ก็... ฮัดเช่ย! ฮัดเช่ย!"เสียงจามที่ควบคุมไม่ได้ระเบิดออกมาติดๆ กัน ดูท่าผลกระทบจากการตากฝนกระหน่ำในฝันจะลามมาถึงร่างกายในชีวิตจริงเสียแล้ว เสียงจามนั้นทำใ

สถานการณ์ทั้งหมดนี้กำลังไหลไปในทิศทางไหนกันแน่?ฮานึลถูกลากมายังลานจอดรถด้วยแรงมหาศาลของยูฮวาน ไม่ทันตั้งตัว เขาก็เข้ามานั่งบนเบาะผู้โดยสาร มองดูทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วรถของยูฮวานคือ SUV สีดำคันใหญ่ที่ดูคุกคาม เนื่องจากเบาะนั่งสูงมาก ฮานึลจึงต้องอาศัยแรงพยุงจากฝ่ามือหนาที่โอบรอบเอว ความร้อนผ่าวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทิ้งความรู้สึกแปลกประหลาดจนเขารู้สึกหน้าร้อนวูบเขาขึ้นรถมาเพื่อหนีสายตาทิ่มแทงของทุกคน แต่ความเวียนหัวในตอนนี้มาจากนามบัตรสีทองระยิบระยับที่กำแน่นอยู่ในมือ[T-Management CEO: โชกีบอม 010-XXXX-XXXX]นักศึกษาปีสี่ที่เป็นเพียงนักกีฬามหาวิทยาลัย กลับเป็นถึงประธานบริษัทจัดการชมรมกีฬาแล้ว พิตเชอร์ระดับตำนานคนนั้นถูกกำหนดให้เป็นเสาหลักของทีมชาติและเมเจอร์ลีก แม้จะเป็นชีวิตที่สี่ แต่ความผันผวนที่แปลกประหลาดนี้ก็ทำให้ฮานึลสับสนอย่างสิ้นเชิง"จ้องจนจะทะลุอยู่แล้ว ชอบโดนอ่อยขนาดนั้นเลยหรือไง?"น้ำเสียงของยูฮวานแฝงด้วยความเย็นชาบาดลึก ฮานึลชะงักภายใต้รังสีอันหนาวเหน็บ คนระดับโชกีบอมเนี่ยนะจะมาอ่อยคนอย่างเขา? สำหรับฮานึลที่เรียนรู้เรื่องความรักจากหนังสือ คำว่า 'อ่อย' มันเป็นสิ่งที