All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ [ทรราชกลางสายฝน]นี่คือความฝันอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าภาพที่ซึมซาบผ่านเรตินาของเขากลับแจ่มชัดราวกับความจริงสายฝนกระหน่ำลงบนพื้นบูลเพนราวกับแส้ที่บ้าคลั่ง ระหว่างชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันโดยไร้ซึ่งร่มคันใด เสียงลมหายใจติดขัดของพวกเขาผสมปนเปไปกับความชื้นที่อึดอัด สั่นสะเทือนด้วยความตึงเครียดที่หนักหน่วงและเข้มข้นรูปร่างของยูฮวานราวกับถูกแกะสลักโดยพระเจ้า ด้วยความสูงอันโดดเด่นถึง 190 เซนติเมตร ไหล่กว้างและเรือนผมสีดำที่เปียกโชกเปล่งประกายความกดดันที่ดุดันและท่วมท้น กล้ามเนื้อที่แพรวพราวไปด้วยสายฝนเกร็งตัวด้วยความตึงเครียดอันระเบิดออกมา ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมข้างกายเขา เรือนผมสีแดงก่ำของฮานึลแนบเปียกไปตามลำคอเรียวและไหล่ สายฝนซึมผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง แปะติดกับผิวขาวซีดจนมองเห็นข้างในได้อย่างเลือนราง หลังจากการสั่นระริกเพียงเล็กน้อยที่อกของฮานึล ทุกลมหายใจของเขาก็ถูกเปิดเผยจนหมดสิ้นภายใต้สายตาคมกริบและมืดมนของยูฮวาน“ยูฮวาน เมื่อกี้ นายพูดว่าอะไรนะ?” “จะให้ฉันพูดซ้ำอีกเหรอ? ฉันบอกว่าฉันอยากกกนาย”อากาศในช่วงต้นเดือนมีนาคมหนาวเย็นพอจะกัดกร่อนถึงกระดูก แต่คำพูดที่หลุ

“แฮ่ก! แฮ่ก!”แม้แต่ผ้าปูที่นอนก็ยังมีความชื้นเปียกชื้น ราวกับเปียกฝน สัมผัสเย็นๆ ปาดผ่านผิวหนัง จางฮานึลกลืนเสียงกรีดร้องที่ปนเสียงคราง กัดริมฝีปากตัวเองอย่างโหดร้ายสายตาที่พร่ามัวของเขาค่อยๆ เปิดขึ้น เพดานห้องที่คุ้นเคยและน่าเบื่อของห้องสตูดิโอแทงเข้าเรตินาของเขา และตอนนั้นเองที่เขารู้ตัวว่าเขาได้กลับมาสู่ความเป็นจริงอันเจ็บปวดอย่างมีชีวิตเหงื่อเย็นไหลย้อยอย่างเหนียวเหนอะหนะลงมาตามกระดูกสันหลังออร่าอันดุร้ายที่ยูฮวานแผ่ออกมาในความฝันและคำปฏิเสธอันเย็นชาของเขาหลงเหลืออยู่เหมือนภาพติดตา แช่แข็งกระดูกสันหลังของฮานึลด้วยการสั่นสะท้าน ใบหน้าที่เย็นชาจากฝนที่เข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนพอจะเผาไหม้[ฉันเกลียดคนแบบนายที่สุด]ภาษาแห่งความรังเกียจอันเย็นชาที่ยูฮวานขว้างใส่ในความฝันบดขยี้หูของเขา ภาพติดตาของเส้นแบ่งระหว่างความฝันและความจริงที่ทลายลงอย่างหายนะฉีกจิตใจของเขาออกเป็นชิ้นๆชัดเจนว่าเขาอยู่ในบูลเพนท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ มีการเผชิญหน้าอันอันตรายกับยูฮวาน วัตถุแห่งความรักที่เขาไม่สามารถตัดขาดได้ตลอดสามชาติภพมองไปรอบๆ มันเป็นความฝันที่เลวร้ายอย่างแท้จริง คั่นด้วยความปรารถนาอันขมขื่นและ

ตลอดทางสู่มหาวิทยาลัย S ภายในใจของยูฮวานบิดเบี้ยวและยุ่งเหยิงฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็นกุมพวงมาลัยแน่น ภาพของจางฮานึลฝังลึกในเรตินาจนไม่อาจลบเลือน เขาเหยียบคันเร่งด้วยความหงุดหงิด และโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนงี่เง่าเช่นนี้การนำเกมของจางฮานึลเหมือนมีดหมอที่ผ่าตัดสมองและเจาะลึกจิตวิทยาของแบตเตอร์ ความรู้สึกอึดอัดที่ต้องกลายเป็นหุ่นเชิดปลายมิตต์—แม้สำหรับยูฮวาน สัตว์ประหลาดผู้หยิ่งยโสบนเนินขว้าง—มันขูดรีดศักดิ์ศรีและจุดชนวนความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ฮานึลมีสายตาเฉียบคมทะลุปรุโปร่งทั้งกลไกการตีและการวิ่งเบส ราวกับมืออาชีพช่ำชอง ยูฮวานซ่อนความประหลาดใจไว้ไม่มิด ทว่าสิ่งที่ฉีกกระชากจิตใจเขาไม่ใช่แค่ทักษะเบสบอล แต่คือเสน่ห์อันตรายที่ทำให้ตรรกะเป็นอัมพาตผิวขาวซีดและแพขนตาหนาที่ทอดเงาลงมา งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ มันรบกวนหัวใจที่แห้งแล้งของยูฮวานอย่างไม่ลดละ นับจากวินาทีที่สบตากัน เขาปรารถนาจะคว้าหมอนั่นมาบดขยี้ในมือ บังคับให้ร้องไห้ออกมา... ความปรารถนาดิบเถื่อนกำลังกลายพันธุ์เป็นสัตว์ป่าที่ควบคุมไม่ได้‘ทั้งที่หมอนั่นยังไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย แต่ฉันกลับพังทลายไปเองคนเดียว’ขากรรไกรของยูฮวานสั่นเ

มันเกินกว่าคำว่าปาฏิหาริย์ แต่คือความไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิงในฝันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขาไปทำอะไรไว้กันแน่? ยูฮวานในชีวิตจริงถึงได้แผ่รังสีสังหารและพ่นคำเตือนราวกับรังเกียจที่จะให้เขาเข้าใกล้ขนาดนี้ ความร้อนรุ่มป่าเถื่อนในฝันหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้ามาจนหัวใจของฮานึลเจ็บแปลบ'หรือว่า... หมอนั่นจะรู้ตัว?'ฮานึลพยายามควบคุมหัวใจที่สั่นระรัว เขาอยากจะถามยูฮวานเหลือเกินว่าใครกันแน่ที่เกาะแกะ และใครกันแน่ที่บังคับให้อีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงนี้"งั้นนายก็พักไป ฉันจะไปวอร์มร่างกาย"ฮานึลตั้งท่าจะลุกขึ้นเพื่อทำลายความอึดอัด แต่ยูฮวานกลับขมวดคิ้วแน่นและระเบิดอารมณ์ออกมา"นั่งลง"น้ำเสียงทุ้มต่ำเฉียบขาดสั่งพุ่งเจาะเข้าหู ฮานึลชะงักและทิ้งตัวลงบนม้านั่งสำรอง (Dugout) อีกครั้งด้วยความกดดัน เขาไม่อาจละสายตาจากสนามได้จึงสะบัดการเกาะกุมออกอย่างแรงก่อนจะหันหน้าหนี"ฉันควรจะไปช่วยพวกเขารับลูกฟังก้า (Fungo) หรือไม่ก็... ฮัดเช่ย! ฮัดเช่ย!"เสียงจามที่ควบคุมไม่ได้ระเบิดออกมาติดๆ กัน ดูท่าผลกระทบจากการตากฝนกระหน่ำในฝันจะลามมาถึงร่างกายในชีวิตจริงเสียแล้ว เสียงจามนั้นทำให

สถานการณ์ทั้งหมดนี้กำลังไหลไปในทิศทางไหนกันแน่?ฮานึลถูกลากมายังลานจอดรถด้วยแรงมหาศาลของยูฮวาน ไม่ทันตั้งตัว เขาก็เข้ามานั่งบนเบาะผู้โดยสาร มองดูทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วรถของยูฮวานคือ SUV สีดำคันใหญ่ที่ดูคุกคาม เนื่องจากเบาะนั่งสูงมาก ฮานึลจึงต้องอาศัยแรงพยุงจากฝ่ามือหนาที่โอบรอบเอว ความร้อนผ่าวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทิ้งความรู้สึกแปลกประหลาดจนเขารู้สึกหน้าร้อนวูบเขาขึ้นรถมาเพื่อหนีสายตาทิ่มแทงของทุกคน แต่ความเวียนหัวในตอนนี้มาจากนามบัตรสีทองระยิบระยับที่กำแน่นอยู่ในมือ[T-Management CEO: โชกีบอม 010-XXXX-XXXX]นักศึกษาปีสี่ที่เป็นเพียงนักกีฬามหาวิทยาลัย กลับเป็นถึงประธานบริษัทจัดการชมรมกีฬาแล้ว พิตเชอร์ระดับตำนานคนนั้นถูกกำหนดให้เป็นเสาหลักของทีมชาติและเมเจอร์ลีก แม้จะเป็นชีวิตที่สี่ แต่ความผันผวนที่แปลกประหลาดนี้ก็ทำให้ฮานึลสับสนอย่างสิ้นเชิง"จ้องจนจะทะลุอยู่แล้ว ชอบโดนอ่อยขนาดนั้นเลยหรือไง?"น้ำเสียงของยูฮวานแฝงด้วยความเย็นชาบาดลึก ฮานึลชะงักภายใต้รังสีอันหนาวเหน็บ คนระดับโชกีบอมเนี่ยนะจะมาอ่อยคนอย่างเขา? สำหรับฮานึลที่เรียนรู้เรื่องความรักจากหนังสือ คำว่า 'อ่อย' มันเป็นสิ่งที