All Chapters of [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Chapter 11 - Chapter 20

จางฮานึลนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถแท็กซี่ที่มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล สติของเขาพร่าเลือนอยู่ระหว่างความฝันและความจริง"คุณครับ ถึงหน้าคณะครุศาสตร์แล้วครับ"เสียงทุ้มของคนขับดึงสติที่ลอยคว้างให้กลับคืนมา ฮานึลสูดหายใจลึกก่อนจะพาร่างกายอันอ่อนล้าลงจากรถ ยาแก้หวัดที่กินเข้าไปบวกกับอาการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายวันทำให้สภาพร่างกายของเขาดิ่งลงเหวแต่เพราะยูฮวานบังคับให้เขาไปโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง อาการหนาวสั่นอย่างรุนแรงจึงทุเลาลง ทว่าทุกครั้งที่นึกถึงความใจดีที่คาดไม่ถึงของยูฮวาน หัวใจของฮานึลก็พลันสับสนยังไงเขาก็ถูกกำหนดให้แตกสลายในวันที่ 24 ธันวาคมด้วยวัยเพียงยี่สิบปี สำหรับคนที่มีเส้นตายของชีวิตอย่างชัดเจน การดูแลสุขภาพจึงเป็นเรื่องตลกที่ฟุ่มเฟือยสิ้นดีช่วงนี้ฮานึลใช้เวลาทุกคืนจมอยู่กับตัวเลข หุ้น กองทุน และตลาดคริปโตที่ผันผวน ด้วยความทรงจำจากอดีตชาติ การเพิ่มมูลค่าทรัพย์สินจึงง่ายกว่าการหายใจ เงินคืออำนาจและเกราะกำบัง จากเด็กที่เคยยากจนข้นแค้นในชาติก่อนๆ ตอนนี้เขากลายเป็นผู้มีสินทรัพย์มหาศาล มีเงินนับล้านวอนไหลเข้าบัญชีทุกวันหากถามว่าคนกำลังจะตายจะหมกมุ่นกับเงินไปทำไม คำตอบคือ

สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ยูฮวานส่ายหน้าปฏิเสธสัญญาณครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ฮานึลยังคงยืนกรานไม่ยอมถอย ในที่สุดพิชเชอร์หนุ่มก็ยอมตามใจแคตเชอร์ผู้ดื้อรั้นด้วยการวินด์อัปขว้างลูกออกไป*ฟุ่บ... ปึก!*ลูกขว้างวาดวิถีเหนือความคาดหมายจนผู้ตีหวดโดนแต่ลม มันเป็นการเอาต์ที่สมบูรณ์แบบจากความเร็วของยูฮวานและการวางแผนของฮานึล"โห การควบคุมลูกนั่นมันของจริงเหรอเนี่ย?"เสียงชื่นชมจากเพื่อนร่วมทีมดังขึ้น ฮานึลลุกขึ้นยืนพลางรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนในมิตต์ การได้เห็นความยิ่งใหญ่ของยูฮวานทำให้หัวใจของเขาพองโตด้วยความรู้สึกอยากครอบครองผู้ตีคนต่อไปคือชเวอูฮยอน ไม้สามที่มีจุดอ่อนคือลูกต่ำวงใน ฮานึลส่งสัญญาณไปยังจุดนั้นทันที ยูฮวานยอมขว้างตามอย่างว่างง่าย ลูกขว้างพุ่งเข้ามิตต์อย่างรุนแรงจนสะเทือนถึงก้นบึ้งหัวใจ จบอินนิ่งแรกภายใต้การควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จของฮานึล***เมื่อถึงอินนิ่งที่หก สกอร์บอร์ดแสดงผล 5-0 ยูฮวานก้าวลงจากเนินขว้างลูกหลังจากคว้าชัยชนะมาได้ เขานั่งอยู่ในดักเอาต์พร้อมแผ่นเจลประคบไหล่ ดูอันตรายและเปี่ยมเสน่ห์ พวกน้องใหม่รุมล้อมชื่นชมเขา แต่สายตาของยูฮวานกลับจับจ้องมาที่ฮานึลคนเดียว"ทำไมทำห

ณ ร้านทักคาลบีบริเวณปากซอยถนนนกดู งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ของชมรมเบสบอลเริ่มต้นขึ้นอย่างคึกคักยูฮวานอารมณ์บูดบึ้งตั้งแต่โชกีบอมฝากมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของจางฮานึลผ่านรุ่นพี่ แถมร้านอาหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันน้ำมันแบบนี้ก็ห่างไกลจากรสนิยมรักสะอาดของเขาลิบลับ สายตาของยูฮวานจับจ้องไปที่ฮานึลซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เพียงคนเดียว'ร่างกายหมอนั่นหายดีหรือยังนะ? วันนี้ฉันคงใช้งานเขาหนักเกินไป'ยูฮวานลอบมองด้านข้าง ฮานึลไม่สนใจเนื้อสัตว์เลยสักนิด แต่กลับจดจ่ออยู่กับมันหวานชิ้นหนึ่งที่กำลังสุกอยู่บนกระทะ ใบหน้าใสกระจ่างท่ามกลางกลุ่มควันดูงดงามราวกับไม่มีอยู่จริง ยูฮวานเผลอหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างยอมจำนนเมื่ออาจารย์ที่ปรึกษาจ่ายเงินและขอตัวกลับไป บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นความโกลาหลทันที"อาจารย์สุดยอดที่สุดเลย!" ฮานึลหัวเราะร่าราวกับเด็กขณะคีบมันหวานที่สุกได้ที่ยูฮวานรินไซเดอร์ลงในแก้วที่ว่างเปล่าของฮานึล พลางจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับแฮมสเตอร์ มันน่ารักเกินกว่าจะทนไหว นิ้วมือของยูฮวานอยู่ห่างจากหลังมือของฮานึลเพียงมิลลิเมตรเดียว สร้างความตึงเครียดอันน่าอึดอัดจังหวะนั้นเอง ฮานึลยื่นจา

ยูฮวานกำลังจะลากฮานึลออกไป ทว่าสายตาของเขากลับประสานเข้ากับโชกีบอม หลังจากทักทายชเวอูฮยอนสั้นๆ กีบอมก็สาวเท้าตรงมายังโต๊ะของพวกเขาเพื่อคุยกับทั้งคู่"ได้ยินว่านายเพิ่งหายป่วย ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?"เมื่อกีบอมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ฮานึลที่กำลังสัปหงกก็พึมพำตอบอย่างงัวเงีย "ฉันหายดีแล้วครับเพราะได้ยูฮวานช่วยไว้ แต่พอแปรงฟันแล้วยิ่งง่วงกว่าเดิมอีก"เมื่อนึกถึงตอนที่เขาเพิ่งดุเด็กหนุ่มไปบนรถ ยูฮวานก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา การได้ยินคำว่า เพราะได้ยูฮวานช่วยไว้ จากปากนั้น มันทำให้ความรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ ก่อตัวขึ้นในอก"ไว้หลังจากนี้พวกเรานัดเจอกันส่วนตัวหน่อยไหม? นายไม่อยากเล่นเบสบอลบนเวทีที่ใหญ่กว่านี้เหรอ?""เฮ้! โชกีบอม! นี่นายกล้าดียังไงมาแอบทาบทามแคตเชอร์อัจจิริยะของพวกเราฮะ?" อูฮยอนโพล่งขึ้นมาทันที ทำให้ฮานึลได้แต่นั่งยิ้มแห้งด้วยความอึดอัด ยูฮวานกำหมัดแน่น แต่ฮานึลกลับแค่กะพริบตาปรือส่งรอยยิ้มกว้าง"บอกไว้ก่อนเลยนะครับ ผมจะเป็นแบตเตอร์รี่ให้ยูฮวานคนเดียวเท่านั้น ผมไม่มีความคิดที่จะไปที่อื่นเลยสักนิดครับ"คำพูดอันอาจหาญหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนเมาอย่างลื่นไหล กีบอมเฝ้ามองทั้งสองด

"ใช่ ฉันจูบนายเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เพราะนายงดงามมาก"น้ำเสียงต่ำของยูฮวานกระซิบข้างหู ส่งความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านลงสู่ท้องน้อย จางฮานึลคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปอย่างแน่นอน ยูฮวานตัวจริงไม่มีทางมอบจูบอันอ่อนโยนเช่นนี้ให้เขาแน่ๆ"ว้าว เป็นเกียรติจังครับ" ฮานึลพึมพำ"ดีแล้วที่นายชอบ" ยูฮวานตอบกลับด้วยสายตาร้อนแรง"ยังไงฉันก็ต้องตายเร็วอยู่แล้ว พระเจ้าคงสงสารเลยประทานพรข้อนี้ให้ล่ะมั้ง"ยูฮวานที่กำลังก้าวออกจากลิฟต์พลันแข็งค้างทันที "อะไรนะ?" เขาจ้องมองด้วยสายตาตกตะลึงและสงสัยอย่างที่สุดแต่ฮานึลคิดว่าไม่เป็นไรเพราะนี่เป็นแค่ความฝัน เขาจึงพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย"ก็ฉันจะตายประมาณเดือนธันวาคมนี้แล้ว มันเร็วมากเลยใช่ไหมล่ะ? ฉันแค่ดีใจที่นายจูบน่ะ"วินาทีต่อมา ร่างของฮานึลก็ทรุดฮวบลง ยูฮวานรีบคว้าตัวเขาไว้แน่นก่อนที่หน้าจะกระแทกพื้น ใบหน้าอันหล่อเหลาซีดเผือดด้วยความช็อค"เรื่องนั้น... เป็นความจริงงั้นเหรอ?""ฮ่าๆ ตกใจที่ฉันจะตายเร็วเหรอ? หรือว่าหลอนที่ฉันบอกว่าชอบจูบกันแน่?""เฮ้! ทั้งสองอย่างนั่นแหละ!" ยูฮวานคำรามลั่นยูฮวานกอดเขาแน่นจนร่างแทบจะลอยพ้นพื้น ถึงจะ mึนหัวจากอากา