[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]

นี่คือความฝันอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าภาพเหล่านั้นกลับแผดเผาลึกลงไปในเรตินาด้วยความคมชัดที่สมจริงจนน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตาอันเลือนลาง แต่เป็นห้วงมิติพิศวงที่ดึงรั้งจิตวิญญาณของเขาและ ‘ใครอีกคน’ ให้เข้ามาติดกับในความฝันเดียวกันโดยไม่อาจหลีกหนี

ณ กรุงโซล สายฝนอันหนักหน่วงในช่วงต้นเดือนมีนาคมสาดกระหน่ำลงบนพื้นบูลเพน ระหว่างชายสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ลมหายใจอันอบอวลจนแทบแผดเผาปอดพวยพุ่งเข้าหากันอย่างรุนแรง

ร่างหนากำยำสูง 190 เซนติเมตรของยูฮวาน แผ่ซ่านอำนาจอันป่าเถื่อนออกมาพร้อมกับเส้นผมสีดำที่เปียกชุ่ม สัดส่วนของเขาดูงดงามราวกับถูกสลักเสลาอย่างพิถีพิถันโดยพระผู้เป็นเจ้า กล้ามเนื้อเป็นประกายแวววาวและหดเกร็งแน่น ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในโลกแห่งจิตใต้สำนึก

ข้างกายของเขา เส้นผมสีแดงเพลิงของจางฮานึลก็เปียกโชกลู่ติดกับช่วงไหล่ที่เพรียวบาง ลมหายใจอันสั่นเครือของฮานึลถูกตรึงไว้ภายใต้สายตาอันเฉียบคมที่ทิ่มแทงของยูฮวาน

"ยูฮวาน... นายเพิ่งพูดว่าอะไรนะ?"

"ต้องให้ฉันพูดซ้ำงั้นเหรอ? ถอดกางเกงออก แล้วหันหลังมา รองรับสิ่งที่เป็นของฉันซะ"

อากาศหนาวเหน็บจนแทบจะทิ่มแทงกระดูก ทว่าถ้อยคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของยูฮวานกลับร้อนผ่าวอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับความปรารถนาดิบเถื่อนในใจของเขากำลังปะทุออกมาในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ มันเพิ่งผ่านไปเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นนับตั้งแต่การพบกันครั้งแรกของพวกเขาในโลกความจริง แต่การเรียกร้องของยูฮวานในฝันนี้กลับป่าเถื่อนและร้ายกาจจนทำให้ลำคอของฮานึลตีบตัน

ใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมผู้บริสุทธิ์ที่เพิ่งเล่นขว้างรับลูกด้วยกันเมื่อครู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งท่ีเข้ามาแทนที่คือดวงตาที่หมุนวนไปด้วยความคลั่งไคล้ของนักล่าและความปรารถนาอันมืดมนที่ก่อตัวขึ้นในจิตวิญญาณของทั้งคู่

ถอดกางเกง หันหลัง แล้วรองรับอะไรนะ? ความอัปยศอดสูอันร้อนรุ่มหลั่งไหลไปทั่วทั้งร่างกาย ทว่าแววตาของยูฮวานกลับไม่มีแววลังเล เขาคุกคามเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฮานึลอย่างหยิ่งยโสและก้าวร้าว ฮานึลไม่สามารถแม้แต่จะเค้นเสียงครางออกมาได้ ใครจะคิดว่าพวกเขาจะต้องมาเผชิญหน้ากับความสัมพันธ์อันดิบเถื่อนในโลกแห่งจินตภาพท่ามกลางสายฝนเช่นนี้

ชนวนเหตุในโลกความจริงเพิ่งถูกจุดขึ้นเมื่อวานนี้ ในงานเลี้ยงดื่มเหล้าของชมรมเบสบอลมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล 'มากู-มากู' (Magu-Magu) การเดิมพันแบบเด็ก ๆ ที่ว่าผู้ชนะจะได้ปฏิบัติกับผู้แพ้ในฐานะ 'ทาส' เป็นเวลาหนึ่งวัน คือความผิดพลาดอันร้ายแรงของฮานึลผู้มีคออ่อนจนน่าอนาถ และความหมกมุ่นนั้นอาจกำลังแทรกซึมเข้ามาควบคุมสมองของพวกเขาทั้งสองคนในเวลานี้

ในความจริง ด้วยความที่แอบรักยูฮวานมาตลอดทั้งสามชาติภพที่ผ่านมา ฮานึลเคยจินตนาการถึงอ้อมแขนนี้มาเป็นหมื่นครั้ง ทว่าในวินาทีที่ได้เผชิญหน้ากันในมิติฝันอันบิดเบี้ยวนี้ มันไม่ใช่สัมผัสอันอ่อนหวาน—แต่เป็นความอัปยศอันหนาวเหน็บ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ยูฮวานเทสาดออกมามันใกล้เคียงกับ 'ความโกรธแค้น' มากกว่า 'ความใคร่'

"ยูฮวาน นายไม่เห็นฝนเหรอ? เราต่างก็เปียกโชกไปทั้งคู่ เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ"

ฮานึลพยายามควบคุมน้ำเสียงที่สั่นเครือเพื่อดึงสติ ทว่ายูฮวานกลับเพียงแค่เปล่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน

ยูฮวานคือทายาทแชบอลผู้มีใบหน้างดงามยิ่งกว่านักแสดง และมีฝีมือ 'การขว้างลูก' อันร้ายกาจที่บดขยี้ศักดิ์ศรีของคนตีลูกจนย่อยยับ ลูกบอลที่เขาขว้างออกไปสร้างความหวาดกลัวและทำให้คนตีลูกสูญเสียความเป็นตัวเองจนสลายลำดับชั้นทางสังคม และตอนนี้ ปีศาจตนนั้นกำลังสับเปลี่ยนสติสัมปชัญญะของฮานึลให้เป็นชิ้น ๆ ในค่ำคืนอันยาวนาน

"จางฮานึล ถอดมันออก ซะตอนนี้"

"นายบ้าไปแล้วเหรอ?"

"เราไม่มีเวลา และความอดทนของฉันก็ไม่มีเหมือนกัน"

หมับ!

"ยูฮวาน อย่าล้ำเส้น"

สายฝนที่เทกระหน่ำทำลายความเงียบอันหนักอึ้ง ยูฮวานพึมพำออกมาด้วยเสียงคำรามต่ำอันตราย

ในวินาทีนั้นเอง ฮานึลรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาร่วงดิ่งลงสู่พื้นทันที ร่องรอยของความรักที่เขาพยายามซ่อนมันไว้อย่างสิ้นหวัง ได้ถูกกระแสจิตในความฝันนี้มองทะลุปรุโปร่งไปจนหมดสิ้นแล้ว