《ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

บทที่ 40ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่งหลังจากวันนั้นทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือพวกนางสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ความเขินอายของเด็กสาวหมดไป และเกือบทุกครั้งที่มีโอกาสมู่เหยียนจะสอนให้น้องสาวตัวน้อยคนนี้รู้จักควบคุมตัวเอง อย่าเผลอไผลหลงระเริงไปกับความรัก รักที่ดีคือรักที่มีสติส่วนตอนกลางคืน ท่านแม่ทัพเคยมาขอให้นางไปนอนด้วย แต่มีหรือนางจะยอมอีก เรื่องอับอายไม่ควรเกิดซ้ำสองมู่เหยียนปฏิเสธทันที แม้จะเกือบถูกใบหน้าคมคายหลอกล่อก็ตามแต่นางไม่ยอมใจอ่อน ‘ไว้ท่านฝันร้ายอีกเมื่อไร ข้าค่อยไปขอรับ’จนกระทั่งฤดูหนาวกำลังมาถึงในไม่ช้า อุณหภูมิลดต่ำ อากาศหนาวเหน็บ ชาวบ้านต่างเริ่มกักตุนอาหาร ล่าสัตว์ เก็บเกี่ยวผลผลิตให้ได้มากที่สุด และทางวังหลวงก็จัดงานแข่งขันล่าสัตว์ประจำปีขึ้นบัดนี้มู่เหยียนฝึกยิงธนูจนคล่องแล้ว นางลดธนูลงหลังจากฝึกยิงไปเกือบหนึ่งชั่วยามก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างหมิงเหมย ข้างตัวเด็กสาวมีชามบัวลอยน้ำขิง ไอร้อนของมันลอยขึ้นสู่อากาศ ไม่รอช้ารีบหยิบชามบัวลอยขึ้นมา ความอุ่นของชามทำให้นางรู้สึกดี บัวลอยร้อนๆ หลังจากการฝึกซ้อมท่ามกลางอากาศหนาวนี่ดีจริงๆ“อร่อยมาก ฝี

บทที่ 42สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้นเพราะการแข่งขันจะให้เฉพาะบุรุษเข้าร่วมเท่านั้น ใครชนะก็จะได้รับชื่นชมและรางวัลนำไปมอบแก่สตรีได้ แต่มู่เหยียนลืมไปเสียสนิทว่าหวงอวี่ถิงไม่ใช่สตรีเช่นนั้น นางอยากเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ด้วยตัวเอง แสดงความสามารถของสตรีที่ไม่ต้องพึ่งพาบุรุษจึงแอบหลบมาเข้าป่าอย่างดื้อรั้น ป่านนี้บรรดาสาวใช้ต่างกำลังหาตัวกันให้วุ่นแน่นอนว่าในนิยาย หวังเฟิงหลงจะต้องออกตามหาตัวนางที่หลงทางในป่านี้ แล้วสร้างความสัมพันธ์กัน“ท่านแม่ทัพ! ทางนั้นดูไม่ปลอดภัยนะขอรับ” มู่เหยียนร้องบอกพร้อมชี้นิ้วไปยังหวงอวี่ถิงที่ขี่หายเข้าไปในป่าลึกร่างสูงพยักหน้ารับควบม้าตามหลังหวงอวี่ถิง มู่เหยียนตามมาติดๆหวงอวี่ถิงบังคับม้าเข้าป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ สายตาจับจ้องแต่เพียงจิ้งจอกป่าข้างหน้า เพราะตั้งสมาธิอย่างแรงกล้าจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง ไม่ได้ยินเสียงร้องบอกให้หยุด นางยกธนูขึ้นเล็งก่อนจะปล่อยลูกออกไป ฉึก!ลูกธนูปักดินเมื่อจิ้งจอกกระโดดหนีไปได้ทัน หวงอวี่ถิงส่งเสียงหงุดหงิดในลำคอก่อนจะควบม้าตามโดยไม่รู้ตัวว่าเข้าป่าลึกขึ้นและห่างไกลผู้คนมากขึ้น รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกใครบางคนควบม้ามาเคียงข้าง“ห

บทที่ 44พี่ชาย หนูหนาวมู่เหยียนมองการกระทำเหล่านั้นแล้วรู้สึกแปลกๆ นางหันหน้าหนีจ้องมองเปลวไฟอ่า… นางเอกเริ่มรู้สึกดีกับพระเอกแล้วสินะแต่แล้วนางก็หลุดจากภวังค์เมื่อมีแรงสะกิดเบาที่ไหล่ หันไปเจอท่านแม่ทัพที่นั่งพิงต้นไม้ใหญ่เขยิบตัวมาหา“มาหาข้าหน่อย”หญิงสาวใจกระตุกไปวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเต้นปกติจนนางไม่ทันสังเกตตัวเอง นางหรี่ตามองชายตรงหน้า รู้สึกตะขิตตะขวงใจกับสีหน้าเจ้าเล่ห์ของเขาชอบกล“ไม่หนาวรึ มานอนกับข้ามา”“หนาวแต่ไม่เป็นไรขอรับ” นางปฏิเสธ กลัวตัวเองจะไปลวนลามเขาอีก“มานอนกับข้านี่”“ท่านไม่ได้ฝันร้ายเสียหน่อย” มู่เหยียนยังคงดื้อดึงไม่ยอมย้ายตัวเข้าไปหา แต่ก็ต้องอึ้งเมื่อได้ยินประโยคถัดมา“แต่ข้าหนาว” แล้วก็ทำท่ากอดตัวเอง แสร้งตัวสั่นปากสั่น เฟิงหลง เขารู้ใช่ไหมว่านางแพ้ลูกอ้อน มู่เหยียนย่นจมูกใส่แล้วจะทำเท่ให้เสื้อหญิงไปทำไมเล่า แม้ในใจจะก่นด่าถึงอย่างนั้นนางก็ยอมพยักหน้าตอบรับคนขี้หนาวยิ้มกว้างแล้วอ้าแขนออกเพื่อให้คนตัวเล็กเข้าไปหา หญิงสาวกลอกตายอมคลานเข้าไปสู่ปากเสือ แต่เลือกทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาแทนจะเข้าไปยังอ้อมแขนนั่น อย่างไรก็ตามเขายื่นมือมาโอบไหล่ดึงให้นางเข้าไ

บทที่ 46ความเคยชินที่น่ากลัวหลายวันมานี้หวงอวี่ถิงจะมาหาหวังเฟิงหลงที่ค่ายทหารเป็นประจำ นางจะโผล่มาในยามซื่อ (9.00-10.59 น.) หรือยามเว่ย (13.00-14.59 น.) และจะกลับเมืองหลวงในยามเซิน (15.00-16.59 น.) บางวันมาร่วมซ้อมอาวุธด้วยทำให้ตอนบ่ายมู่เหยียนต้องเผชิญหน้ากับนางเสมอและท่านแม่ทัพก็ชอบทำอะไรแปลกๆ ใส่ มู่เหยียนจึงมักจะขอตัวไปหาเพื่อนร่วมหมู่แทนจนหลังๆ ท่านแม่ทัพไม่อนุญาต วันนี้ก็เช่นกันหวงอวี่ถิงมาหาที่กระโจมแม่ทัพระหว่างที่มู่เหยียนกำลังปะดาบกับเขาอยู่ หญิงสาวหยุดซ้อมลดมือลงเพื่อให้คุณหนูหวงเข้ามาทักทายเฟิงหลง หวงอวี่ถิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มหวานร้องทักและกำลังจะเดินเข้ามา ทว่าแทนที่ท่านแม่ทัพจะหันไปกล่าวทักทายตอบ เขากลับเดินเข้ามาชิดตัวมู่ เหยียนแล้วยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของนาง"ท่านแม่ทัพ! ทำอะไร" นางกดเสียงต่ำ เหลือบมองสตรีอีกคน นางยืนอยู่ไม่ห่าง เฟิงหลงทำอะไรเช่นนี้อีกแล้วหวงอวี่ถิงหยุดเดิน จ้องตาเขม็งมายังทางนี้และกำหมัดแน่นท่าทางโมโหไม่น้อยที่ตนถูกเมิน ส่วนคนฉลาดการรบแต่โง่เรื่องสตรีกลับเอาแต่เช็ดแก้มนาง"แก้มเจ้าเปื้อน ข้าช่วยเช็ด""ข้าเช็คเองได้!" มู่เหยียนแหวเสียงใส่ ย่นคอหนี พ

บทที่ 48ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว เมื่อมาถึงสุสานมู่เหยียนและหวงอวี่ถิงก็มายืนรอชายหนุ่มอยู่ข้างหน้าหลังจากเข้าไปเคารพหลุมศพแล้ว ปล่อยให้หวังเฟิงหลงได้พูดคุยและใช้เวลาอยู่กับมารดาเป็นการส่วนตัว มู่เหยียนเดินไปนั่งลงที่ก้อนหินก้อนใหญ่บริเวณใกล้ๆ เพราะสุสานต้องขึ้นเขามาเล็กน้อยจึงสามารถมองเห็นทิวทัศน์จากข้างบนได้อย่างเพลิดเพลิน แต่แล้วคุณหนูหวงก็เข้ามาหาและกล่าวขึ้น“องครักษ์ เจ้าสนิทกับพี่เฟิงหลงหรือ”มู่เหยียนได้ยินก็เลิกคิ้วสูง จะเรียกว่าสนิทไหมก็คงจะได้อยู่ล่ะมั้ง คุยกันได้หลายเรื่อง และนางไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือขัดเขินอะไรมากมายกับท่านแม่ทัพ ออกจะสบายใจเสียด้วยซ้ำ“ก็สนิทอยู่ในระดับหนึ่งนะขอรับ” นางเลือกตอบเช่นนี้เพราะไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกสนิทกับนางหรือไม่หญิงสาวพยักหน้ารับ กุมมือตัวเองไว้ด้านหน้า นางพอรับรู้ได้ว่าพวกเขาสนิทกันมากเพราะไม่ว่าหวังเฟิงหลงจะทำอะไรไปไหนมักจะพาองครักษ์ไปด้วย และการพูดคุยก็ดูเป็นเอง แม้บางครั้งบางการกระทำจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจก็ตาม มันดูมากเกินไปพี่เฟิงหลงเคยบอกว่ามีคนที่ตนสนใจอยู่ แต่นางลอบสังเกตมานานหลายวันก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นมาก่อน ไม่เคยกล่าวถึง