All Chapters of ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 61ชายแดนตะวันตกหวังเฟิงหลงเห็นคนตัวเล็กกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตนก็พลอยโล่งใจไปด้วย ก่อนจะออกคำสั่งนำทัพเคลื่อนพลไปยังชายแดนตะวันตกทันทีที่ทุกอย่างจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยกำลังพลที่ไปเสริมในครั้งนี้มีเพียงสี่พันนายเท่านั้น หลี่เฉิงไห่ได้รับหน้าที่ดูแลจัดการความเป็นอยู่ของทหาร สีจื่อโม่และหลิวเหวินหงดูแลพลทหารม้าและกองกำลังหนุนตามลำดับเช่นเดิมด้วยระยะทางที่ห่างไกลหลายพันลี้จึงต้องมีการหยุดตั้งกระโจมพักที่เมืองระหว่างทางกันหลายครั้ง เจ้าเมืองแต่ละแห่งออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาฉายความกังวลทั้งจากภัยสงครามที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เมืองของตนมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเรื่องเสบียงอาหารที่จำกัด ถึงกระนั้นบางเมืองก็ยังนำเสบียงอาหารมาให้จำนวนหนึ่ง ทางพวกนางรับไว้ด้วยความยินดีเพราะถึงแม้กองทัพของนางจะนำเสบียงมาเยอะแต่ต้องนำไปให้กับกองทัพของแม่ทัพหวงแดนประจิมด้วยเนื่องจากหิมะหยุดตกมานานแล้วหลายวัน ฤดูเหมันต์กำลังผ่านพ้นไป หิมะสีขาวเริ่มละลายจนเกือบเห็นสีเดิมของพื้นดิน ใบไม้เริ่มผลิใบอ่อนใบแรก การเดินทางจึงรวดเร็วมากขึ้นฟางเหนียงมาถึงค่ายทหารชายแดนตะวันตกในยามเซิน (15.00-16.59 น.)

บทที่ 63การตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยวฟางเหนียงเดินออกจากกระโจมแม่ทัพหวงด้วยดวงตาเหม่อลอย แผนการทุกอย่างถูกวางไว้แล้วโดยที่ไม่รัดกุมเลยแม้แต่น้อย พ่อค้าทาสถูกลากไปขังตามเดิมเป็นที่เรียบร้อยหลังจากโดนเอาตัวมาเพื่อเค้นถามข้อมูลเวลาก็ไม่คอยท่าพรุ่งนี้นางควรถึงเมืองหนานจิง ดังนั้นคืนนี้จึงต้องเริ่มแผนการแล้วโดยนางต้องออกเดินทางอ้อมภูเขาไปยังหมู่บ้านตีนเขาทางทิศเหนือของเมืองหนานจิง ก่อนจะตรงไปยังหมู่บ้านถัดไปและเข้าสู่เมืองเสมือนเป็นหญิงสาวชาวบ้านจริงๆแม่ทัพหวงให้นางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดชาวบ้านซอมซ่อสกปรกที่มีเหลืออยู่ แม้จะเป็นภารกิจที่เร่งด่วนแต่เขาก็ยังใจดีให้เวลานางไปบอกลาหวังเฟิงหลงร่างบางรับชุดจากทหารรายหนึ่งที่เดินเข้ามาให้ ก่อนจะไปเปลี่ยนชุดที่กระโจมทหารของเฟิงหลง ระหว่างเปลี่ยนก็บังคับมือไม่ให้สั่นเทาด้วยความกลัวทั้งๆ ที่คิดว่าตัวเองพัฒนาขึ้นแล้ว มีความมั่นใจพอสมควร แต่พอได้รับภารกิจที่ยิ่งใหญ่และไปคนเดียวก็เกิดความกลัวเกาะกุมจิตใจ หากนางถูกจับขึ้นมาได้ล่ะ...ฟางเหนียงสะบัดหัวไปมา อย่าคิดแต่เรื่องร้ายๆ สิ นางรีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วก่อนจะสาวเท้าไปหาเฟิงหลงที่คุกกรงไม้อย่างเร่ง

บทที่ 65ตามหาสามี“เป็นใครมาจากไหน” ชายในชุดเกราะสำริดถาม สังเกตร่างหญิงสาวตรงหน้า นางอยู่ในสภาพมอมแมม เนื้อตัวสกปรก เสื้อผ้ารองเท้าเก่าและมีรอยขาดประปราย“ข้ามาจากหมู่บ้านทางตอนเหนือเจ้าค่ะ” นางตอบคำถามโดยดี เกร็งตัวไม่ให้สั่นมากเกินไปจนผิดสังเกตทหารเวรได้ยินก็เลิกคิ้วสูง “อยู่ถึงตอนเหนือแล้วมาทำอะไรที่นี่”เมื่อฟางเหนียงจับได้ว่าผู้สนทนาเริ่มสงสัยจึงรีบอธิบาย “ข้ามาตามหาสามีที่หายตัวไป พอดีข้าได้ข่าวว่าเขาอยู่ที่นี่” “แล้วสามีเจ้าชื่อแซ่ว่าอะไร” ถามต่อทันที ทหารอีกรายเดินเข้ามาสมทบ คนที่สอบสวนนางอยู่จึงหันไปแจ้ง “นางบอกมาตามหาสามีที่นี่”“เหยาเชินเจ้าค่ะ สามีข้าชื่อเหยาเชิน” ชื่อสามีเก่านางถูกนำมาใช้งานทั้งคู่ได้ยินก็มองหน้ากัน เป็นการกระทำที่สร้างความแปลกใจให้แก่ฟางเหนียงไม่น้อย และเริ่มรู้สึกวิตกว่านางจะถูกจับได้ตั้งแต่แรกเลยหรือไม่“แล้วรูปร่างหน้าตาเขาเป็นเช่นไร” หนึ่งในนั้นถามต่อ ฟางเหนียงค่อยๆ อธิบายภาพชายหนุ่มในความทรงจำที่เลือนราง และเป็นสิ่งที่แม่ทัพหวงได้ฝึกซักถามกับนางมาแล้ว“เขาสูงกว่าข้าไม่กี่ชุ่น ผิวคล้ำแดด ร่างกายผอมเก้งก้าง อืม...ใบหน้าตอบมีโหนกสูง หูกางเล็กน้อ

บทที่ 67แค่พี่น้องเหยาเชินพานางมารับอาหารที่ห้องครัวเป็นซาลาเปาหมูสับที่เหลือค้างไว้จนเย็นชืด ซึ่งนางก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เขาพาไปนั่งกินที่ด้านหลังห้องครัวที่ที่บ่าวรับใช้อยู่กันแล้วถามไถ่ความเป็นอยู่ ไล่ไปไหนก็ไม่ยอมไป“เจ้าเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” เขาถามพลางกัดซาลาเปาไปหนึ่งคำ“คงผ่านอะไรมาเยอะกระมัง” นางตอบขอไปที เห็นหลายคนมองมาและแอบฟังสิ่งที่พวกนางกำลังคุยกัน ฟางเหนียงไม่สนใจ อยากฟังก็ฟังในเมื่อนางกับเขาไม่ได้มีอะไรกัน“ลำบากมามากสินะ ข้าขอโทษด้วย” เหยาเชินตาละห้อย“นี่ เลิกขอโทษสักที ข้าสบายดีและชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้ด้วย เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว” ฟางเหนียงบอกอย่างเหลืออดเพื่อให้เลิกมาใส่ใจหรือวอแวนางได้แล้ว ถือว่าเป็นคนรู้จักก็พอ“ถ้าเจ้าจะว่าอย่างนั้นก็ได้ ข้าตามใจเจ้าอยู่แล้ว” ฟางเหนียงพยักหน้ารับแล้วกินซาลาเปาในมือต่อพลางนึกถึงคนตัวสูงว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ จะถูกปล่อยตัวหรือยังหรือไปหาเรื่องแม่ทัพหวงให้โดนลงโทษ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้“จริงสิ เหยาเชิน” นางหันไปหาคนข้างตัว เหยาเชินเลิกคิ้วขึ้นทั้งสองข้างพร้อมรับฟัง “พวกเราหย่ากันเถอะ”แป้งซาลาเปาหล่นจากปากของเขาทันที ร่างบางย่นคอห

บทที่ 69ติดตามรับใช้คุณหนู“เจ้าสั่งเหมือนเดิมมาห้ารอบแล้ว ที่เหลือบนโต๊ะยังไม่หมด สั่งอาหารมาทิ้งขว้างพ่อครัวเห็นต้องปวดใจ” เสี่ยวเอ้อเอ่ยหงุดหงิดฟางเหนียงยิ้มแห้ง ตามที่นางพูดบนโต๊ะตอนนี้มีแต่หมั่นโถวอยู่เกือบสิบชิ้น“งั้นห่อทุกลูกกลับบ้าน” นางบอกเสี่ยวเอ่อได้ยินก็ถอนหายใจเล็กน้อย “ข้าจะให้พ่อครัวใส่เข่งให้ แต่ต้องเสียตำลึงเพิ่ม” ฟางเหนียงพยักหน้ารับ นางไม่ต้องแบ่งตำลึงส่วนหนึ่งไปเป็นค่าเช่าโรงเตี๊ยมแล้วจึงไม่ได้กังวลใจเรื่องเงินเสี่ยวเอ้อเห็นนางพยักหน้าหงึกๆ จึงยกหมั่นโถวกลับเข้าห้องครัวเพื่อนำไปห่อกลับบ้านให้สตรีประหลาด ดีนะที่นางเอาตำลึงให้ดูแล้วว่ามีพอค่าอาหารไม่เช่นนั้นคงโดนไล่ออกไปนานแล้วฟางเหนียงเม้มปากแน่น ร้อนรนที่ไม่สามารถพบเถ้าแก่ได้ง่ายๆ แต่แล้วหางตาก็เห็นร่างอวบในอาภรณ์สีม่วงอ่อน ใบหน้าโฉบเฉี่ยวเดินเข้าโรงเตี๊ยมมาพร้อมสาวใช้คนสนิทเสี่ยวเอ้ออีกคนเห็นก็รีบกุลีกุจอเข้าไปรับใช้ แล้วพาเดินขึ้นชั้นสองทันทีชั้นสอง...?ฟางเหนียงหรี่ตาจับผิด มองตามจ้าวหลิงเย่เดินขึ้นบันได ตรงเข้าห้องส่วนตัว โดยชั้นสองจะเป็นชั้นที่แบ่งเป็นห้องส่วนตัวหลายห้องต่อกัน ตั้งแต่นั่งมาก็เห็นคนขึ้