《ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

บทที่ 50ดีเสียอีกมู่เหยียนดวงตาเบิกกว้าง เรี่ยวแรงหายไปหมด นางยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขา ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอีกครั้งแล้วเอามือปิดหน้าตัวเอง ร้องไห้ออกมา“ท่านแม่ทัพ ข้าขอโทษ อึก.. ข้าขอโทษที่หลอกท่าน” ชายร่างสูงถอนหายใจ ความกรุ่นโกรธที่ได้ยินว่าร่างบางกำลังจะหนีไปจากเขาพลันสลายหายไปเมื่อเห็นนางเอาแต่ขอโทษซ้ำไปซ้ำมาและร้องไห้ตัวโยน นางดูบอบบางราวจะแตกหัก เขาโบกมือไล่เด็กสาวร่างอวบให้ออกไปจากห้องเพื่อตนจะได้พูดคุยกับนางหมิงเหมยลังเลที่จะปล่อยให้พี่สาวอยู่กับหวังเฟิงหลงลำพังเพียงสองคน จากน้ำเสียงที่เขาตะโกนแม้แต่นางยังตกใจแล้วพี่สาวเล่า ใจไม่หดสลายหายไปแล้วหรือ แต่แล้วก็ถูกขุนพลหน้าหยกหลี่เฉิงไห่เข้ามาดึงข้อมือลากนางให้ออกไป เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นทำให้หญิงสาวบนพื้นรู้ว่าตอนนี้เหลือเพียงนางกับเขาหวังเฟิงหลงสีหน้าอ่อนลง เดินไปสอดมือใต้ข้อเข่าและหลังอุ้มร่างบางขึ้นวางไว้บนเตียงอย่างนุ่มนวล มู่เหยียนถดตัวถอยหนีร้องไห้อยู่เช่นเดิม นางตัวสั่นระริกน่าสงสาร เขานั่งลงบนเตียงข้างร่างบาง แววตาอ่อนแสงมองหญิงสาวที่ยังคงสะอื้นไห้ปิดหน้าตัวเองแน่น เขาไม่เคยเห็นนางร้องไห้หนักเช่นนี้มาก่อน มื

บทที่ 52อยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีเจ้าเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นที่ระเบียงไม้ทางเดินมุ่งหน้าสู่อาคารกลาง ไม่นานก็ปรากฏร่างสูงที่หน้าประตู หวังเฟิงหลงกลับเรือนมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ตรงมานั่งข้างๆ ร่างบางที่สวมใส่ชุดฮั่นฝูสตรีสีฟ้าคราม“มีอะไรหรือ”พรุ่งนี้นางต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ยิ่งคนตัวสูงกลับมาด้วยสีหน้าเช่นนั้น ความกังวลพุ่งทะยานขึ้นฟ้า“เพื่อเป็นการยืนยันว่าเจ้ามีฝีมือจริงๆ เจ้าต้องเข้ารับการประลองกับทหารหน่วยอวี้หลิน” เขาบอกเสียงขุ่น ไม่สามารถโต้แย้งหรือถกเถียงอะไรได้แม้แต่น้อย“แค่นี้?”“ถ้าเจ้าแพ้เจ้าจะต้องกลับไปเป็นทหารราบแล้วไปอยู่ชายแดน”ฟางเหนียงพยักหน้ารับ พ่นลมหายใจโล่งอก ไปอยู่ชายแดนก็ดีกว่าตายนั่นแหละ“ฟางเอ๋อร์” หวังเฟิงหลงกดเสียงต่ำไม่พอใจที่ดูคนตัวเล็กโล่งอกเช่นนั้นหญิงสาวรีบกล่าวอธิบาย “ดีกว่าข้าโดนลงโทษประหารนี่นา โทษฐานหลอกลวงอะไรแบบนี้”“พี่ฟาง แต่การโดนเนรเทศไปอยู่ชายแดนก็นับว่าเป็นบทลงโทษร้ายแรงนะเจ้าคะ” หมิงเหมยแย้ง “ที่ชายแดนห่างไกลความเจริญ ข้าวของเครื่องใช้ก็แทบไม่มี อาหารก็หาได้ยากลำบาก เข้าฤดูหนาวก็หนาวเหน็บ”เรื่องความยากลำบากนางผ่านพ้นมาได้หมดแล้ว แค่นี้ไม่คณา

บทที่ 54เริ่มการประลองตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาหญิงสาวฝึกซ้อมเสมอ แต่ด้วยอาการบาดเจ็บทำให้โหมซ้อมหนักมากไม่ได้ดังเดิม และนางก็รู้ขีดจำกัดตัวเองดี สามวันแรกจึงทำได้แต่วิ่งและออกกำลังกายฟื้นฟูพละกำลังเท่านั้น นางต้องการให้ร่างกายกลับมาแข็งแรงและพร้อมมากที่สุดทั้งสีจื่อโม่และหลิวเหวินหงมาหาที่จวน พวกเขายอมรับว่าตกใจไม่น้อยที่รับรู้ว่านางเป็นหญิง ทว่าสีจื่อโม่กลับชื่นชมนางมากขึ้นไปอีก เขาบอกว่านางทนมือทนเท้าเขาดีนักซึ่งได้ยินแล้วก็แปลกๆ นางควรดีใจหรือเสียใจดีหลี่เฉิงไห่ก็มาหานางเช่นกัน เขาไม่ได้กล่าวปลอบอะไรหรือทักเรื่องของนาง เพียงแต่แนะนำเรื่องการประลองฝีมือในครั้งนี้ บอกให้ต่อสู้เหมือนในสนามรบ ต่อสู้แบบต้องเอาชีวิตรอด และหากนางแพ้เขาจะตามจองล้างจองผลาญนาง ฟางเหนียงหัวเราะรับคำ“เช่นนั้นข้าคงแพ้ไม่ได้แล้ว มีเจ้าตามติดเป็นผีน่ากลัวกว่าเสียอีก” ตอนนี้ฟางเหนียงกำลังฝึกแทงกระบี่ไปยังจุดตายของหุ่นฟางเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่อาจทราบได้ แต่บริเวณจุดตายทั้งหมดของหุ่นฟางตัวนั้นไม่ว่าจะเป็นตรงคอหอย กลางอก หรือลิ้นปี่ต่างถูกแทงจนแหวกแหกเป็นรู หากมันมีชีวิตคงขอร้องทั้งน้ำตาว่าเลิกทรมานมันเถอะ แต่แล้วห

บทที่ 56 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นหลังการประลองเสร็จสิ้นฟางเหนียงและราชองครักษ์หน่วยอวี้ หลินถูกพาไปรักษาแผลทันที นางไม่ได้เจ็บอะไรมากแค่แสบๆ ปวดๆ บริเวณแผลนิดหน่อย แต่เหมือนหวังเฟิงหลงจะเจ็บมากกว่าเพราะเอาแผ่รังสีกดดันท่านหมอหลวงยามเขามือหนักทำนางสะดุ้งไปครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็เป็นท่านหมอเองที่ตัวสั่นหมิงเหมยขอตัวกลับไปจวนตระกูลหมิงเพื่อทำอาหารเลี้ยงฉลองที่พี่สาวเอาชนะการประลองได้และถือเป็นการอำลาและอวยพรฟางเหนียงที่จะออกเดินทางไปรบที่ชายแดนตะวันตกในวันรุ่งขึ้นพร้อมเชิญชวนขุนพลทุกๆ คนไปยังจวนแม่ทัพหลังจากขออนุญาตเจ้าของจวนเป็นที่เรียบร้อย การไปรบทีหนึ่งก็กินเวลาไปหลายเดือนกว่าจะพบหน้ากันอีกทีนางคงคิดถึงพี่สาวมากฟางเหนียงกลับมายังจวนแล้วตามตัวมีแต่กลิ่นสมุนไพรจนม้าสีขาวคู่ใจต้องพ่นลมหายใจยามเห็นนางเดินเข้าใกล้ หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะลูบมันเบาๆเมื่อมาถึงจวนระหว่างสาวเท้าตรงไปยังเรือนแม่ทัพนั้นนางก็เห็นหวังจ้าวเย่ยืนแขนไขว้หลังมองมายังพวกตนอยู่ที่เรือนประธานจึงขอให้เฟิงหลงพาไปทำความเคารพทักทาย“ข้าขอคุยกับนางเพียงลำพัง” หวังจ้าวเย่กล่าวขอหากแต่ไม่ได้ขอ มันคือคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

บทที่ 58รางวัลหาใช่บทลงโทษหลังจากทุกคนกลับไปแล้ว ฟางเหนียงก็เดินตามหลังร่างสูงที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์มาสักพักหนึ่งแล้ว ทั้งๆ ที่งานเลี้ยงก็ออกจะสนุกสนาน “ท่านแม่ทัพเป็นอะไรไป” นางร้องถาม พยายามชะโงกหน้าไปถาม แต่หวังเฟิงหลงก็ไม่ยอมตอบ เอาแต่เดินดุ่มๆ เข้าห้องจนหญิงสาวร้อนใจ จู่ๆ เป็นอันใดกัน“ท่านแม่ทัพ”ฟางเหนียงเดินตามเข้าห้อง หน้าจ๋อย นางทำอะไรผิดกัน ก่อนจะยกมือขึ้นสองข้างดันอกแกร่งด้วยความตกใจเมื่อเขาหมุนตัวเดินเข้ามาใกล้อย่างหุนหัน แล้วมือหนาก็เอื้อมผ่านหัวนางไปเลื่อนปิดประตูห้อง ปิดเสร็จแล้ว ทว่าก็ไม่ได้เอามือกลับหรือถอยออกห่าง หนำซ้ำยังโน้มตัวลงใกล้“ท่านแม่ทัพ?”“ข้าชื่ออะไร” เขาถามกลับเสียงทุ้มต่ำดุดัน หญิงสาวได้ยินก็งุนงงกับคำถามแต่ยอมตอบแต่โดยดี“หวังเฟิงหลง...”“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกชื่อข้า” “หา?” นางไม่เข้าใจ ท่านแม่ทัพเป็นอะไรเนี่ยร่างสูงถอนหายใจมองร่างบางที่ตอนนี้แววตาฉายแต่ความงุนงงและเอียงคอสงสัยในสิ่งที่ตนจะสื่อ เขาหงุดหงิดมานานแล้วที่คนตัวเล็กเรียกชื่อทุกคน ไม่ว่าจะเป็นไอ้เฉิงไห่หน้าจืด จื่อโม่ เหวินหงหรือเหมยเอ๋อร์ หากแต่พอกับเขาดันเรียกแต่ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพอย่