ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!

บทนำ

อาการปวดเมื่อยตามร่างกายทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวจากการหลับใหล ร่างที่อยู่บนเสื่อสานขมวดคิ้วแน่นแล้วปรือตาขึ้นตื่นอย่างงัวเงีย ก่อนจะบิดตัวไปมาต่อด้วยยกแขนทั้งสองข้างขึ้นบีบต้นแขนของอีกฝั่งไล่จนมาถึงข้อมือ

โอ๊ยยยย ทำไมมันปวดไปทั้งตัวแบบนี้

หญิงสาวอ้าปากหาวพลางหมุนคอไปมาซ้ายขวาเพื่อบรรเทาอาการปวด ก่อนจะแคะขี้ตาอย่างสะลึมสะลือ มือขวาสัมผัสอะไรหยาบๆ ก็เอะใจ

ผ้าปูที่นอนของตัวเองหยาบขนาดนี้เลยเราะ ถึงจะไม่ได้ซักมาร่วมเดือนแต่ไม่น่าจะหยาบได้ขนาดนี้ และเมื่อลืมตาขึ้นตื่นเต็มๆ ตา ภาพห้องนอนเบื้องหน้าก็ทำให้ตนต้องลุกขึ้นพรวดด้วยความตกใจ ร้องลั่นห้อง

“เฮ้ย! นี่ที่ไหน!!”

ทยิดาหรือเทียนหอมกวาดสายตาไปทั่ว หันซ้ายหันขวาซ้ำไปซ้ำมา มันเป็นห้องไม้เก่าๆ ผุๆ หยากไย่และฝุ่นเต็มไปหมด ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอแน่ๆ ห้องของเธอเป็นกำแพงสีชมพูย่ะ เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างสีชมพู เป็นผู้หญิงหวานๆ อะยูโน้ว?

เอ๊ะ หรือว่าถูกลักพาตัว!?

ไม่รอช้าหญิงสาวรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง ทว่าต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าตนเองอยู่ในหมู่บ้านอะไรก็ไม่รู้ สภาพดูจ๊นจน ผู้คนสวมเสื้อผ้าแปลกตา มันเป็นเสื้อแขนสั้นปกเสื้อไขว้กันมีผ้ารัดคาดเอว นี่มันชุดชาวบ้านคนจีนสมัยโบราณไม่ใช่เหรอ

หรือว่าอยู่ในกองละคร?

เทียนหอมเอียงคองุนงงกับสถานที่ที่ตนตื่นมาเจอ ก้มลงมองตัวก็พบว่าอยู่ในชุดไม่ต่างกันหากแต่เป็นกระโปรงยาว

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

เมื่อคืนเธอทำงานเสร็จก็เป็นเวลาตีสองกว่า เพราะลูกค้าไม่พอใจกับผลงานที่ตนวาดเลยบอกขอแก้นิดหน่อยแต่ล่อไปสี่ชั่วโมง ใช่แล้ว เธอรับจ้างวาดภาพทั้งหน้าปกนิยาย แฟนฟิค อะไรก็ได้ทั้งนั้น เพราะช่วงนี้มีสถานการณ์โรคระบาดทั่วโลกทำให้นางตกงาน! เลยผันตัวมารับจ้างวาดรูปตามอินเทอร์เน็ตเสียเลย โชคดีที่ตัวเองสามารถวาดรูปได้สวย

ไม่ได้หลงตัวเอง ฉันวาดสวยจริงๆ!

โอเคโอเค เทียนหอมสะบัดหัว เอาเป็นว่าเมื่อคืนเธอแก้งานเสร็จ ส่งงานลูกค้าเรียบร้อยก็ขึ้นเตียงนุ่มๆ กอดเงินในบัญชีที่มีอยู่น้อยนิดพร้อมล้มตัวลงนอนคิดว่าพรุ่งนี้จะสั่งอะไรมากินระหว่างดูซีรีส์เป็นรางวัลสำหรับจบงานได้

แต่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่แล้ว!

ร่างซูบผอมตัดสินใจเดินออกไปถามคนนอกบ้านเพื่อหาข้อมูล แต่แล้วอาการปวดหัวจี๊ดก็ทำให้เธอทรุดตัวลงกับพื้น ความทรงจำของร่างนี้พรั่งพรูเข้ามาไม่หยุด

จนกระทั่งผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อ อาการปวดหัวจึงบรรเทาลง แล้วเทียนหอมก็รับรู้ว่าตัวเองมาอยู่ในร่างแม่หม้ายสาว ผัวตายไปเมื่อสองปีก่อน ยังไม่ได้อะโจ๊ะๆ หรือทำอะไรกันเลยเพราะแต่งงานเสร็จ ผัวก็ต้องไปออกรบทำสงครามทันที

นอกจากเป็นหม้ายแล้วยังเวอร์จิ้นอยู่อี๊ก

แล้วหมู่บ้านที่อยู่ก็แร้นแค้นฉิบหาย ดินเพาะปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น สัตว์ที่เลี้ยงไว้ก็พากันล้มตาย

เธอข้ามมิติมาหรืออะไรไม่ทราบได้ รู้แต่ว่าโลกนู้นเธอก็อดอยากแล้วมานี่ก็ยังอดอยากอีกเหรอ!

เทียนหอมยกมือกุมแก้มทั้งสองข้างแล้วดึงลงจนแก้มลู่ตามมือจนเห็นลูกตาขาว ใครมาเห็นคงอุทานว่าอุบาทว์

“ทำไมกูไม่โผล่ไปร่างคุณหนูอะไรกับเขาบ้าง!!”