ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!

บทที่ 1 ชื่อหมอนี่มันคุ้นจังเทียนหอมตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระลึกความทรงจำของร่างนี้เพื่อนำมาใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ไอ้แม่ย้อยเอ๊ย แม่นี่แทบไม่สุงสิงกับใครในหมู่บ้านเลย ไม่มีเพื่อน ไม่มีพ่อแม่ และไม่มีผัว! แล้วคำถามผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดเธอจะกลับไปยังไง? อยู่อย่างไร? หาเงินจากไหน? ที่นี่จะมีใครรับจ้างเธอวาดรูปหรือ? เสียงซุบซิบดังขึ้นนอกบ้านเรียกความสนใจเทียนหอมได้เป็นอย่างดี ถึงจะเป็นภาษาจีนแต่ดันสามารถฟังเข้าใจ ได้ความว่ามีกองกำลังทหารจำนวนหนึ่งเดินทางผ่านมายังหมู่บ้านแห่งนี้เมื่อเธอโผล่หน้าออกไปมองที่หน้าต่างก็พบทหารม้าจำนวนสิบกว่ารายกำลังเคลื่อนผ่านหน้าบ้าน เทียนหอมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขนลุกซู่ที่เห็นนักรบจีนโบราณตัวจริงเสียงจริงอย่าลืมสินี่มันยุคสงคราม...ชายนำขบวนยังดูมีอายุไม่มากนัก เขามีรูปร่างกำยำอยู่ในชุดเกราะเหล็กปิดช่วงลำตัวลงมาถึงหน้าขาและสวมเสื้อข้างในเป็นแขนยาวสีแดงเลือดหมู ผิวคล้ำแดด ใบหน้าเข้มคมคาย จมูกมีดั้งโด่งเป็นสันสวยเหมือนศัลยกรรมมา ผมสีดำเข้มรวบสวมที่รัดเกล้า นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยว ตวัดมองไปทางใดผู้คนก็ต่างพากันเกรงกลัวตัวสั่นหมอบลงกับพื้นเว้นแต่หญิงสา

บทที่ 3 ผอมแห้งแรงน้อยแต่ใจสู้นะหลังจากสอบถามทหารแถวนั้นเรื่องมาสมัครเป็นทหารและไปรายงานตัวกับหัวหน้ากองเรียบร้อยแล้ว เขาพานางมายังกระโจมที่พักกระโจมที่นางอยู่มีจำนวนแปดคนก่อนหน้านี้ ดังนั้นเมื่อรวมนางกับชายอีกคนที่มาใหม่ก็เป็นสิบคน ถือว่าหนึ่งหมู่ทุกคนกำลังเดินกลับมายังกระโจมหลังจากฝึกฝนร่างกายพอดี ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้วเป็นช่วงพักผ่อนของเหล่าทหารหลังจากฝึกฝนหนักมาตลอดทั้งวัน หัวหน้าหมู่เดินเข้ามาทักทายหัวหน้าหมู่เป็นชายวัยกลางคนอัธยาศัยดี เขาพานางไปยังเตียงไม้ที่ยังว่างอยู่ จัดแจงบอกตารางเวลาของค่ายและมอบหมายหน้าที่ว่าต้องทำอะไรบ้างในช่วงเวลาไหน ก่อนจะพาไปรับเสื้อผ้าจากทหารหน่วยหนึ่งนางไม่รู้เรียกว่าหน่วยอะไร แต่มีหน้าที่เตรียมและดูแลเสื้อผ้ารวมไปถึงเกราะสำหรับทหารทุกนาย ทหารที่นี่สวมใส่เสื้อผ้าสีแดงเข้มแบบเดียวกันหมดเว้นแต่บางคนจะสวมเกราะสำริดซึ่งนางยังไม่ได้ในวันนี้ ดูเท่ไม่หยอกเมื่อถึงเวลามื้ออาหารเย็น หัวหน้าหมู่พาไปยังจุดรวมตัว รับอาหารอันเป็นก้อนแป้งกับปลาป่นง่ายๆ ทว่าอิ่มท้อง อย่างไรก็ตามนางคิดถึงซูชิ แซลมอนและทงคัตสึที่ตนคิดจะสั่งเดลิเวอรี่เมื่อทำงานเสร็จแต่ดันโผล่ท

บทที่ 5ช่วยเหลือท่านแม่ทัพฉิบหาย..มู่เหยียนบ่นเป็นรอบที่สิบนางแอบตามมาห่างๆ เห็นว่าพระเอกถูกศัตรูรุมทำร้ายจนเสียเปรียบอย่างหนัก นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมก่อนหน้านี้ท่านแม่ทัพถึงเอาแต่ยืนเหม่อลอยข้างน้ำตก มันไม่ได้มีบอกในเนื้อเรื่องและเพราะอาการเหม่อลอยนั่นจึงทำให้เสียเปรียบจนถึงตอนนี้!“อั๊ก!”หวังเฟิงหลงถูกถีบเข้าที่หน้าท้องเต็มแรงจนล้มลงกับพื้น เขาใช้ดาบพยุงตัวเองเอาไว้ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของชนเผ่าฝ่ายตรงข้าม มันมากันหกคน ยืนล้อมกล่าวเยาะเย้ยถากถางร่างสูงในสภาพปางตาย หัวแตกเลือดไหลอาบหน้า ที่เอวถูกคมดาบปาดเข้าให้ เมื่อไรเฉิงไห่จะมาช่วยเล่า หมอนี่กำลังจะโดนฆ่าตายแล้วนะมู่เหยียนกระวนกระวาย นางออกไปจะช่วยอะไรได้ นอกจากจะโดนฆ่าตายด้วยกันทั้งคู่ แต่ฟังจากการถากถางแล้วพวกมันรู้ว่าเฟิงหลงคนนี้คือแม่ทัพ แสดงว่าพวกมันต้องรู้จักเฉิงไห่แน่แท้ เพราะเป็นสหายคู่รบ หนำซ้ำเฉิงไห่ยังเป็นหนึ่งในสามยอดขุนพลหญิงสาวเม้มปากแน่น เอาวะ ถือว่านางจะซื้อเวลาให้เฉิงไห่ตามมาช่วยทันก็แล้วกันมู่เหยียนวิ่งกลับไปยังม้าที่เฟิงหลงขี่มา เขาผูกเชือกไว้กับต้นไม้ใหญ่ไม่ห่างกันนัก นางลูบหลังแล้วจูงให้มันเดินต

บทที่ 7บุญคุณนี้ไม่ต้องทดแทนก็ได้หลี่เฉิงไห่โผล่หัวมายังกระโจมของนางในยามอิ๋น (3.00-4.59 น.) มาลากตัวนางไปยังกระโจมแม่ทัพท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนๆ ทุกคน หัวหน้าหมู่กระซิบบอกตอนเดินผ่านว่าจะแจ้งหัวหน้ากองให้ว่ามู่เหยียนหายไปไหนที่ทุกคนไม่แปลกใจว่าทำไมระดับขุนพลอย่างหลี่เฉิงไห่มาตามนางถึงที่ เนื่องจากวันนั้นนอกจากเฉิงไห่แล้วก็มีคนในหมู่มาเจอนางด้วย เพราะมาตามหานางที่คอกม้าพอดี แล้วข่าวก็แพร่สะพัดยิ่งกว่าไฟลามทุ่งว่านางเป็นคนช่วยท่านแม่ทัพไว้ได้“เอ่อ ท่านแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้างหรือขอรับ” ทนไม่ไหวที่จะเอ่ยถามออกมา “แล้วเรียกข้าออกมาทำไมหรือขอรับ”จู่ๆ ก็มาเรียกแล้วให้เดินตาม นางอยากรู้จะแย่แล้วว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ไม่ใช่ว่าเขาซักไซ้นางจนเสร็จแล้วหรือขุนพลหน้าหยกเหล่ตามองก่อนจะสะบัดหน้าหนี ไม่ยอมตอบคำถามสักคำถาม“ถึงแล้ว”เพราะอยู่ๆ เจ้าตัวหยุดเดินกะทันหันทำให้มู่เหยียนที่กำลังเดินคิดอะไรในหัวเดินชนแผ่นหลังเข้าอย่างจัง“โอ๊ย!” จมูกกระแทกกับเกราะเหล็ก“ฮึ” หลี่เฉิงไห่ปากคว่ำ สีหน้ามืดครึ้ม เบี่ยงตัวหลบให้ผู้มีพระคุณของสหายสนิทเข้ากระโจมกระโจมแม่ทัพเป็นกระโจมที่มีขนาดใหญ่

บทที่ 9รางวัลของข้าล่ะ“เป็นหน้าที่ของข้า...”“นั่นแหละ”เฟิงหลงสอนนางดีกว่าเจ้าปากหมาเฉิงไห่ตั้งเยอะ มู่เหยียนคว้าลูกธนูเตรียมฝึกยิงอีกรอบ แต่ก็ถูกมือหนารั้งแขนไว้“วันนี้พอแค่นี้” คนเพิ่งยิงถูกเป้าได้เป็นครั้งแรกปากคว่ำทันที“ข้าขอซ้อมต่ออีกสักหน่อย”“ไม่ได้ นักรบที่ดีต้องรู้จักประมาณตน” หวังเฟิงหลงดุเสียงแข็ง “หากอยากทบทวนความรู้นัก ตามข้ามา”มู่เหยียนอ้าปากค้าง นอกจากห้ามนางแล้วก็ไม่รอให้นางปฏิเสธอะไรทั้งนั้น เขาออกเดินนำหน้าทันที แล้วเช่นนี้นางจะอยู่ฝึกต่อได้อย่างไรนอกจากต้องวิ่งตามเขาไปน่ะหวังเฟิงหลงพานางมายังกระโจมแม่ทัพ เปิดตำราสอนเกี่ยวกับการเอาชนะข้าศึก วิธีกลยุทธ์ต่างๆ รวมไปถึงทบทวนสัญญาณธงที่นางต้องทราบว่าเมื่อเจอสัญญาณไหนควรจัดทัพอย่างไร เดินหน้าหรือถอยหลัง ถามตอบกันนานเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้วจึงแยกย้ายกันไปผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ตารางเวลานางบัดนี้กลายเป็นตอนเช้าออกกำลังกายกับหมู่ของตน กินข้าวเช้า ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย กินข้าวเที่ยง ฝึกกับเฟิงหลง กินข้าวกับเฟิงหลง และเรียนรู้นอกเวลากับเฟิงหลงนี่นางอยู่กับเฟิงหลงยิ่งกว่าขุนพลคนอื่นหรือเพื่อนร่วมหมู่อีกนะเนี่ยมู่เห