All Chapters of เซวียนหรูย้อนเวลามาแหกบทภรรยาในยุค 80 : Chapter 41 - Chapter 50

คำพูดของคุณแม่ทำให้เส้นเลือดตรงขมับของเซวียนเหว่ยเต้นตุบ ๆ เขาเครียดอย่างเห็นได้ชัด เพราะทรัพย์สินที่แบ่งสรรปันส่วนกันแล้วยังเป็นแค่ครึ่งหนึ่งของตระกูลเซวียนที่มีอยู่ เพียงแต่เขาได้ธุรกิจหลักที่ทำเงินเลยไม่ต้องไปเสี่ยงลงทุนตั้งแต่เริ่ม แต่กิจการที่เหลือแม้ไม่ได้มีชื่อเสียงเท่าธุรกิจหลัก แต่รวม ๆ กันแล้วสามารถสร้างกำไรได้มหาศาลเช่นกัน เป็นเสือนอนกินทั้งชาติก็ยังไม่หมด แต่คุณแม่กลับจะยกให้กับลูกสาวคนโตของเขา “คุณแม่จะทำอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาดนะครับ...จะยกส่วนที่เหลือให้กับเซวียนหรูก็ข้ามศพผมไปก่อน” “งั้นแกก็ตายซะ ฉันจะได้ข้ามง่าย ๆ ไม่ต้องเปลืองแรงมาก” “...!” เซวียนเหว่ยรู้สึกเหมือนกำลังพังทลาย ทั้งเรื่องบริษัทและก็สิทธิ์ที่จะได้ทรัพย์สินที่เหลือของตระกูล คุณแม่ตัดขาดเขาแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าท่านรักเขามากที่สุดหรือไง “คุณแม่ครับ...ผม...ผมผิดไปแล้ว แต่คุณแม่จะให้คนไม่มีความรู้อย่างเซวียนหรูมาบริหารงานได้เหรอครับ ทรัพย์สินของตระกูลไม่เท่ากับละลายน้ำหมดเลยหรือไง เธอเป็นผู้หญิงบ้านสามีก็ผลาญหมด ยิ่งเธอโง่ขนาดนี้”

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนแม่นมช่วยไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านหน่อยนะคะ แล้วให้เหล่าผู้หญิงของหมู่บ้านที่จะทำมาประชุมที่บ้านเรา” เซวียนหรูบอกกับแม่นม เพราะว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้าน เพราะตอนนี้ทางนั้นไม่รู้กำลังวางแผนอะไร อย่างน้อย ๆ ต้องรอผ่านช่วงงานเลี้ยงไปแล้วถึงจะออกไปไหนมาไหนได้“ได้เลยค่ะคุณหนู” แม่นมรับคำพร้อมจัดการแทนคุณหนูใหญ่อย่างเต็มใจช่วงเวลาภายในหนึ่งเดือนก่อนจัดงานเลี้ยงสมาคม เซวียนหรูใช้วิธีการติดต่อสถานที่ เรื่องอาหารในงานผ่านคนของคุณย่าและทางโทรศัพท์เท่านั้น และเธอไม่ออกไปล่อเป้าเด็ดขาดต่อให้เขาผู้นั้นเป็นพ่อ แต่เธอไม่ได้รับรู้ถึงความรักที่พ่อมีต่อลูกเลย และคิดว่าคงพร้อมทำลายเธอเช่นกันที่จริงเธอไม่ชอบใจนักที่ตนเองขัดแย้งกับพ่อเพราะเรื่องนี้ เธอไม่ได้ประโยชน์อะไรด้วยซ้ำ แต่คนที่ได้ประโยชน์สองคนอย่างอารองกับอาสามดูจะสบายอกสบายใจนัก ที่สามารถจัดการพี่ชายให้ร่วงจากที่สูงและความหงุดหงิดนี้ทำให้เธออารมณ์ไม่ดีหลายครั้ง เช่นในวันนี้ก็ด้วยที่เมื่อส่งต้วนต้วนกลับบ้านไปแล้ว เธอมานอนที่เก้าอี้หวายที่เอนหลังได้ชมวิวที่สวนหลังบ้านแก้เบื่อแต่ขณะที่ถอนหายใจรอบที่ร้อยอยู่นั้น อีกคนก็เด

“คุณหนูครับ...พ่อครัวที่ทำอาหารในงานล้มป่วยกะทันหันครับ”“ตอนนี้ขาดแค่พ่อครัวใช่ไหม” เธอถาม“รถขนวัตถุดิบก็ยางแตกครับ”อืม...ประเสริฐแท้ ๆ แต่เมื่อเธอกำลังจะหันไป คนของคุณย่าก็มากระซิบ“ไม่ต้องกังวลเรามีแผนสำรองเอาไว้แล้ว” ได้ยินเท่านั้นพลันโล่งใจไปอีกเปลาะ ทำไมคุณย่ารอบคอบอย่างนี้ หรือเพราะว่าจัดงานทุกปีมีปัญหาบ่อย ดังนั้นเลยจัดเตรียมเอาไว้อย่างดีเธอหัวหมุนตั้งแต่เช้า พร้อมกับต้วนต้วนที่จัดของและส่วนต่าง ๆ ก่อนจะมารายงานเธอว่าปัญหาเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่แค่พูดปุ๊บปัญหาก็ถูกแก้ทันที ราวกับว่านี่คือจัดฉากให้เกิดปัญหา จากนั้นก็มีทางรองรับเอาไว้แล้ว จนเธอขมวดคิ้วทุกครั้งที่เป็นแบบนี้และคนที่เดินมาจัดการบางอย่างในงาน คือหัวหน้าเฉิน‘เขาเป็นนายตำรวจจริง ๆ ใช่ไหม’ บางทีเธอก็คิดว่าเขาหลอกเธอหรือเปล่านะ หรือว่าเป็นใครปลอมตัวเข้ามากันแน่แต่เรื่องนั้นไม่มีเวลาคุยกันแล้ว เธอต้องเตรียมความเรียบร้อยให้เสร็จก่อนเที่ยง เพื่อจะได้เตรียมต้อนรับแขกช่วงเย็น เพราะเธอยังต้องกลับไปแต่งตัวแต่ทว่าตอนที่เธอกำลังเตรียมตัวจะผละออกไปแต่งตัวพร้อมกับต้วนต้วนนั้น น้องสาวของเธอเดินเข้ามาหา และท่าทางนั้นดูไร้เดียงสา

เซวียนหรูยอมไม่ได้ที่คนพวกนี้มาว่าต้วนต้วนของเธอ ต่อให้เขาอยู่บ้านนอกแล้วยังไง ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย นิสัยยังดีเสียกว่าคนเมืองหน้าซื่อใจคด เฉินฟ่านซางที่กำลังจะพูดเหมือนกับเซวียนหรูก็เพียงกดยิ้มมุมปากเท่านั้น เพราะที่เขาบอกว่าจมูกดีนั่นก็คือเป็นหมากันทั้งตระกูล และกำลังจะเลียขาผิดคนด้วย “คุณป้าคะ...พี่หยูเฟยไปข้างในกันเถอะค่ะ” เซวียนหนิงเห็นว่ามีคนเริ่มทยอยมาแล้ว หากปล่อยให้ทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่ด้านนอกไม่ดีแน่ เดี๋ยวแผนการที่วางเอาไว้จะล้มไม่เป็นท่า ทั้งสามคนเดินเข้าไปก่อน ส่วนอ้ายฉิงกับเซวียนเหว่ยยังยืนโอ้เอ้อยู่ด้านนอกพักใหญ่ ๆ เพื่อในคนที่มางานเข้าใจว่าพวกเขายังรักกันดีไม่ได้มีปัญหาอะไร แล้วมีหรือเซวียนเซี่ยกับเซวียนเซียนจะไม่รู้ทัน “พี่ใหญ่พี่สะใภ้เข้างานเถอะค่ะ ยืนตรงนี้เมื่อยเปล่า ๆ” อ้ายฉิงที่แต่งตัวมาขนาดนี้จะไล่ให้เธอเข้าด้านในดูจะไม่เกรงใจชุดของเธอเลยสักนิด ทั้งน้องสามและน้องรองดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก คิดว่าคงเริ่มแผนการกำจัดสามีเธอแล้วสินะ แต่เสียใจด้วย เธอไม่มีวันยอมให้มันสำเร็จหรอก “ไม่เป็นไร เ

เฮ้อ...ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ไหมว่า ที่ทั้งคู่สนิทเหมือนดั่งพี่น้องนั้นได้แนบสนิทกันไปกี่หนแล้ว แต่ยังทำตัวไร้เดียงสาน่าเอ็นดูไม่อายฟ้าดิน จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง คุณย่าที่ยังไม่มาสักทีเริ่มมีคนถามหาแล้ว เพราะหลายคนก็อยากออกจากงานแล้วเหมือนกันเพราะนั่งมาสักพักหนึ่งแล้ว “คุณชายรองครับ...จะให้กล่าวเปิดงานเลยไหมครับ นายหญิงผู้เฒ่ายังไม่มาเลยครับ” พิธีกรเริ่มร้อนรน และนั่นอยู่ในสายตาของเซวียนเหว่ยอีกด้วย รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเสนอความคิดเห็น “ที่จริง หากนายไม่สามารถเชิญคุณแม่มาได้ก็น่าจะบอกฉันก่อนนะ ฉันจะได้เตรียมตัวขึ้นเปิดงานซะ จะได้ไม่เสียเวลา เพราะอีกหน่อยก็เป็นฉันที่จะต้องทำหน้าที่นี้” ถ้อยคำนั้นทำเอาเซวียนเซี่ยและเซวียนเซียนกำหมัดแน่น แต่ยังข่มใจเอาไว้ เซวียนหรูที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงกระซิบต้วนต้วน “ต้วนต้วนออกไปถามคนที่พี่บอก...คนนั้นคือคนของคุณย่า” ต้วนต้วนรีบลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปทันที เพราะหากเธอออกไปคนต้องรู้แน่นอนว่ามีความผิดปกติ แต่ทำไมทั้งสามคนที่เหลือที่นั่งร่วม